dark secrets – Gujjulogy.com https://gujjulogy.com Sun, 13 Aug 2023 07:50:09 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.5.4 https://gujjulogy.com/wp-content/uploads/2020/10/cropped-Untitled-1-copy-32x32.png dark secrets – Gujjulogy.com https://gujjulogy.com 32 32 Dark Secrets | ભાગ – ર  | હૃદયનો ટુકડો | એણે ડબ્બો ખોલી એમાંથી એક સૂકાયેલું હૃદય બહાર કાઢ્યુ. https://gujjulogy.com/dark-secrets-part-2/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-part-2/#respond Sun, 13 Aug 2023 07:48:37 +0000 https://gujjulogy.com/?p=1545
Dark Secrets  વહી ગયેલી વાત….
Dark Secrets  ( જીવી છેલ્લા દસ વર્ષથી લકવાગ્રસ્ત પતિ ગુણવંત અને દસ વર્ષના મુન્નાનુ પેટ ભરી રહી છે. હોળીના દિવસે સાંજે કોઈ ગુણવંતને અને જીવીને બેભાન કરીને એમના દસ વર્ષના દિકરાનું હૃદય કાઢી લે છે. જીવી ઘેલાણીને માહિતી આપે છે કે એમની જ બસ્તીમાં રહેતા રધુ અને રાજી નામના દંપતિને પંદર વર્ષથી સંતાન નથી એટલે તેઓ ભૂવાઓ પાસે અવનવી વિધીઓ કરાવે છે. થોડા દિવસ પહેલા જ એણે એ દંપતિને કોઈ ભૂવા સાથે એવી વાત કરતા સાંભળ્યા હોય છે કે અમાસના દિવસે કોઈ દસ વર્ષના છોકરાના દિલનું હવન કરશો તો જ સંતાન થશે. જીવી આરોપ મૂકે છે કે એના મુન્નાનું ખૂન એ દંપતીએ જ કર્યુ હશે. ઘેલાણી અને નાથુનક્કી કરે છે કે એ લોકો રધુ અને રાજીને અમાસના દિવસે જ રંગે હાથે પકડશે….
 હવે આગળ……  )
Dark Secrets  | અમાસના અંધારાનો અજગર આખીયે બસ્તીને ભરડો લઈને બેઠો હતો. રાતના સાડા અગિયાર વાગ્યા હતા. બસ્તીના છાપરાં પરથી વહેતા માર્ચ મહિનાના પવનમાં હજુ બપોરની ગરમીના અંશો ડોકિયા કરી રહ્યાં હતા. ઈન્સપેક્ટર ઘેલાણી, નાથુઅને જીવી રધુ અને રાજીના ઘર પર નજર ખોડીને દૂર ઉભા હતા. નાથુ અને ઘેલાણી સિવિલ ડ્રેસમાં હતા.
રઘુના ઘરનો દરવાજો અને બારી બંદ હતા. બરાબર પોણા બાર વાગ્યે એક બાવા જેવો લાગતો માણસ આવ્યો અને બારણું ખખડાવ્યુ. રઘુએ બારણુ અડધું જ ખોલ્યુ. પેલો માણસ સાપ દરમાં સરકે એવી રીતે ઘરમાં સરકી ગયો. બારણું તરત જ બંધ થઈ ગયું.
‘સાહેબ, આ ગ્યો ઈ જ ભુવો લાગે છે!’ જીવીએ ઘેલાણી સામે જોઈને કહ્યુ, ‘જલ્દી ચાલો આપણે એમને પકડી લઈએ. નહીંતર એ છટકી જશે…. મારા મુન્નાનો ભોગ લેનાર એ જ નરાધમ છે… ચાલો સાહેબ!’
‘ફિકર નોટ જીવી! મૈં હું ના ! ગુનેગારને છટકવા નહીં દઉં! ’ નાથુએ જીવી સામે જોતા કહ્યુ અને હસ્યો. પણ ઘેલાણી કે જીવી કોઈએ સામે સ્માઈલ પણ ના આપી.
હોળીને ગયે પંદર દિવસ વિતી ગયા હતા પણ જીવીનું હૃદય હજુ ભડભડી રહ્યું હતું. ઘેલાણીની નજર પણ શિકાર પર સ્થિર હતી. એ મટકું પણ માર્યા વગર રધુના ઘર તરફ જોઈ રહ્યાં હતા. બરાબર સાડા બાર વાગે રધુના ઘરની બારીમાંથી ધુમાડો નીકળવા લાગ્યો. જીવીએ ફરીવાર કહ્યુ, ‘સાહેબ, ચાલો…. આ લોકો વિધી કરી રહ્યાં હોય એવું લાગે છે… ચાલો જલ્દી….’
‘હા, જીવી મને લાગે છે કે હવે એ લોકો રંગે હાથે પકડાઈ જશે, ચાલો! પણ ધ્યાન રાખજે અંદર જઈને હું ના કહું ત્યાં સુધી તારે એક પણ શબ્દ બોલવાનો નથી.’ બોલીને ઈન્સપેકટર ઘેલાણીએ નાથુને કહ્યુ, ‘નાથુ, પેલા ચારેય હવાલદારોને ફોન કરીને સૂચના આપી દે કે રધુ અને રાજીના ઘરની આસપાસ ગોઠવાઈ જાય. કદાચ ઝપાઝપી થાય અને કોઈ ભાગે તો પકડી લેવાય!’
‘ફિકર નોટ સાહેબ! મે કહી જ દીધુ છે.’
ઘેલાણી અને નાથુ આગળ હતા. જીવી એમની પાછળ. અંધારાને ચિરતા એ લોકો રધુના ઘર પાસે ગયા અને બારણું ખખડાવ્યુ. અંદરથી કોઈએ કંઈ જવાબ ના આપ્યો. પણ અંદરના અવાજ પરથી ઘેલાણીએ નોંધ્યુ કે અંદર જરૂર કંઈક ચહલપહલ અને ગૂચપૂચ થઈ રહી છે.
ઘેલાણીએ નાથુને કહ્યુ, ‘નાથુ, દરવાજો તોડી નાંખ!’
નાથુ થોડીવાર એમની સામે જોઈ રહ્યો, ‘સાહેબ, આ ફિલ્મનું શૂટિંગ નથી ચાલતું અને હું હિરો પણ નથી. એમ દરવાજો કેમ તૂટે?’
‘અલ્યા, ડફોળ! તું દરવાજો જો તો ખરો. આ છાપરાનો દરવાજો વળી કેવો હોય? દરવાજાને નામે માત્ર પાતળું પતરું આડુ કર્યુ છે એટલે કહું છું!’
નાથુએ દરવાજા સામે જોયુ. પછી કંઈ બોલ્યો નહીં. ગરીબનું ખોરડું હતું. એને ભાંગતા કેટલી વાર. નાથુએ માત્ર એક જ લાત મારી અને દરવાજો તૂટી ગયો.
દરવાજો તૂટતા જ ત્રણેય અંદર ઘુસી ગયા. એમને જોઈ અંદર બેઠેલા ત્રણ જણ ડઘાઈ ગયા. ખખડધજ ખોરડાંની વચ્ચો વચ્ચ એક હવન કુંડ હતો. એમાં આગ સળગી રહી હતી. ચારે તરફ લોબાન અને ચાલુ અગરબત્તિની  સુગંધ ફેલાયેલી હતી. આસપાસ અબીલ, ગુલાલ, શ્રીફળ અને કોળુ પડેલા હતા.
‘ક..ક…ક કોણ છો તમે? આમ અમારા ઘરમાં કેમ ઘૂસી આવ્યા છો…’ ગભરાઈ ગયેલા રધુએ તૂટેલી હિંમત જેવા જ તૂટેલા આવજે કહ્યુ.
નાથુ જોમમાં આવી બોલ્યો, ‘એય, ચૂપચાપ સાઈડમાં બેસી જા. પોલીસની કામગીરીમાં દખલ ના કર. અમે અકોલી પોલીસ સ્ટેશનથી આવ્યા છીએ. અમે તમને કોઈને કંઈ પૂછીએ નહીં ત્યાં સુધી કોઈએ કંઈ જ બોલવાનું નથી.’ પોલીસનું નામ પડતા જ રધુ ડધાઈ ગયો. બીજા બે જણ તો ચૂપ જ હતા પણ હવે હોઠ પણ સિવાઈ ગયા. ત્રણેય  ફફડતા ફફડતા ખૂણામાં ઉભા રહી ગયા.
ઘેલાણી અને નાથુએ ક્યાંય સુધી ઘરની તપાસ કરી. જીવી ચૂપ જ હતી. તપાસ પછી એ રધુ તરફ ફર્યા, ‘રધુ, બોલ! જીવીના છોકરાને મારીને તેજ એનું હૃદય કાઢી લીધું છે ને?’
‘શું વાત કરો છો સાહેબ! ’ રધુ હેબતાઈ જતા બોલ્યો, ‘અમે તો છોકરાં વગરના છીએ. બાળકો તો અમને જીવ જેવા વાલા લાગે. અમેં એવું શું કામ કરીએ?’
‘કારણ કે તમારે બાળક જોઈતું હતું. આ પાખંડીએ તમને બાળકના હૃદયનું હવન કરીને વીધી કરવાની સલાહ આપી અને તમે જીવીનો ખોળો રોળી નાંખ્યો. બોલો ક્યાં છે મુન્નાનું હૃદય… ’
‘હે…. ભગવાન આ શું થઈ ગયુ? સાહેબ અમે એવું કંઈ નથી કર્યુ. અમે તો ફક્ત પૂજા કરતા હતા.’ રાજીએ પોક મુકતા કહ્યુ. રાજીને નાટક કરતી જોઈને જીવી રહી ના શકી. ઘેલાણીએ ના પાડી હોવા છતા એ તાડૂકી, ‘સાહેબ, આ વાંઝણી નાટક કરે છે. મારા મુન્નાને એણે જ માર્યો છે. મેં મારા સગ્ગા કાને આ ભૂવાને બાળકના હૃદયનું હવન કરવાની સલાહ આપતા સાંભળ્યો છે.’
‘જીવી મેં તને ના પાડી હતી ને કે તારે બોલવાનું નથી. એની પાસે હું કબુલ કરાવી દઈશ. તું ચિંતા ના કર. ચૂપચાપ ઉભી રે…’ ઘેલાણીએ જીવીને ખખડાવી.. પછી રાજી તરફ ફર્યા, ‘ચાલ એય નાટક બંદ કર અને કહે કે મુન્નાનું હૃદય ક્યાં સંતાડ્યુ છે?’ ઘેલાણીએ ડંડો ધુમાવતા કહ્યુ. પણ જીવી કે રધુ કોઈ કશું બોલ્યા નહીં. એમણે ગુનો નહીં કર્યાનું એકનું એક રટણ ચાલુ જ રાખ્યુ.
બાજુમાં ભુવો પણ ઉભો હતો. ઘેલાણીએ એને પૂછ્યુ, ‘એય, પાખંડી! તેં જ આમને આ કતલ કરવા સલાહ આપી હતીને બોલ ક્યાં છે મુન્નાનું હૃદય?’
‘સાહેબ, મેં કોઈ એવી સલાહ નથી આપી. હું તો ફક્ત રાંદલને રિઝવવાની વિધી કરતો હતો.’
‘સાલા, તુ એમ નહીં માને. લોકોને ફોસલાવીને વિધીના નામે કતલો કરાવે છે. હવે વિધી તો હું કરીશ. નાથુ! ત્રણેયને પોલીસ સ્ટેશને લઈ લે… આ ભુવાને મેથીપાકની દક્ષિણા આપીશું પછી જ એ કબુલાતનો મંત્ર બોલશે.’
નાથુએ ત્રણેને હાથકડી પહેરાવી પોલીસ સ્ટેશને રવાના કર્યા અને જીવીને ઘેલાણીએ એના ઘરે રવાના કરી,‘કાલે બપોરે પોલીસ સ્ટેશને આવજે. સવાર સુધીમાં તો આ ત્રણેયે કબુલ કરી લીધું હશે…. તું ચિંતા ના કર! જા જઈને શાંતિથી સૂઈ જા!’
***
જીવી અકોલી પોલીસ સ્ટેશને પહોંચી ત્યારે ઘેલાણી અને નાથુચા પી રહ્યાં હતા. જીવીને જોતા જ ઘેલાણી બોલ્યા, ‘આવ આવ જીવી…. ! બેસ!’ જીવી હળવેકથી ખૂરશીમાં બેસી.
‘જીવી…. તારા મુન્નાના ગુનેગારો પકડાઈ ગયા છે. એ લોકો હજુ માન્યા નથી. પણ હજુ અઠવાડિયુ અમારો મેથીપાક ખાશે એટલે માની જશે. તું ચિંતા ના કર! ’
