Gujarati Bodhkatha
એક સમયની વાત છે, એક જ્ઞાની ગુરુ અને તેમનો યુવાન શિષ્ય આશ્રમ તરફ જઈ રહ્યા હતા. રસ્તો કાચો અને શાંત હતો. ચાલતા-ચાલતા ગુરુની નજર રસ્તાની વચ્ચોવચ ઊગેલા એક નાનકડા છોડ પર પડી. ગુરુએ શિષ્યને રોક્યો અને આદેશ આપ્યો, “બેટા, આ છોડને ઉખેડી નાખ.” શિષ્યએ હસતા હસતા માત્ર બે આંગળીઓથી છોડને ખેંચ્યો અને તે તરત જ જમીનમાંથી બહાર આવી ગયો.
તેઓ થોડા આગળ વધ્યા ત્યાં રસ્તામાં થોડો મોટો છોડ આવ્યો. ગુરુએ ફરી કહ્યું, “હવે આને ઉખેડી નાખ.” શિષ્યએ તે છોડને પકડ્યો અને થોડું જોર લગાવીને તેને પણ જડમૂળથી ઉખેડી નાખ્યો. શિષ્યને લાગ્યું કે ગુરુ કદાચ તેની શારીરિક શક્તિની પરીક્ષા લઈ રહ્યા છે.
પરંતુ, થોડે દૂર ગયા પછી માર્ગમાં એક વિશાળ, ઘટાદાર વડનું ઝાડ આવ્યું. તેનાં મૂળિયાં જમીનમાં ઉંડે સુધી ઉતરેલાં હતાં અને તેની વડવાઈઓ હવામાં લહેરાતી હતી. ગુરુએ ગંભીરતાથી શિષ્ય સામે જોયું અને કહ્યું, “બેટા, હવે આ ઝાડને ઉખેડી નાખ.” શિષ્ય તો આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો! તેણે કહ્યું, “ગુરુદેવ, તમે આ શું કહો છો? આ તો વિશાળ વડનું ઝાડ છે! આના મૂળ જમીનમાં બહુ ઊંડે સુધી ગયેલા છે. મારી શું, કોઈ પણ માણસની તાકાત નથી કે આને એકલા હાથે ઉખેડી શકે.”
ત્યારે ગુરુએ હસીને શિષ્યના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને જીવનનો સૌથી મોટો પાઠ ભણાવતા કહ્યું:
“બેટા, આપણી આદતોનું પણ આવું જ છે. જ્યારે કોઈ ખરાબ આદત, ખરાબ સંગત કે નકારાત્મક વિચાર હજુ નવો હોય, ત્યારે તેને છોડવો ખૂબ જ સરળ હોય છે. પરંતુ જો આપણે તેને સમય આપીએ, તો તે આ વડના ઝાડની જેમ મજબૂત થઈ જાય છે. એકવાર તેના મૂળ આપણા મનમાં ઊંડે ઉતરી જાય, પછી તેને ઉખેડવું અશક્ય બની જાય છે.”
આ કથાનો બોધ: Gujarati Bodhkatha
આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે સમય રહેતા જ આપણે આપણી ખરાબ આદતો અને નકારાત્મક બાબતોથી પીછો છોડાવી લેવો જોઈએ. જો આપણે આજે આળસ કરીશું, તો આવતીકાલે તે આદત આપણને બદલવા દેશે નહીં. પરિવર્તનની પણ એક સીમા હોય છે, માટે સુધરવાની તક મળે ત્યારે જ ચેતી જવું હિતાવહ છે.