એક સમયની વાત છે, એક નાના છોકરાને રમતા-રમતા રસ્તામાં એક સુંદર ગુલેલ મળ્યું. નવું રમકડું મળ્યાના ઉત્સાહમાં તે પોતાની નિશાનબાજી અજમાવવા લાગ્યો. જ્યારે તે ઘરે પાછો ફરી રહ્યો હતો, ત્યારે તેને આંગણામાં એક નાની ચકલી દેખાઈ. અજાણતામાં અને રમત-રમતમાં તેણે ગુલેલથી એક પથરો ચકલી તરફ ફેંક્યો. કમનસીબે, પથરો ચકલીને વાગ્યો અને તે ત્યાં જ મરી ગઈ.
છોકરો ખૂબ ગભરાઈ ગયો. તેને લાગ્યું કે જો દાદીને ખબર પડશે તો તેઓ ખૂબ ખીજાશે. તેથી, તેણે ડરના માર્યા ચકલીને છુપાવી દીધી. પરંતુ, આ બધું તેની બહેન ગુપ્ત રીતે જોઈ રહી હતી.
બીજા દિવસે જ્યારે દાદીએ બહેનને વાસણ સાફ કરવા માટે બોલાવી, ત્યારે બહેને તકનો લાભ ઉઠાવ્યો. તેણે ભાઈને ધમકી આપી કે જો તે તેના બદલે વાસણ સાફ નહીં કરે, તો તે ચકલીવાળી વાત દાદીને કહી દેશે. ડરના લીધે છોકરાએ વાસણ સાફ કર્યા. ત્યારબાદ બહેને તેની પાસે રસોઈમાં પણ મદદ કરાવી. સતત બહેનના આ બ્લેકમેઈલથી છોકરો કંટાળી ગયો. તેનું મન ભરાઈ ગયું હતું.
આખરે, હિંમત ભેગી કરીને તે દાદી પાસે ગયો અને રડતા-રડતા સાચી વાત જણાવી દીધી. દાદીએ હસીને તેને ગળે લગાવ્યો અને કહ્યું, “બેટા, હું તો બધું પહેલાથી જ જાણતી હતી. હું રાહ જોતી હતી કે તું ક્યારે સત્ય બોલે છે. યાદ રાખજે, ભૂલ છુપાવવાથી માત્ર ડર અને શોષણ જ મળે છે”.
બોધ: આપણી ભૂલનો નિખાલસપણે સ્વીકાર કરી લેવો જોઈએ. સત્ય બોલવાથી મનનો બોજ હળવો થાય છે, જ્યારે ભૂલ છુપાવવાથી આપણે બીજાના હાથનું રમકડું બની જઈએ છીએ અને હંમેશા ડરમાં જીવવું પડે છે.