‘સાહેબ, ચિંતાની ક્યાં વાત કરો છો? હવે તો આખી જિંદગી જ ચિતા બની ગઈ છે. મુન્નો જીવતો હતો એટલે આશાઓ અને સપનાઓ જીવતા હતા. બસ, એના ગુનેગારોને સજા થાય તો મારા દિલને થોડીક ટાઢક થશે. બાકી તો આખી જિંદગી બળવાનું જ છે.’ જીવીની બંને આંખમાંથી બોર બોર જેવડા આંસુ ખર્યા અને ઘેલાણીના ટેબલ પર પડ્યાં. ટેબલ પર પડેલા ચાનો ડાધને જાણે હાથ ફુટ્યા હોય એમ એણે જીવીના આંસુને જીલી લીધા.
‘જીવી, જે થવાનું હતું એ થઈ ગયું. દુઃખ તો મને પણ છે જ. પણ આપણે રહ્યાં પામર માણસો. આપણે શું કરી શકીએ. પણ હું તને વચન આપુ છું કે ગુનેગારોને હું કડકમાં કડક સજા કરાવીશ. જરૂર હોય તો યાદ કરજે. હવે તું જઈ શકે છે.’
જીવી ભાંગેલી ચાલે ઘરે આવી અને ફરીવાર એની ભાંગેલી જિંદગીમાં ગોઠવાઈ ગઈ. બીજા જ દિવસથી ભૂખની ડાકણ સામે લડવાનું ચાલું કરી દીધુ. મુન્નાના ગયા પછી ગુણાની હાલત વધારે ખરાબ થઈ ગઈ હતી. મુન્નો જાણે દુઃખ આપીને ભુઃખ લઈ ગયો હોત. એ આખો દિવસ ખાટલામાં પડ્યો રહેતો. જીવી એકાદ બે દિવસે ખાવાનું લાવતી એ પણ ખાવાની એને ઈચ્છા નહોતી થતી. જિંદગી માથે ભાર થઈને પડી હતી. મોતની ક્રેન એને ઉઠાવતી પણ નહોતી.
***
ઘટના પરથી એક પછી એક દિવસો પસાર થઈ રહ્યાં હતા. લગભગ બે મહિના જેટલો સમય પસાર થઈ ગયો હતો. અમાસનો દિવસ હતો. રાતના આઠ વાગ્યા હતા. ઘેલાણી હજુ હમણા જ ઘરે આવ્યા હતા. હજુ એ બાથરૂમમાંથી બહાર નીકળી રહ્યાં હતા ત્યાંજ એમનો મોબાઈલ રણક્યો. સ્ક્રિન પર યાસીનનું નામ ઝળકી રહ્યુ હતું. એનું નામ જોતા જ ઘેલાણી ઉત્સાહમાં આવી ગયા. એમણે અધિરતાથી ફોન રિસિવ કર્યો , ‘હા, બોલ યાસીન! શું ખબર છે?’
‘સર, મને આજે સાંજથી જ કંઈક ગરબડ જેવું લાગે છે. લાગે છે કે તમારો શક સાચો છે. તમે આવી જાવ તો સારુ.’
‘હું હમણા જ આવું છું!’ બોલીને ઘેલાણીએ ફોન મુકી દીધો. તરત જ એમણે નાથુને ફોન કર્યો, ‘નાથુ, જલ્દી તૈયાર થઈ જા……. આપણે પેલી બસ્તીમાં જવાનું છે. મારો શક સાચો પડ્યો છે.’
અડધો જ કલાકમાં ઘેલાણી અને નાથુએ બસ્તીના છેવાડે ઉભા હતા. એમનો ખબરી યાસીન પણ એમની સાથે ઉભો હતો. સાડા આઠે ઘેલાણી અને નાથુઅહીં આવ્યા હતા. અત્યારે સાડા બાર થયા હતા. છેલ્લા ચાર કલાકથી એ અહીં તપ કરી રહ્યાં હતા પણ કંઈક ચહલ પહલ નહોતી થતી.
આખરે બીજા અડધા કલાક પછી યાસીને ઘેલાણીનું ધ્યાન દોર્યુ, ‘સર, ત્યાં જુઓ….’ ઘેલાણીએ યાસીને ચિંધેલી દિશામાં જોયુ. અંધારુ ઘટ્ટ હતું. ખાસ કંઈ કળાયુ નહીં. પણ બે વ્યક્તિઓ માથે ચાદર ઓઢીને હળવે હળવે બસ્તીની પાછળના ભાગ તરફ જઈ રહ્યાં હતા. ઘેલાણીની ત્રીપુટી પણ એમની પાછળ ચાલી. આગળ બે ઓળા જઈ રહ્યાં હતા એનાથુી પૂરતું અંતર રાખીને ઘેલાણી, નાથુઅને યાસીન ચાલી રહ્યાં હતા. ઘેલાણીએ એમની રિવોલ્વર એમના હાથમાં લઈ લીધી હતી.
પેલા બંને વ્યક્તિઓ કોણ હતા એ હજુ કળાયુ નહોતું. બંનેએ કાળી ચાદર ઓઢી રાખી હતી. થોડીવારમાં તેઓ બસ્તીની પાછળ આવેલા અવાવરૂ જંગલ જેવા રસ્તે ફંટાયા. આ ત્રણેય પણ એ તરફ ચાલ્યા. જંગલ જેવા વિસ્તારમાં લગભગ એકાદ કિલોમીટર સુધી ચાલ્યા બાદ પેલા બંને વ્યક્તિઓ ઉભા રહ્યાં. ઘેલાણાની ત્રીપુટી એમનાથુી દસેક ફૂટ દૂર એક ઝાડ પાછળ સંતાઈ ગઈ. થોડી જ વારમાં પેલી બે વ્યક્તિમાંથી એક વ્યક્તિએ બેટરી ચાલુ કરી અને એક ઝાડ પાસે એનો પ્રકાશ પાથર્યો. બીજી વ્યક્તિ નીચે બેસી ગઈ અને ચાદરમાં છુપાવી રાખેલી ખૂરપી કાઢીને ત્યાં નાનકડો ખાડો ખોદવા લાગ્યો. ઘેલાણી એન્ડ ત્રિપુટીની નજર ત્યાંજ ખોડાયેલી હતી. થોડી જ વારમાં એ વ્યક્તિએ નાનકડાં ખાડામાંથી એક ડબ્બો કાઢ્યો અને ઉભો થયો. બેટરીનો પ્રકાશ તેના પર પડી રહ્યો હતો. એણે ડબ્બો ખોલી એમાંથી એક સૂકાયેલું હૃદય બહાર કાઢ્યુ. ઘેલાણી અને નાથુનો શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયો. પછી પેલી બંને વ્યક્તિઓ નીચે બેસી ગયા અને કંઈક વિધી કરવા લાગ્યા.
બીજી જ મિનિટે ઘેલાણી અને નાથુ ત્યાં પહોંચી ગયા અને ઘેલાણીએ એક વ્યક્તિના માથા પર રિવોલ્વર ધરી દીધી, ‘હેન્ડ અપ! તમારો ખેલ ખત્તમ થઈ ગયો છે! યૂ આર અન્ડર એરેસ્ટ! ’
બંને વ્યક્તિએ ચોંકીને પાછળ જોયુ. નાથુએ એક વ્યક્તિના ચહેરા પરથી ચાદર હટાવી દીધી. એક કાળો વિકૃત ચહેરો એમની આંખ સામે તરવરી ઉઠ્યો. પછી એણે બીજી વ્યક્તિના ચહેરા પરથી ચાદર હટાવી. અને જાણે આંખોમાં એસીડ રેડાયુ. ઘેલાણીનો શક સાચો ઠર્યો હતો. એ બીજી વ્યક્તિ બીજી કોઈ નહીં પણ મુન્નાની મા જીવી જ હતી.
***
જીવી અને એની સાથેનો માણસ હાથમાં હથકડી પહેરેલી હાલતમાં ઘેલાણી સામે ઉભા હતા. પેલા માણસનું નામ ભવાનીશંકર હતું. એ ભુવો હતો. સગ્ગી જનેતાએ એના હૃદયના ટુકડાનું હૃદય કાઢી લીધું હતું એ વાત જાણી ઘેલાણીનો ગુસ્સો સાતમાં આસમાને પહોંચી ગયો હતો. જીવી રડતા રડતા બોલી રહી હતી, ‘હા, સાહેબ! હું છું મારા કાળજાના ટૂકડાને મરાવી નાંખનારી. ગરીબીથી હું તંગ આવી ગઈ હતી. અઠવાડિયા અઠવાડિયા સુધી ભુખ્યા રહેવું પડતું હતું. ભુખ મને જીવવા નહોતી દેતી અને મરવાની હિંમત નહોતી. એવામાં મને ભવાનીશંકર મળી ગયો. એણે મને કહ્યુ કે મારે જો કરોડપતિ બનવું હોય તો મુન્નાનો ભોગ આપવો પડશે. મારા પેટના ખાડાએ મને પેટના જણ્યાનો ભોગ લેવા રાજી કરી દીધી. રધુ અને રાજીને સંતાન નહોતું. એકવાર હું એના ઘર પાસેથી પસાર થઈ રહી હતી ત્યારે એ ભૂવા સાથે અમાસના દિવસે કોઈ વિધી કરવાની વાત કરતા હતા. એ વાત જાણતી હોવાનો લાભ લઈને મેં અને ભાવનીશંકરે યોજના કરી. એક રાત્રે એ મારા ઘરે આવ્યો અને મારા પતિને ઘેનની દવા સુંઘાડી સુવાડી દીધો. પછી મારી જ સામે મારા મુન્નાને પણ ખતમ કરી દીધો. પૈસાની ભુખી અને ભુખથી દુઃખી હું કંઈ ના કરી શકી. પછી ભવાનીએ મને પણ ઘેનની દવા સુંધાડી સુવરાવી દીધી અને એ ચાલ્યો ગયો. જેથી કોઈને શક ના જાય.’ જીવીએ રડતા રડતા કહ્યુ. ઘેલાણીને એના આંસુઓનું કોઈ મોલ નહોતુ. એ બોલ્યા, ‘જીવી, ખોટાં પેપડાં પાડવાના રહેવા દે. તને તો હું એવી સજા કરાવવાનો છું કે આખી દુનિયા જોતી રહી જશે. તું તો જનેતાના નામ પર લાગેલો કલંક છે! ’
બોલીને એ બહાર નીકળી ગયા. અને જીવી અને એનો સાથીદાર ભૂવો હંમેશાં માટે અંદર થઈ ગયા.
***
ઘટનાને બે ત્રણ દિવસ વિતી ગયા હતા. જીવી અને એનો સાથી ભવાની શંકર હજુ જેલમાં જ બંદ હતા. કેસ હવે કોર્ટમાં ચાલવાનો હતો. આ ઘટનાએ ઘેલાણીને હચમચાવીને મૂકી દીધા હતા. સાંજનો સમય હતો. એ ઉદાસ ચહેરે બેઠા હતા. નાથુએ એમને પૂછ્યુ, ‘સર, હજુ તમે મને એ નથી કહ્યુ કે તમને જીવી પર શક કેવી રીતે ગયો?’
બીજી કોઈ ઘટના હોત તો ઘેલાણી ઉત્સાહથી જવાબ આપત પણ આ વખતે ઘેલાણી ઉત્સાહવિહીન બોલ્યા, ‘બહું સરળ વાત છે નાથુ! આમ તો મને એના પર શક ના જાત. પણ તને ખબર હોય તો જીવીના પતિ ગુણવંત અને જીવી બંનેને ઘેનની દવા સુંધાડી હોવાથી આપણે બંનેને હોસ્પિટલ મોકલ્યા હતા. અને મુન્નાની લાશનું પોસ્ટમોર્ટમ પણ કરાવ્યુ હતું. મેં મુન્નાનો પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટ વાંચ્યો. રાત્રે પોણા બે વાગે એનુ ખૂન થયુ હતું. પછી મેં ગુણાને ઘેનની દવા અપાયાનો સમય જોયો. રિપોર્ટ કહેતો હતો કે અંદાજે સવા એક વાગે એને ઘેનની દવા સુંધાડી હશે. એ જ રીતે મેં જીવીનો રિપોર્ટ પણ વાંચ્યો પણ એમાં એમ લખ્યુ હતું કે જીવીને અઢીથી પોણા ત્રણ વચ્ચે ઘેનની દવા સુંધાડી હશે. એનો અર્થ એવો થયો કે પહેલા ગુણાને બેભાન કર્યો, પછી મુન્નાનું કતલ કરવામાં આવ્યુ અને પછી જીવીને બેભાન કરવામાં આવી. એટલે કે મુન્નાનું ખૂન થયું ત્યારે જીવી બેભાન નહોતી. અને ખૂની આવે તો એ જાગી જવી જોઈએ. બસ ત્યારથી મને એમના પર શક ગયો. ખરેખર તો આપણે રધુ અને રાજીને ફક્ત નાટક ખાતર જ પકડ્યા હતા. એ બંને લોકો વિધી નહોતા કરતા પૂજા કરતા હતા. અને એમને ત્યાંથી મુન્નાનું હૃદય પણ મળ્યુ નહોતુ. એવું ના કરત તો જીવી રંગે હાથે પકડાત નહીં. રધુ અને રાજીએ પણ આમા આપણો સાથ આપ્યો એ તો તને ખબર જ છે. મેં છેલ્લા બે મહિનાથી યાસીનને જીવી પર નજર રાખવા ગોઠવી દીધો હતો.  જીવીને આપણે એવું ઠસાવી દીધુ કે રધુ અને રાજીવ જ ગુનેગાર છે એટલે આજે બે મહિના પછી આ કૃત્ય કરવા પ્રેરાઈ અને પકડાઈ ગઈ.’
‘યુ આર જિનિયસ સર!’ નાથુએ કહ્યુ. પણ જુસ્સો તો આ વખતે એના અવાજમાંય નહોતો. આ વખતે જશ મળે એમ હતો પણ બેમાંથી એકેયને સાલી જશ ખાંટવાની ઈચ્છા જ ના થઈ.
સમાપ્ત
ભાગ ૧ વાંચવા અહીં ક્લિક કરો….
]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-part-2/feed/ 0
Dark Secrets | ભાગ – ૧ । હૃદયનો ટુકડો | કોઈએ જીવીના છોકરાની છાતીમાંથી હૃદય કાઢી લીધું હતું. https://gujjulogy.com/dark-secrets-%e0%aa%ad%e0%aa%be%e0%aa%97-%e0%ab%a7-%e0%a5%a4-%e0%aa%b9%e0%ab%83%e0%aa%a6%e0%aa%af%e0%aa%a8%e0%ab%8b-%e0%aa%9f%e0%ab%81%e0%aa%95%e0%aa%a1%e0%ab%8b-%e0%aa%95%e0%ab%8b%e0%aa%88/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-%e0%aa%ad%e0%aa%be%e0%aa%97-%e0%ab%a7-%e0%a5%a4-%e0%aa%b9%e0%ab%83%e0%aa%a6%e0%aa%af%e0%aa%a8%e0%ab%8b-%e0%aa%9f%e0%ab%81%e0%aa%95%e0%aa%a1%e0%ab%8b-%e0%aa%95%e0%ab%8b%e0%aa%88/#respond Sun, 13 Aug 2023 07:24:26 +0000 https://gujjulogy.com/?p=1542
Dark Secrets | બચપણમાં તો મા એમ શિખવાડતી હતી કે જિંદગી રામજણી છે. પણ સાલી જિંદગી તો ખંજરની અણી નીકળી
Dark Secrets | કોઈએ જીવીના છોકરાની છાતીમાંથી હૃદય કાઢી લીધું હતું. ગઈ રાત્રે ઠરી ગયેલી હોળી હવે જિંદગીભર માટે જીવીની છાતીમાં ભડભડી ઉઠી હતી.
ત્રણ દિવસના ભુખ્યા પેટે આખો દિવસ ગટર લાઈન ખોદવાની મજુરી કર્યા બાદ સાંજે સાડા છએ જીવીએ કોન્ટ્રાક્ટર જોડે મજુરી માંગી, ‘સાહેબ, મારી મજુરી આલો તો હું ઘર ભેગી થાઉં!’
કોન્ટ્રાકટર ગુસ્સે થયો, ‘આજે નહીં! પાંચ દિ મજુરી કર પછી.
‘પણ સાહેબ, મારે પૈસાની બઉં જરૂર છે! ઘરે ઘણી અને દિકરો ભુખ્યા છે.’
‘એકવાર ના પાડીને, ચાલ ઉપડ!’ કોન્ટ્રાકટર ગુસ્સે થયો.
‘સારુ દહ રૂપિયા તો આલો!’ જીવીએ ખોળો પાથર્યો. કોન્ટ્રાકટર દાન કરતો હોય એમ દસ રૂપિયાની નોટ જીવી તરફ ફેંકી. એ દસની નોટ લઈને ચાલતી થઈ. રસ્તામાંથી દસ રૂપિયાના ચોખા લઈ સાડીના છેડે બાંધ્યા.
એનું ઘર રેલ્વે ફાટકની બીજી સાઈડ એક અવાવરૂ બસ્તીમાં હતુ. જીવી હળવે હળવે રેલ્વેનો ઢાળ ઉતરી રહી હતી. એના એક હાથમાં તગારું હતું અને બીજા હાથમાં ત્રિકમ. ભુખ અને દુઃખને લીધે એનું શરીર સાવ કૃષ થઈ ગયું હતું. એવું લાગી રહ્યું હતું જાણે હાડપીંજર સાડી પહેરીને રસ્તો ઓળંગી રહ્યું છે. પાટો ઓળંગતા એને ઠેબુ આવ્યુ અને એ ગડથોલીયુ ખાઈ ગઈ. હાથ અને ફાટી ગયેલી સાડી ખંખેરતા એ ઉભી થઈ. એની આંખોમાં ઝળઝળીયાં આવી ગયા. બચપણમાં તો મા એમ શિખવાડતી હતી કે જિંદગી રામજણી છે. પણ સાલી જિંદગી તો ખંજરની અણી નીકળી હતી. ઉંડી ઉતરી ગયેલી આંખો, ઉંડુ ઉતરી ગયેલુ પેટ ઉંડા ઉતરી ગયેલા સુખના જળ લઈને એ ઉંડા ઉંડા નિસાસા નાંખતી ઘર તરફ ચાલી.
ઘરે પહોંચી ત્યારે કોહવાઈ ગેયેલી કાથી વાળા ખાટલામાં પડેલો એનો લકવા ગ્રસ્ત પતિ ગુણો ભુખે લાળ ટપકાવતો ટગર ટગર આશાએ એના તરફ તાકી રહ્યો. ખુણામાં બેઠલો એનો દસ વર્ષનો નાનકડો દિકરો પણ દોડીને એને વળગી પડ્યો, ‘મા, ખાવાનું!’
જીવી કંઈ બોલી નહીં. નાવણીમાં હાથ ધોઈને એણે ફટાફટ ચુલો સળગાવ્યો અને ચોખા મુક્યા. ચોખા થતા જ ગુણો અને એનો દિકરો એના પર તૂટી પડ્યા. એના માટે ફક્ત બે કોળીયા ભાત જ રહ્યાં હતા. એ આંસુનું પાણી પીને  આડી પડી. ઉંઘ તો ક્યાંથી આવે.  હવે આ ગરીબીના દલદલમાંથી બહાર નીકળવાનો એક જ રસ્તો હતો. દિકરો ભણી ગણીને મોટો થાય, સારી નોકરી કરે અને પૈસા કમાઈ લાવે ત્યારે જ ધરાઈને ખાવા મળે. એણે બાજુમાં સૂતેલા દિકરા મુન્ના સામે જોયુ. એ શાંતિથી સૂતો હતો. ભવિષ્યની આશા સમાન દિકરાને ફાટેલા પાલવના આગોશમાં લઈને એણે આંખો મીંચી દીધી. બંને આંખોમાંથી નીકળેલું ગરમ પાણી ગાલ પરથી સરકતું સરકતું ગોદડીમાં સોસાઈ ગયું.
***
સાંજનો સમય હતો. હોળીનો દિવસ હતો. પણ જીવી માટે તો આજે જાણે ધૂળેટી હતી. દસ દિવસની મજૂરી સાથે લઈને એ આજે ઘર તરફ આવી રહી હતી. રસ્તામાં ઠેર ઠેર હોળી સળગી રહી હતી એકે એક જગ્યાએ એ ચપલ કાઠીને પગે લાગતા લાગતા ઘરે આવી. આજે ઘણા દિવસે જીવીના કૂટુંબે પેટ ભરીને ખાધુ હતું. બધા પડ્યા એવા જ ઉંઘી ગયા. આમ તો કલાકેક ઉંધ્યા પછી રોજ ઉંઘ ઉડી જતી. અવનવા વિચારો આવતા. પણ આજે એની ઉંઘ ના ઉડી. સાતેક વાગે એની આંખો જેવી તેવી ખુલી. પણ એ પોંપચાં ઉઘાડી ના શકી. આંખો ફરી ઘેરાઈ ગઈ અને એ ઉંઘી ગઈ. એ પછી સાડા નવ વાગ્યા સુધી એ ઉંઘતી રહી. સાડા નવે ફરી આંખ ખુલી. ઘેન જેવું તો હજુંય લાગી રહ્યુ હતું છતાં એણે મહાપરાણે આંખો ખોલી રાખી. અચાનક એની નજર એનાથી થોડે જ દૂર પડેલા બિસ્તર પર પડેલા એના દિકરા મુન્ના પર પડી. અઘખુલ્લી બારીમાંથી અને છાપરાંના કાણામાંથી સૂરજનું આછું આછું અજવાળું એની પથારી પર પડી રહ્યું હતું. એણે આંખો ચોળતા ચોળતા ચાદર પર જોયુ. ચાદર પર નજર પડતા જ એ છળી ઉઠી. આખુ બિસ્તર લોહીથી તરબોળ હતું. એના દસ વર્ષના મુન્નાની છાતી ચીરાયેલી હતી અને છાતીમાંથી બીસ્તર પર ખાબકેલું લોહી થીજી ગયુ હતું. મુન્નો ચીરનિંદ્રામાં પોઢી ગયો હતો. એને જોતા જ એ ફાટી પડી, ‘ઓય… મા! મારો મુન્નો …….હે ભગવાન…’
એની ચીસ એટલી ભયાનક અને ધ્રુજાવી દેનારી હતી કે આસપાસના ઘરના લોકો તરત જ ત્યાં દોડી આવ્યા. જીવી લોહીથી લથબથ મુન્નાને પોતાની છાતી સરસો ચાંચીને હૈયાફાટ આક્રંદ કરી રહી હતી. પણ જીવીનો પતિ હજુ હલતો નહોતો. એ બેભાનાવસ્થામાં બિસ્તરમાં જ પડ્યો હતો.
દૃશ્ય આંખો ફોડી નાંખે એવું હતું. લોકોને કંપારી છુટી ગઈ હતી. કાચા પોચા માણસો તો બીજી જ ઘડીએ આંખો મીંચીને રવાના થઈ ગયા. મહોલ્લાના એક છોકરાએ પોલીસ સ્ટેશને ફોન કરી દીધો. મહોલ્લાની સ્ત્રીઓએ પણ મરણ પોક મુકી. આખો મહોલ્લો શોકમાં ગરકાવ થઈ ગયો. કોઈએ જીવીના છોકરાની છાતી ચીરીને અંદરથી હૃદય કાઢી લીધું હતું. રાત્રે ઠરી ગયેલી હોળી હવે જિંદગીભર માટે જીવીની છાતીમાં ભડભડી ઉઠી હતી.
***
ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને નાથુની ગાડી મહોલ્લામાં પહોંચી ત્યારે જીવીના ઘર આગળ ભારે ભીડ હતી. જીપ ઉભી રહેતા જ આસપાસની ભીડ વિખેરાવા લાગી. ઘેલાણી અને નાથુભીડને ચીરતા છાપરાંમાં દાખલ થયા. જીવીનું આક્રંદ હજુ ચાલું જ હતું. મહામુસીબતે જીવીને એના મુન્નાથી અળગી કરી.
મુન્નાની હાલત જોઈ ઘેલાણી અને નાથુપણ કંપી ગયા. હત્યા એટલી કરપીણ હતી કે એ જડ બની ગયા હતા.  જીવીને જોઈને લાગતું હતું કે એ હજુ ઘેનમાં હતી. ઘેલાણીએ બિસ્તરમાં પડેલા ગુણા સામે જોયુ. એ બેભાન હતો. શું થયું હશે એની કલ્પના એમને આવી ગઈ. નાથુએ એમ્બ્યુલેન્સને ફોન કર્યો. એ પછી નાથુચુપચાપ એનું કામ કરવા લાગ્યો. આસપાસનું બીસ્તર ચેક કર્યુ, એના ફોટા પાડ્યા. મુન્નાની લાશના જુદા જુદા એંગલથી ફોટા પાડ્યા. થોડી જ વારમાં  બે એમ્બ્યુલેન્સ આવી ગઈ. જીવી અને ગુણાને હોસ્પીટલ મોકલવામાં આવ્યા અને મુન્નાની લાશને પોસ્ટમોર્ટમ માટે.
થોડીવારમાં ફિંગરપ્રિન્ટ એકસપર્ટ પણ આવી ગયા. એમણે ઘરના બારી બારણાથી લઈને અંદરના તમામ સામાન પરની ફિંગર પ્રિન્સ લીધી.
કેસ ફાઈલ કરીને ઘેલાણી અને નાથુજવા માટે રવાના થયા. બે ત્રણ કલાક બાદ જીવી અને ગુણાને સિવિલ હોસ્પિટલની જીપ ઘરે મુકી ગઈ. સાથે ઘેલાણી અને નાથુ પણ હતા. સિવિલનો રિપોર્ટ એમના હાથમાં હતો. રાત્રે કોઈએ એમને ઘેનની દવા સુંઘાડી દીધી હતી. એના કારણે બંને બેભાન બની ગયા હતા. એ તકનો લાભ લઈને કોઈએ મુન્નાની હત્યા કરી લીધી હતી.
સાંજે મુન્નાની લાશ એના મા-બાપને સોંપાઈ ગઈ. એની સ્મશાન યાત્રામાં આસપાસના મહોલ્લાના લોકો પણ જોડાયા હતા. બધાની જીભના ટેરવેથી એક જ પ્રશ્ન ખાબકી રહ્યો હતો, ‘આ ગરીબડા મા – બાપની આંખના રતનને કોણે ઓલવ્યુ હશે? અને શા માટે?’
***
ઘટનાના બે ચાર દિવસ પછી ઘેલાણી અને નાથુજીવીના ઘરે ગયા. ગુણો એ વખતે ખાટલામાં જ બેઠો હતો અને જીવી એના મુન્નાની હાર ચડાવેલી તસવીર પાસે ભીની આંખે બેઠી હતી. બંનેની આંખો રડી રડીને લાલ ટામેટા જેવી થઈ ગઈ હતી.
‘બેટા જીવી, મને ખબર છે કે તારા પર આભ તૂટી પડ્યુ છે. પણ તપાસ કરવી મારી ફરજ છે. મને બને એટલો સહકાર આપજે.’
‘હા, સાહેબ!’ જીવીએ ધીમા અવાજે કહ્યુ.
ઘેલાણીએ એને એના માતા-પિતા, લગ્ન વગેરે વિશે ડિટેઈલ પૂછપરછ કરી. જીવીએ એની આખી જીવન કહાની ઘેલાણીને કહી સંભળાવી. એના જન્મથી લઈ એના એના લગ્ન, ગુણવંતનો પેરેલિસિસ, માતા-પિતાનું મૃત્યુ, ભુખે વિતાવેલા દિવસો, કાળી મજૂરી અને એકના એક દીકરામાં સજાવીને રાખેલા સુખી ભવિષ્યના સપનાઓ. જીવીની કહાની સાંભળી ઘેલાણી અને નાથુ પણ હચમચી ગયા. ગરીબી આવી કારમી હશે એવી એમને કલ્પના પણ નહોતી.
આખીયે વાત સાંભળ્યા પછી ઘેલાણીએ જીવીને કહ્યુ,
‘જીવી આ ઘટના બની એના અઠવાડિયા કે મહિના પહેલા તારે કોઈ સાથે ઝઘડો થયો હતો ખરો? તમારે સગા-સંબંધીઓમાં કે અહીં મહોલ્લામાં કોઈની સાથે દુશ્મની હોય તો મને કહે.’
‘સાહેબ, સગા તો આમેય ઓછા હતા અને જે હતા એમણે ગરીબીને કારણે સંબંધ રાખ્યો નથી. રહી મહોલ્લાની વાત, તો અહીં તો બધા શેર લાવે અને શેર ખાય. કોઈને નથી દોસ્તીનો ટાઈમ કે નથી દુશ્મનીનો. પણ મને ખબર છે કે આ કામ કોણે કહ્યુ છે?’
‘વ્હોટ?’ ઘેલાણીએ આશ્ચર્ય વ્યક્ત કર્યુ.
‘હા, સાહેબ! પેલી વાંઝણીએ જ મારા દિકરાનો ભોગ લીધો છે?’
‘જીવી, કોઈના માટે એવા શબ્દો ના વપરાય. સભ્યતાથી વાત કર?’
‘સાહેબ, મારા કાળજાના ટુકડાની છાતીમાંથી એ વાંઝણી કાળજુ કાઢી ગઈ અને તમે મને કહો છો કે હું શાંતિથી વાત કરું? મારું હૈયુ કેમ હાથમાં રહે? બાર દી, થાવા દો સાહેબ! હું જાતે જ એને ખતમ કરી દઈશ.’ જીવી ગુસ્સામાં  બોલી. એની જીભ અને આંખમાંથી જાણે હોળીની જ્વાળાઓ નીકળી રહી હતી.
ઘેલાણીએ ખાટલામાં પડેલા ગુણા સામે જોયુ. એના ઈશારા પરથી લાગી રહ્યું હતું કે એ પણ જીવીની વાત સાથે સંમત હતો. એના પરથી નજર ફેરવી ઘેલાણીએ જીવીને કહ્યુ, ‘કંઈક માંડીને વાત કર તો સમજ પડે. જાે તારી વાત સાચી હશે તો તારે કંઈ કરવાની જરૂર નહીં પડે. હું પોતે જ એને કડકમાં કડક સજા કરાવીશ.’
‘સાહેબ, મારા ઘરથી ત્રણ મકાન છોડીને રઘલો અને એની બાયડી રાજી રે છે!  રાજી અને રધુના લગ્નને પંદરેક વર્ષ થઈ ગ્યા છે. પણ હજુ એમના ઘરે પાયણું નથી બંધાયું. બઉં દવા કરાવી, બાધા આખડીઓય બઉં રાખી પણ કાંઈ ફેર નો પડ્યો. એ બેય હવે છોકરા માટે ભુરાંયા થયા હતા. આખો મહોલ્લો જાણે છે કે એ લોકો હવે ગમે તે ભોગે સંતાન મેળવવા માંગે છે. હમણા હમણાથી એ ભુવા – ભરાડાંના સંગે ચડ્યા હતા. દર મંગળ અને રવિવારે એમના ઘરમાં કંઈકને કંઈક વિધી ચાલતી જ હોય. ક્યારેક વળી કોળું વધેરીને હવન કરે. ક્યારેક બોકડો વધેરે તો ક્યારેક વળી મુરઘો. સાવ, હલકા છે સાહેબ! આમ મુંગા જીવને મારનારાને વળી ભગવાન ક્યાંથી સંતાન આલવાનો હતો.? થોડા દિ અગાઉ રાત્રે હું એના ઘર આગળથી નીકળતી હતી ત્યારે પણ ત્યાં કાંઈક વિધી ચાલતી હતી. બારીમાંથી ધુમાડો નીકળી રહ્યો હતો. અચાનક ભુવાના શબ્દો મારા કાનમાં પડ્યા. ભુવો કહી રહ્યો હતો કે તમારે સંતાન જોઈતું હોય તો દસ વરસના છોકરાંનો ભોગ આલવો પડશે. અમાસના દિવસે રાત્રે બાર વાગે દસ વરસના છોકરાનું દિલ કાઢીને હવન કરશો તો જ તમને દિકરો થશે. અને….  ’ આટલું બોલતા બોલતા જીવી પોક મુકીને રડી પડી. ખાટલામાં પડેલો ગુણો પણ ભીંજાઈ ગયો.
ઘેલાણીએ એને રડવા જ દીધી. થોડીવારે એનો ભાર હળવો થયો. એણે સાડીના છેડા વડે આંખો લુંછી. થોડીવાર મૌન રહ્યાં પછી એણે ફરી જોર જોરથી રડતા રડતા ગાળો સાથે રાજીને ભાંડવાનું શરૂ કર્યુ, ‘સાહેબ, તમે તપાસ કરો! એ સાલી… રાં… નછોરવી એ જ મારા કુમળા દિકરાનું દિલ કાઢી લીધું હશે. તમે તપાસ કરો અને એને ફાંસીએ લટકાવી દો. હાળી ડાકણ મારા દિકરાને ભરખી ગઈ. ભગવાન આ જન્મે તો શું એકેય જન્મે એની કુખ નહીં ભરે…….હે ભગવાન! ….. ’
‘જીવી તું શાંત થા અને હું પુંછું એ વાતનો જવાબ આપ!’ ઘેલાણીએ જીવીને શાંત પાડતા કહ્યુ. જીવી ચુપ થઈ એટલે એમણે પુછ્યુ, ‘રધુ અને રાજી અત્યારે અહીં છે કે ક્યાંય ચાલ્યા ગયા છે!’
‘જાય ક્યાં? અહીં જ ગુડાયા છે! ’
‘ઓહ ગોડ…..’ જીવીની વાત સાંભળીને નાથુતાવળીયા અવાજે બોલ્યો, ‘સર, મને તો લાગે છે કે એ દંપતિએ જ મુન્નાનું કતલ કર્યુ હશે? આપણે અત્યારે જ જઈને એમને પકડી લઈએ.’
પણ ઘેલાણીએ જરાય ઉતાવળ ના બતાવી. એમણે એમની ઠરેલ બુદ્ધિનો પરિચય આપતા કહ્યુ, ‘નાથુ, જેમ ઉતાવળે આંબા નથી પાકતા એમ ઉતાવળે ખૂની પણ નથી પકડાતા. એ લોકોનું ધ્યાન અત્યારે આ બધી ચહલ પહલ પર જ હશે. એમને જાે ખબર પડી જશે કે આપણને એમના પર શક છે તો પછી તો એ લોકો ચેતી જશે. અને આમેય અત્યારે આપણે એમને પકડીશું તો પુરાવા નહીં મળે અને એ લોકો છુટી જશે. માટે આપણા માટે એ જ બહેતર છે કે આપણે અમાસ સુધી રાહ જાેઈએ અને એમને રંગે હાથે પકડીએ. ’
ઘેલાણીની વાતથી નાથુને સંતોષ થયો. જીવી પણ કંઈ બોલી નહીં. ઘેલાણીએ જતા જતા કહ્યુ, ‘જીવી તને રઘુ અને રાજી પર શક છે એ વાત અમાસ સુધી કોઈને ના કરીશ. આપણે એમને રંગેહાથે પકડવાના છે એ યાદ રાખજે. હું આજે જ એમના પર વોચ ગોઠવી દઉં છું.’
‘ભલે, સાહેબ! ’ જીવીએ માથુ ઝુકાવતા ભીના અવાજે કહ્યુ. ઘેલાણી અને નાથુ બહાર નીકળી ગયા. બહાર નીકળતા નીકળતા એમણે નાથુને સૂચના આપી, ‘નાથુ, આપણા ખબરીઓને કહી દે કે રાજી અને રધુ ઉપર વોચ ગોઠવી દે. તથા બે ત્રણ માણસો આ મહોલ્લામાં પણ ગોઠવી દેજે. આ મહોલ્લાના એક એક વ્યક્તિની જન્મકુંડળી મને જોઈએ છે સમજ્યો. જેણે પણ આ કામ કર્યુ હશે એને હું ફાંસીના માંચડે લટકાવીને જ રહીશ.’
જીપ પુરપાટ વેગે અકોલી પોલીસ સ્ટેશન તરફ દોડી રહી હતી. જીપમાં બેઠેલા ઘેલાણી મુન્નાનો પોસ્ટ મોર્ટમ રિપોર્ટ વાંચી રહ્યાં હતા. રિપોર્ટ વાંચીને એમણે સાઈડમાં મુક્યો. પછી એમણે નાથુને પૂછ્યુ, ‘નાથુઅમાસને કેટલા દિવસની વાર છે?’
‘અંઅં…..’ નાથુએ બે મિનીટ વિચારીને કહ્યુ, ‘સાહેબ, અમાસને તો હજુ પંદર દિવસની વાર છે?’
‘એટલેકે ખૂનીને પકડવા માટે આપણે હજુ આવતા પંદર દિવસ રાહ જોવી પડશે એમજ ને?’
‘હા, સર! ’ નાથુએ જવાબ આપ્યો.
(ક્રમશઃ)
( શું રધુ અને રાજી અમાસના દિવસે વિધી કરશે ખરા? અને કરશે તો પકડાશે ખરા? શું ખરેખર એમણે જ મુન્નાનુ કતલ કર્યુ હશે? આ બધા રહસ્યો જાણવા માટે વાંચો ભાગ – ૨ )
ભાગ – ૨ વાંચવા અહીં ક્લિક કરો….
]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-%e0%aa%ad%e0%aa%be%e0%aa%97-%e0%ab%a7-%e0%a5%a4-%e0%aa%b9%e0%ab%83%e0%aa%a6%e0%aa%af%e0%aa%a8%e0%ab%8b-%e0%aa%9f%e0%ab%81%e0%aa%95%e0%aa%a1%e0%ab%8b-%e0%aa%95%e0%ab%8b%e0%aa%88/feed/ 0
Dark Secrets | પ્રકરણ – ૩ | ‘સહાબ, મારના નહી! મૈં આપકો સબ બતાતા હું.’ | Crime Stories in Gujarati https://gujjulogy.com/dark-secrets-crime-stories-in-gujarati/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-crime-stories-in-gujarati/#respond Tue, 06 Apr 2021 02:15:37 +0000 https://gujjulogy.com/?p=961  

Dark Secrets | Crime Stories in Gujarati ।  કેસ સોલ્વ થઈ ગયા બાદ વિખ્યાત ડિટેક્ટીવ શેરલોક હોમ્સ જેવું મર્માળુ હસે એવું જ ઈ.ઘેલાણી હસ્યા

 

રીકેપ

( એક લાશ પાસેથી મળેલા પાકીટમાં ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને હવાલદાર નાથુના નામ સરનામા હોય છે. બંને ગભરાઈને ઘરે જ જતા હોય છે ત્યાંજ એ જ મરી ગયેલો માણસ એમની જીપ ચોરવાનો પ્રયાસ કરતો દેખાય છે. બંને એનો પીછો કરે છે પણ એ છટકી જાય છે. આખાયે રહસ્ય વિશે બંને વિચાર કરતા હતા ત્યાંજ નાથુને પાકીટ જોઈને યાદ આવે છે કે આવુ પાકીટ તો આખા શહેરમાં ફક્ત એક જ જણ બનાવે છે. અને તરત જ બંને એ પાકીટ બનાવનાર ગફુરના સરનામે દોડી જાય છે.)

 

***

 

ઘેલાણી અને નાથુજીપમાંથી નીચે ઉતર્યા ત્યારે રાતના સાડા નવ વાગ્યા હતા. વાતાવરણ ઘણા દિવસથી તંગ હતું પણ આજે આ બંનેના માથે વીજળી પડી હતી એટલે એમને વધારે તંગ લાગી રહ્યું હતું. ગફુરની દુકાન બહુ અંદરની ગલીમાં હતી. ત્યાં છેક સુધી જીપ જઈ શકે એમ નહોતી એટલે બંને ચાલતા જ અંદર ગયા. નાથુએ દુકાન જોઈ હતી. એ આગળ હતો અને ઘેલાણી પાછળ. ઘટ્ટ અંધકારને માથે ઓઢીને બેઠેલી એક પછી એક સાંકડી ગલીમાં થઈને બંને પસાર થઈ રહ્યાં હતા. જેમ જેમ દુકાન નજીક આવતી ગઈ એમ એમ ચામડાની ગંધ નાકમાં પ્રવેશતી ગઈ.

 

બંને દુકાન પાસે જઈ ઉભા. અલમસ્ત હાથી જેવો ગફુર લુંગી અને ગંજી પહેરીને દુકાનના થડા પર બેઠો હતો.નાથુએ થડા પર લાકડી ઠપકારી. પહેલા તો પોલીસને જોઈને ગફુર થોડો ગભરાઈ ગયો. પણ ગભરામણનું પોટલું સંકોરીને એણે પૂછ્યુ, ‘આઈએ… આઈએ સહાબજી! બોલીયે ક્યા ખીદમત કરું?’

 

ઈન્સપેક્ટરનું ધ્યાન દુકાનમાં પડેલા પર્સ જાેવામાં હતું. લાશ પાસેથી મળેલા પાકીટ જેવા બીજા કેટલાય પાકિટ દુકાનમાં પડ્યા હતા. નાથુએ ગફુરને પૂછ્યુ,‘ગફુર, આ પાકીટ તારા ત્યાંજ બનેલું છે ને?’

ગફુરે પાકીટ હાથમાં લીધું અને તરત જ બોલ્યો,‘હા, સહાબ! આપકો પતા તો હૈ કી પૂરે શહેરમાં ઐસે પાકીટ સિર્ફ અપણે યહાં હી બનતે હૈ.. આપકો દુકાન મેં સે જાે ભી પાકીટ ચાહીએ વો લે લીજીયે..’ ઘેલાણીએ ડોળા કાઢ્યા,‘અમે પાકીટ લેવા નથી આવ્યા. આ પાકીટ લઈ જનારને શોધવા આવ્યા છે. જરા ધ્યાનથી આ પાકીટ જો અને કહે કે આ પાકીટ તારી પાસેથી કોણ લઈ ગયું હતું?’

‘ અરે, સહાબ! યહાં પે તો રોજ ડર્ઝનો લોગ પાકીટ લેણે આતે હૈ! અબ અપુણ કો ક્યા પતા કી યે પાકીટ કોણ લે ગયા હોગા?’
‘જરા ધ્યાનથી જો! આ પાકીટથી અમે કોઈ ભયંકર ગુનેગારને પકડી શકીએ એમ છીએેે…’

 

ગફુરે વધારે દલીલ ના કરી. એણે પાકીટ હાથમાં લીધું અને ડિટેક્ટીવ વ્યોમકેશ બક્ષીની અદાથી ફેરવી ફેરવીને પાકીટ જોવા માંડ્યો. અચાનક પાકીટની અંદરના ખાનામાં એક ચીજ પર એની નજર ગઈ, એણે તરત જ ઘેલાણી અને નાથુને પાકીટ બતાવીને કહ્યુ,‘બાવા કુછ દીખ રીયા હૈ?’

‘બાવો હશે તારો બાપ! સાહેબ કે સાલા!’ નાથુછંછેડાઈ ગયો.

ગફુરે ભુલ સુધારી,‘સહાબ યે દેખીયે.ઈસ પાકીટ કે અંદર કે ખાનેમે થોડી નુકસાની હૈ. ઔર ચમડે કી સીલાઈ ભી બરાબર નહીં આયી હૈ. ચમડા આડા ટેઢા કટા હુઆ હૈૈ. મુજે યાદ હૈ કી યે પાકીટ કોન લે ગયા થા. ક્યું કી ઈસ નુકસાન કે બારેમે ઉસ આદમીને બહુત કીચકીચ કીયા થા…’

ઘેલાણીની આંખમાં ચમક આવી, ‘કોણ હતું એ? નામ શું હતું એનું?’

‘ નામ તો નહીં માલુમ, સહાબ! લેકીન દો લોગ થે.’

‘ગઘેડા તે પાકીટનું બીલ બનાવ્યુ હશે એમાં નામ અને સરનામુ નહીં લખ્યુ હોય? બીલ બુક લાવ તારી.’ ઈન્સપેક્ટરે કડક અવાજમાં કહ્યુ. ગફુર ઢીલો થઈ ગયો, ‘ગલતી હો ગયા સહાબ! લેકીન ઉણ લોગો કો બહુત જલ્દીથી ઈસ લીયે તો યે નુકસાની વાલા પર્સ લેકે ચલે ગયે.’ આટલું બોલીને ગફુર ચુપ થઈ ગયો. પછી પાછું તરત જ કંઈક યાદ આવ્યુ હોય એમ ચિલ્લાઈને બોલ્યો, ‘ અરે હા સહાબ યાદ આયા! મૈને બીલ તો નહીં બનાયા લેકીન મુજે ઉસમેં સે એક કા નામ યાદ હૈ. દો આદમી થે. ઉસમે સે એક આદમી પાકીટ કે નુકસાન કે બારે મેં કીચકીચ કર રહા થા તભી દુસરા આદમી બોલા થા. અસ્લમભાઈ જાને દેને યાર! યે કહાં તેરે કો અખ્ખી જિંદગી વાપરનેકા હૈ! ઘર પે ભાઈ રાહ દેખ રહે હોંગે….’

ગફુરની વાત સાંભળીને ઘેલાણી ઉત્સાહમાં આવી ગયા. પેલી લાશ જોઈ ત્યારથી એમના મગજમાં કંઈક ઘુમરાઈ રહ્યુ હતુ. એ તરત જ બોલ્યા, ‘એ અસ્લમના ચહેરા પર મસો હતો?’

‘હા, સહાબ, જમણે ગાલ પે એક બડા મસા થા. એકદમ દુબલા પતાલા આદમી થા.’

 

કેસ સોલ્વ થઈ ગયા બાદ વિખ્યાત ડિટેક્ટીવ શેરલોક હોમ્સ જેવું મર્માળુ હસે એવું જ ઘેલાણી હસ્યા અને બોલ્યા, ‘ થેંક યુ ગફુર! અબ હમ ચલતે હૈં…’ પછી એ નાથુતરફ ફર્યા અને બોલ્યા, ‘ ચાલ નાથું! અડધો કલાકમાં ગુનેગાર પકડાઈ જશે.’

‘ સાહબે શું થયું એ તો કહો? આપણે ક્યાં જઈએ છીએ.?’ નાથુઈન્સપેક્ટર પાછળ દોડતા બોલ્યો પણ સાહેબ કંઈ ના બોલ્યા.

***

અડધા કલાક પછી ઘેલાણી અને નાથુમામુની ચાલમાં આવેલા અસ્લમના ઘરે ઉભા હતા. અસ્લમના ઘરે લોક હતું. પાડોશીઓએ કહ્યુ કે એ કોઈ રિસ્તેદારની શાદીમાં ગયા છે. નાથુએ પાછા એના લક્ષણ ઝળકાવ્યા, ‘ સાહેબ, આ મામુની ચાલવાળો તો તમને મામુ બનાવીને નીકળી ગયો!’

પણ ઘેલાણી અત્યારે મજાકના મુડમાં નહોતા. એ ઉંડા વિચારોમાં ખોવાયેલા હતા. એમણે નાથુને સૂચના આપી. નાથુફટાફટ ગાડી ખોજા શેરી લઈ લે. નાથુને સમજાતું નહોતું કે સાહેબ શું કરી રહ્યાં છે. પણ એને ખબર હતી કે સાહેબનું બંધ મગજ હવે ચાલવા માંડ્યુ છે. એટલે એ સાહેબ કહેતા ગયા એમ કરતો ગયો. ઘેલાણીએ પોલીસ સ્ટેશને ફોન કરીને બીજા બે ચાર હવાલદારોને પણ ખોજા શેરી બોલાવી લીધા.

 

પંદર મીનીટમાં બંને ખોજાશેરીએ હતા. ગાડીમાંથી ઉતરતા જ ઈન્સપેક્ટરે કહ્યુ,‘જો મારો તર્ક સાચો હશે તો અહીંથી અંદર ચોથી ગલીમાં આવેલા ત્રીજા મકાનમાં આપણો ગુનેગાર છુપાયેલો હશે? બીજા ચાર હવાલદારો પણ આવી ગયા હતા. છએ જણ અંદર ગયા. પણ અફસોસ સાહેબે વાત કરી હતી એ ગલીના એ મકાનને પણ તાળુ હતુ. સાહેબ નીરાશ થઈ પાછા વળવા જતા હતા ત્યાંજ એમના કાને એ જ ઘરના ઉપરના માળેથી બોલાયેલી ગાળ સંભળાઈ. નાથુઅને એ બંને ચોંકી ગયા. તરત જ એમણે જાળીમાં જોયુ. અંદર ત્રણ જાેડી ચપ્પલો પડ્યા હતા.

એમણે તરત જ નાથુને કહ્યુ, ‘ નાથુ! ગુનેગાર અંદર જ છે. લોકોને ઉલ્લુ બનાવવા એણે બહાર અમસ્તુ જ તાળુ લટકાવી રાખ્યુ છે. ત્રણ જોડી ચપ્પલ પડ્યા છે એટલે ત્રણ માણસો જ હોવા જોઈએ. આપણે કુલ છ જણ છીએ. આપણે એમને રંગે હાથ પકડી પાડીએ.’

 

થોડી જ વારમાં છએ જણ બહારનું તાળુ ખોલીને હાથમાં રીવોલ્વર લઈને ઉપર ચડી ગયા. ઉપર જતા જ ઘેલાણીએ રીવોલ્વર તાકી દીધી, ‘ હેન્ડસ અપ! કોઈએ હલવાની કોશીશ કરી છે તો ગોળી મારી દઈશ.’

ઓરડા બેઠેલાં ત્રણે જણનું નૂર ઉઠી ગયું. ઘેલાણીએ એમને ગીરફ્તાર કરી લીધા અને ત્યાં પડેલા બધા જ કાગળો અને બીજા પુરાવાઓ લઈને પોલીસ સ્ટેશન પહોંચી ગયા.

***

ઘરપકડ કરાયેલા ત્રણ જણમાં એક અસ્લમ હતો. એ જ અસ્લમ જેણે મરવાનું નાટક કર્યુ હતું અને પોલીસની જીપ ચોરવાનો પણ પ્રયત્ન કર્યો હતો. બીજા બે એના ભાઈઓ જ હતા. એકનું નામ હતું મહેબુબ અને બીજાનું નામ યુસુફ. ત્યાંથી જપ્ત થયેલા કાગળોમાં પોલીસ સ્ટેશનોના અને એકસો આઠના સેન્ટરોના નામ હતા. અને દરેક પર જુદા જુદા સમય લખેલા હતા.

 

સ્ટેશને આવીને ત્રણેની પૂછપરછ થઈ. પહેલા તો ત્રણેએ ગલ્લાં તલ્લાં કર્યા. પણ આખરે ડંડા આગળ હારી ગયા. અસ્લમે જ આજીજી સાથે બધી કબુલાત કરી લીધી. ‘સહાબ અબ મારના નહી! મૈં આપકો સબ બતાતા હું. દર અસલ મૈં દારૂકા ધંધા કરતા હું. શહરમેં લઠ્ઠાકાંડ હુઆ ઈસ લીયે દારૂકી શોટેજ આ ગઈ થી. પોલીસ બંદોબસ્ત કી વજહ સે દારૂ લાના મુશ્કીલ હો ગયા થા. પીને વાલો કી ડિમાન્ડ બઢતી જાતી થી ઔર મુજસે બડે દો બુટલેગર ભી દારૂ નહીં પહુંચા શકતે થે.

ઐસેમે મૈને સોચા કી અગર મૈં કુછ તરકીબ કર કે શહરમેં દારૂ લા શકું તો નંબર વન બુટલેગર બન જાઉંગા. મેં શહરમેં દારૂ ઘુસાનેકી તરકીબ સોચને લગા. સોચતે સોચતે મુજે ઐસા આઈડિયા આયા કી એકસો આઠ એમ્બ્યુલેન્સ ઓર પોલીસ જીપ ચુરાકે ઉસમે હિ દારૂકા જથ્થા લાના અચ્છા રહેગા. આપકે પુલીસ સ્ટેશન સે જીપ ચુરાને કે લીયે હિ મૈને આપકે પાસ મરનેકા નાટક કિયા થા ઔર પાકીટમેં આપકે સરનામે વાલા વો કાગજ રખ્ખા થા. મુજે યકીનથા કી ઘરકા નામ પઢતે હી આપ તુરંત ભાગેંગે ઔર ટ્રાફિક કી વજહ સે ગાડી ભી નહીં લે જાયેંગે… લેકીન થોડી ગલતી હો ગયા….એકસો આઠ તો મૈંને ચુરાહી લી થી. બસ આપકી જીપ ચુરા પાતા તો કામ હો જાતા. એકસો આઠ મેં દારૂકા સપ્લાય કરતા. આગે જીપ રહેતી ઔર ઉસમે હમ નકલી પુલીસ બન કર બેઠ જાતે. લેકીન સારા પ્લાન ચોપટ હો ગયા.’

 

ઘેલાણી રંગમાં આવી ગયા,‘નાથુઆ સ્ટેટમેન્ટ નોંધી લે. હું કમિશ્નર સાહેબને ફોન કરું છું. અને શાબ્બાશી માટે તૈયાર રહેજે. આજે આપણે બહું મોટા ષડયંત્રનો પર્દાફાશ કર્યો છે.’

 

ઘેલાણી ખૂરશીમાં ગોઠવાયા. તરત જ નાથુએમની સામે આવીને પૂછવા લાગ્યો, ‘ સાહેબ! હવે તો કહો કે તમને આ ગુનેગારની કેવી રીતે ખબર પડી કે તમે સીધા જ એના ઘરે જઈને પકડી લાવ્યા.’

‘ બેસ, નાથુહું તને સમજાવું! મારી નીરીક્ષણ શક્તી જાેજે તું!’

સાહેબ રંગમાં હતા. એમણે કમિશ્નર સાહેબને ફોન કરવા ઉઠાવેલું ક્રેડલ પાછુ મુકી દીધુ અને બોલવા લાગ્યા,‘ હું તને કહેતો હતો ને કે ગાલ પર મસાવાળા એ માણસને મેં ક્યાંક જાેયો છે. મને યાદ નહોતું આવતું પણ ગફુર નામ બોલ્યો તરત જ મને યાદ આવી ગયુ. હકિકતમાં એક દિવસ હું મારા એક પોલીસ મિત્રને મળવા શાંતિનગર પોલીસ સ્ટેશને ગયેલો. એ દિવસે આ યુસુફ કોઈ ગુના સબબ ત્યાં બંદ હતો અને એનો ભાઈ અસ્લમ એની જમાનત કરાવવા ત્યાં આવેલો. મેં આખીયે વાત સાંભળેલી. એ દિવસે એણે એનું અને એના ભાઈનુ સરનામુ પણ આપેલું. એ બંને એડ્રેસ મને યાદ રહી ગયેલા. બસ પછી તો એને અહીં જાેયો ત્યારનું મનમાં ઘોળાયા કરતું હતું અને ગફુરે કીધું પછી આખો ખેલ પુરો થઈ ગયો.’

 

નાથુઅહોભાવથી સાહેબને જોતા જોતા બોલ્યો,‘બહું જોરદાર હો સાહેબ! કહેવું પડે તમારુ દિમાગ!’

‘અરે નાથુઆ તો કાંઈ નથી, કાલે જાેજેને આપણા બંનેના નામનો જય જયકાર થઈ જશે. કમિશ્નર સાહેબ તો આપણી પીઠ થાબડી થાબડીને તોડી નાંખશે અને પ્રમોશન આપશે એ નફામાં.’

***

એક મોટા સંભવિત ગુનાનો પર્દાફાશ થઈ જવાથી શહેરનો માહોલ એ દિવસે હળવો થઈ ગયો હતો પણ અકોલી પોલીસ સ્ટેશનનો માહોલ ઉદાસીન હતો. ટેબલ પર છાપુ પડ્યુ હતું. એમાં કમિશ્નર સાહેબ અને પેલા ત્રણ ગુનેગારોના ફોટા હતા. હેડ લાઈન હતી, ‘શહેરના જાંબાજ કમિશ્નરે એક મોટા ષડયંત્રનો પર્દાફાશ કર્યો. ત્રણ જબ્બે’

નાથુક્યારનો બળાપા કાઢી રહ્યો હતો, ‘ સાહેબ, જાેખમ આપણે લીધુ અને છાપામાં ક્યાંય આપણો ફોટો કે નામ પણ નથી.’

ઈન્સપેકટર ઘેલાણીએ કરુણ સ્મિત આપ્યુ, ‘ નાથુ, મેં તને કહ્યુ ને કે આપણા હાથમાં જશ રેખા નથી. સુવા દે મને…’ બોલીને એમણે ઉંઘ નહોતી આવતી તોયે આંખો મીંચી દીધી. નહીંતર ભીનાશ બહાર ઢોળાઈ જાત…

સમાપ્ત…

Dark Secrets – સર, આ તો મરી ગયો છે. લાશ છે આ લાશ !

Dark Secrets – ભાગ – ૨ ‘ ઓત્તારી… આ તો પેલી લાશ છે..!’ – ઈન્સપેક્ટર

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-crime-stories-in-gujarati/feed/ 0
Dark Secrets | પ્રકરણ – 2 | ટ્રીપલ મર્ડર કેસ | Crime Stories in Gujarati https://gujjulogy.com/dark-secrets-triple-murder-case-part-2/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-triple-murder-case-part-2/#respond Fri, 02 Apr 2021 16:46:05 +0000 https://gujjulogy.com/?p=947  

Dark Secrets | Crime Stories in Gujarati | ઘેલાણી ત્રણેયને અદૃશ્ય થતા જોઈ રહ્યાં હતા. એમનું ધ્યાન હજુ અજયના હાથ પર જ હતું. અને અચાનક એ લોકો પોલીસ સ્ટેશનનો દરવાજો પાર કરે એ પહેલા જ એમના મનમાં એક ઝબકારો થયો. એમણે તરત જ નાથુને બુમ મારી, ‘નાથુ, પેલા ત્રણેને પાછા બોલવા .. જવા ના દેતો.’

 

 

રીકેપ

 

(અજય એક રાત્રે બહાર નીકળ્યો હોય છે. રસ્તામાં એની બાઈકનું નાનકડું એકસીડેન્ટ થાય છે. એ તરત જ ઘરે ફોન કરે છે. પણ કોઈ રીસીવ કરતું નથી. એ વારાફરતી એની પત્ની તથા મમ્મી પપ્પાના મોબાઈલ પર પણ કોલ કરે છે પણ કોઈ ફોન રીસીવ નથી કરતું. એને ચિંતા થાય છે અને એ બાજુની સોસાયટીમાં જ રહેતા એના કાકા વિજયભાઈને ફોન કેર છે અને ઘરે તપાસ કરવા મોકલે છે. એના કાકા ઘરે જાય છે. થોડી જ વારમાં અજય પણ ઘરે પહોંચે છે. પણ ત્યાં સુધીમાં તો બધો ખેલ ખતમ થઈ ગયો હોય છે. અજયના માતા-પિતા અને એની સગર્ભા પત્નીનું કોઈએ બેરહેમીથી ખૂન કરી નાંખ્યુ હોય છે. અજય ફસડાઈ પડે છે.

તાત્કાલિક પોલીસને બોલાવવા માં આવે છે. ઈન્સપેકટર ઘેલાણી પણ આ ઘાતકી હત્યા જોઈ વિચલિત થઈ જાય છે અને ગાંઠ વાળે છે કે ગમે તે થાય એ આ ઘાતકી હત્યારાને શોધીને જ રહેશે…. હવે આગળ….)

 

***

ઘટના ઉપરથી પંદર દિવસ વિતી ગયા હતા. વિનોદ, પુષ્પા અને પૂજાની ચિતાઓ ક્યારનીયે ઠંડી પડી ગઈ હતી. પણ અકોલી પોલીસ સ્ટેશનના ઈન્સપેકટર ઘેલાણીની છાતીની આગ કેમેય કરીને બુઝાતી નહોતી. આજ સુધી આનાથુી પણ ભયંકર ખુન એમણે જોયા હતા, આનાથી પણ બિહામણી લાશોના ખડકલા વચ્ચેથી એ પસાર થયા હતા પણ ક્યારેય એમનુ રુંવાડુયે નહોતું ફરક્યું. પણ પૂજાની લાશ એ કેમેય કરીને નહોતા ભૂલી શકતા. એ કારમુ દૃશ્ય વારંવાર એમની આંખ સામે આવીને ખડું થઈ જતું હતું. એ નરાધમે પૂજાના પેટમાં રહેલા છ માસના એક જીવનુ પણ કતલ કર્યુ હતુ. એક એવા જીવનુ કતલ જેણે આ આ જિંદગી જોઈ પણ નહોતી. એમણે મનોમન ગાંઠ વાળી લીધી હતી કે ગમે તે થાય ખૂનીને છોડવો નથી. એને કડકમાં કડક સજા કરાવે પછી જ એમના હૃદયની આગ ઠંડી પડવાની હતી.

તપાસ ચાલુ જ હતી. વિનોદ કુમારના બંને ભાઈઓ અને અજયની રૂટીન પુછપરછ પણ થઈ ગઈ હતી. શકની કોઈ ગુંજાઈશ જ નહોતી , વિનોદભાઈના બંને ભાઈઓ વિજયભાઈ અને રાજેશભાઈ એમના ઘરે જ હોવાના પુરાવા મળી ગયા હતા અને અજયનો એજ રાતે અકસ્માત થયો હતો એટલે એ પણ બહાર હતો એ સાબિતી મળી ગઈ હતી.

‘સાહેબ, નથી ચોરીનો મામલો, નથી જૂની અદાવત કે નથી કૌટુંબિક ઝઘડા. તો પછી આ ખૂન પાછળનો ઉદેશ શું હોઈ શકે… ’ ખૂરશી પર બેસીને આ જ કિસ્સાના તાણાવાણા ઉકેલતા ઘેલાણીને નાથુએ પુછ્યુ.

‘નાથુ, આ બધા કતલો સંબંધોના કારણે થયેલા છે. મામલો મનીનો નથી મગજનો છે. સંપતિનો નથી સંબંધનો છે.’

બંને વાતો કરતા હતા ત્યાંજ અજય એના બંને કાકાઓ વિજયભાઈ અને રાજેશભાઈ સાથે પોલીસ સ્ટેશનમાં દાખલ થયો. ત્રણેની આંખોમાં હજુ ઉજડી ગયેલા આશિયાનાનો કાટમાળ દેખાઈ રહ્યો હતો. ત્રણે ઈન્સપેકટર ઘેલાણીની સામે પડેલી ખૂરશીમાં બેઠા. ઈ.ઘેલાણીએ પ્રશ્નસૂચક આંખે ત્રણેની સામે જોયુ.

અજય બોલ્યો, ‘ સાહેબ, કંઈ પતો લાગ્યો! કોણે મારો હસતો ખેલતો પરિવાર રહેંસી નાંખ્યો?’ બોલતા બોલતા એની આંખોમાં ભીનાશ તરી આવી, ‘ આવતી કાલે બા, બાપુજી અને પૂજાના અસ્થીઓ તર્પણ કરવા માટે હરદ્વાર જાઉં છું. એટલે થયુ તમને મળતો જાઉં. ’
‘ તપાસ ચાલુ છે. કંઈ ખબર મળશે એટલે તમને ચોક્કસ જણાવી દઈશું. ’ ઈ. ઘેલાણીનું મગજ ગુનાના તાણાવાણા ઉકેલવામાં બરાબર જામ્યુ હતું ત્યાંજ આ ત્રણે આવી ગયા એટલે એમને ગમ્યુ નહોતું. એના કારણે જ એમણે પોલીસને છાજે એવો જ રૂખો જવાબ આપ્યો.
પણ અજય આગળ ને આગળ બોલતો જતો હતો. એણે બંને હાથે માથુ પકડી લીધું હતું. લગભગ પોક મુકી હોય એવી રીતે એ રડી પડ્યો હતો, ‘ સાહેબ, એકવાર એકવાર એને મારી સામે લાવો. ભલે મને ફાંસી થાય પણ હું એને જીવતો નહીં છોડુ. મારી આખી જિંદગી એણે ખરાબ કરી નાંખી…. સાહેબ… ! બરબાદ કરી નાંખ્યો મને…’ બોલીને એણે એના બંને હાથ ટેબલ પર પછાડ્યા. એના હાથ જોતા જ ઘેલાણીની આંખમાં કંઈક ખુંચ્યુ. પણ કળાયુ નહીં કે એ શું હતું.

એ ક્યાંય સુધી રડતો રહ્યો. પછી એના કાકાઓએ એને સમજાવ્યો અને ત્રણેય ત્યાંથી વિદાઈ થયા. ઘેલાણી હજુ ચુપ જ હતા. એ ત્રણેયને અદૃશ્ય થતા જાેઈ રહ્યાં હતા. એમનું ધ્યાન હજુ અજયના હાથ પર જ હતું. અને અચાનક એ લોકો પોલીસ સ્ટેશનનો દરવાજાે પાર કરે એ પહેલા જ એમના મનમાં એક ઝબકારો થયો. એમણે તરત જ નાથુને બુમ મારી, ‘નાથુ, પેલા ત્રણેને પાછા બોલવા .. જવા ના દેતો.
નાથુત્રણેને પાછા બોલાવી લાગ્યો. ત્રણેય સાહેબ સામે ઉભા હતા. ઘેલાણીએ ત્રણેય ઉપર વારાફરતી નજર દોડાવી રહ્યાં હતા. પહેલા એમણે વિજયભાઈને જાેયા, પછી રાજેશભાઈને અને પછી અજય પર નજર મારી. અજયના હાથે કોણીના ભાગે હજુ પાટો હતો. ઢીંચણે પણ પાટો હશે એવું અનુમાન એના ઉપસેલા પેન્ટ પરથી એમણે લગાવ્યુ. એમણે અજયને પૂછ્યુ, ‘ ભાઈ, તારા ઘેર કતલ થયા ત્યારે તારો અકસ્માત થયેલો રાઈટ?’

‘હાં, સાાહેબ! જુઓને હજુ પાટા છે.’

‘તે દિવસે તો તારા ઘરે કોઈ ફોન નહોતું ઉઠાવતું એટલે તું ચિંતાના કારણે દવાખાને જવાના બદલે સીધો ઘરે જ ગયેલો. પછી તે કયા ડોક્ટર પાસે આ પાટાપીંડી કરાવ્યા.’

‘મારા ઘર પાસે જ એક ડોક્ટર રહે છે. ડો. જનક પંડ્યા. મેં એમની પાસેથી દવા લીધી છે, સાહેબ! પણ તમે અત્યારે મને આ બધું કેમ પૂછી રહ્યાં છો. ’

‘ભાઈ, સાહેબ પુછે એનો માત્ર જવાબ આપવાનો. સામા પ્રશ્નો નહીં પૂછવાના સમજ્યો!’ નાથુએ ડોળા કાઢતા અજયને કહ્યુ.
અજય ચૂપચાપ ઘેલાણી સામે જાેઈ રહ્યો. ઘેલાણીએ એની પાસેથી ડો. જનકનો નંબર લીધો અને નાથુને કહ્યુ, ‘નાથુ, ડો. જનકને કહી દે જ્યાં હોય ત્યાંથી તાત્કાલિક પોલીસ સ્ટેશને આવી જાય. ’

નાથુએ તરત જ ડો.જનકને ફોન કરીને બોલાવી લીધા. પોલીસ સ્ટેશનેથી ફોન આવતા જ ડો. જનક હાંફળા પોલસ સ્ટેશને દોડી આવ્યા. એ આવ્યા ત્યાં સુધી ઘેલાણીએ એ પેલા ત્રણેને એમને એમ જ ત્યાં બેસાડી રાખ્યા હતા.

ડો. જનક આવ્યા અને ઘેલાણી સામે ગોઠવાયા. ઘેલાણીએ એમને આવકાર્યા, ‘આવો આવો ડોક્ટર સાહેબ! પધારો.’

ડોક્ટરે બે હાથ જોડીને કહ્યુ, ‘અરે, સાહેબ ! કોઈ ભુલ થઈ કે શુ અમારાથી?’

‘અરે ના ભાઈ ના! આ તો રૂટીન પૂછપરછ માટે તમને અહીં બોલાવ્યા છે. પણ એ પહેલા મારે જરા અજયને એક વાત પૂછવી છે.’ એમ કહીને ઘેલાણી અજય તરફ ફર્યા અને બોલ્યા, ‘અજય તારા હાથ બતાવ જાેઉં!’

અજયે આશ્ચર્યથી એના બંને હાથ સાહેબ તરફ લંબાવ્યા. ઘેલાણીએ એની બંને હથેળીઓ પોતાના હાથમાં લીધી અને ધ્યાનથી જોવા લાગ્યા. એની હથેળીમાં ચાર પાંચ કાપાઓ હતા. થોડીવાર પહેલા એમને આ જ વસ્તુ ધ્યાનમાં આવી હતી એટલે એમને રોક્યા હતા.
હથેળી પર પડેલા કાપાઓને થોડીવાર જોઈ રહ્યાં બાદ એમણે અજયને પુછ્યુ, ‘અરે, ભાઈ આ શું થયુ? આ કાપા શાના છે?’

‘સાહેબ, તમને ખબર તો છે કે મારો અકસ્માત થયો હતો!’ અજયે ગભરાતા ગભારાતા જવાબ આપ્યો, ‘ એ દિવસે મને આ વાગ્યુ છે?’
‘ઓહો.. એમ!’ ઘેલાણી વ્યંગમાં બોલ્યા અને પછી ડો. જનકને બોલાવીને કહ્યુ, ‘ડોકટર સાહેબ જરા જુઓ તો બાઈક પરથી માણસ પડી જાય તો આ પ્રકારના કાપા થાય ખરા?’

ડો.જનકે હથેળી જોતાં વેંત કહી દીધુ, ‘ના, સાહેબ! આ તો કોઈ તીક્ષ્ણ હથિયારના ઘા છે. અજય જે દિવસે દવા લેવા આવ્યો ત્યારે જ મેં એને કહેલુ કે આ રીતે અકસ્માતમાં વાગે જ નહીં.’

ઘેલાણી હસ્યા અને અજય સામે ફર્યા, ‘દોસ્ત, તારી ગેઈમ પૂરી થાય છે. આ તારા ઘરમાં થયેલા બધા જ કતલ તે કર્યા છે. ’

‘ કેવી વાત કરો છો તમે! હું શું કરવા મારા જ પરિવારના ખૂન કરુ!’ અજય તાડુક્યો. એ માથુ ઝાટકીને બોલ્યો એ સાથે જ કપાળ પર વળેલો પરસેવો નીચે ટપકી પડ્યો.

‘તું કતલ કરે કારણ કે તું એમનો સગો દિકરો નહોતો. અને મેં પાડોશીઓ પાસેથી બધુ જાણી લીધું છે કે તારે તારા ઘરવાળાઓ સાથે અવાર નવાર ઝધડાઓ થતા હતા. ’

‘ઝઘડાઓ તો બધાને ઘેર થાય. કોઈ ઠોસ કારણ આપો!’

‘તો પછી તારી હથેળી પર કાપાઓ શેના છે એ કહે ?’

અજયે ઘણા ગલ્લાં તલ્લાં કર્યા. પણ ઘેલાણીની કડકાઈ આગળ એનું કશું જ ના ચાલ્યુ. ઘેલાણીનો તર્ક સાચો હતો. થોડી કડકાઈ અને થોડી ડંડે બાજી કરી એટલે અજયે ગુનો કબુલી લીધો. એણે સ્વીકારી લીધું કે એના માતા-પિતા અને પત્ની બધાના ખૂન એણે જ કર્યા છે.
અજયની કબુલાત સાંભળી એના બંને કાકાઓ ડઘાઈ ગયા. રાજેશ ભાઈએ તો એનો કોલર પકડી લીધો, ‘ નરાધમ, મારા ભાઈએ તારા પર કરેલા ઉપકારનો બદલો તેં આવી રીતે વાળ્યો. હું તને જીવતો નહીં છોડુ.’

પણ નાથુએ એમને શાંત પાડ્યા અને બાજુમાં બેસાડ્યા.

ઘેલાણીએ ધારીને અજય સામે જોયુ અને કહ્યુ, ‘ચાલ હવે ફટાફટ બોલવા માંડ કે આ બધું તેં શું કામ કર્યુ. એવી તે કઈ બાબત હતી કે તારે તારા માતા-પિતાને અને સગર્ભા પત્નીની હત્યા કરવી પડી.’

અજયે ક્યાંય સુધી પોક મુકીને રડ્યા કર્યુ પછી બોલવાનું શરુ કર્યુ, ‘ સર, મારા માતા – પિતા મને ખુબ ચાહતા હતા પણ લગ્ન પછી મારા ઘરમાં મારુ માન ખુબ ઘટી ગયેલું. કેમકે મારા ઘરમાં મારા કરતા પૂજાનુ માન વધારે હતું. મારા માતા – પિતા પૂજાને મારા કરતા પણ વધારે સાચવતા હતા. જ્યારે જ્યારે પણ અમારા બંને વચ્ચે ઝઘડો થાય ત્યારે એ લોકો પૂજાનો જ પક્ષ લેતા અને મારુ અપમાન કરતા. જોકે એ વાત અલગ હતી કે દર વખતે મારો જ વાંક રહેતો હતો, પૂજા તો બિચારી બહું ભલી હતી. પણ મને પહેલેથી જ હારવાનુ પસંદ નહોતું. ધીમે ધીમે મને પૂજા અને મારા માતા પિતા પ્રત્યે નફરત થવા લાગી. એમા અધુરામાં પૂરુ મારા જીવનમાં એક છોકરી પ્રવેશી. બાજુમાં જ રહેતી સુનીતા સાથે મારે પ્રેમ સંબંધ બંધાઈ ગયેલો. સુનીતા મારી સાથે લગ્ન કરવા તૈયાર હતી. એણે કહ્યુ હતુ કે તુ પૂજાને છૂટાછેડા આપી દે એટલે આપણે પરણી જઈએ.સમય જતા આ વાતની મારા ઘરમાં પણ ખબર પડી ગઈ. પછી તો જીવવુ હરામ થઈ ગયુ. ઘરમાં પગ મુકુ કે તરત જ મારા મમ્મી પપ્પા મને જેમતેમ બોલવા માંડતા અને બેડરુમમાં પગ મુકુ તરત જ પૂજા ઉધડો લેવા માંડતી. આ જ કારણે મારા મમ્મી-પપ્પાએ એમની તમામ મિલકતો પૂજાના નામે કરી દીધી. મારુ દિમાગ ફાટી ગયું. મે એમને ફરીયાદ કરી તો કહે તું તો રખડું છે, ઐયાશ છે. તારા જેવાને તો અમે ચાર આનાય નહીં આપીએ. બસ ત્યારે જ મે નક્કી કરી લીધું હતું કે આ બધું પૂજાના જ કારણે થયું છે માટે હવે ન તો પૂજા રહેશે ન આ પ્રોબ્લેમ. જાેઉં છું કોણ રોકે છે મને આ સંપતિનો માલીક બનવાથી. હું બરાબરનો કંટાળી ગયો હતો.કતલની રાતે પણ એવુ જ થયુ. લગભગ દસ વાગે હું ઘરે પહોંચ્યો. મમ્મી પપ્પા ઉંઘી ગયા હતા પણ પૂજા જાગતી હતી.

 

બેડરુમમાં પગ મૂકતા જ પૂજાએ એનો બડબડાટ ચાલુ કરી દીધો. આમ પણ ઘણા દિવસથી મારા મગજ પર ખૂન સવાર હતું. એ રાતે હું મારા પર કાબુ ના કરી શક્યો. પૂજા બડબડાટ કરતી રહી અને હું રસોડામાં જઈને એક તેજ ચપ્પૂ લઈ આવ્યો અને પૂજા પર તૂટી પડ્યો. એની છાતી અને પેટમાં ચાલીસ વાર કર્યા. રાડારાડ સાંભળી મારા મમ્મી અને પપ્પા દોડી આવ્યા. મે એમને પણ વેતરી નાંખ્યા. ત્યાર પછી હું બાઈક લઈને બહાર નીકળી ગયો. દ્વારકા રોડ પર હાથે કરીને એક કાર સાથે અથડાયો. જેથી ખૂન વખતે મારા બહાર હોવાના પુરાવા મળી રહે. પછી મે મારા કાકાને ફોન કરીને ઘરે મોકલ્યા જેથી કોઈને મારા પર શક ના જાય. બસ પછી તો તમને બધી ખબર છે. મને હતું કે હું છટકી જઈ શકીશ પણ આખરે મારુ પાપ છાપરે ચડીને પોકાર્યું.’

* * *

ઈન્સપેકટર ઘેલાણી, નાથુઅને અજયના બંને કાકાઓ અજયની ક્રુરતાથી દિગ્મૂઢ હતું. જેણે એને અનાથુઆશ્રમના અંધારાથી ઉગારીને પરીવારના પ્રકાશમાં બેસાડ્યો હતો એજ મા-બાપને એણે મોતને ઘાટ ઉતારી દીધા. ઉપકારના બદલામાં લોકો પોતાનું માથું ઉતારી આપતા હોય છે ,પણ આ નરાધમે તો માથુ ઉતારી લીધું. ઘેલાણી અને નાથુનું મન ઉદ્વીગન્ થઈ ગયુ હતું. કેસ તો મોટો સોલ્વ કર્યો હતો પણ કોણ જાણે કેમ આજે એમને જશ ખાંટવાનો જરાય મુડ નહોતો. એમણે અજયના કાકાઓને વિદાય કર્યા અને અજયની ધરપકડ કરી કોર્ટ કાર્યવાહી માટેની તૈયારીઓ કરી….

સમાપ્ત

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-triple-murder-case-part-2/feed/ 0
Dark Secrets | પ્રકરણ – ૧ | ટ્રીપલ મર્ડર કેસ | ઘરમાં જુદી જુદી જગ્યાએ ત્રણ વેતરાયેલી લાશો પડી હતી.’ https://gujjulogy.com/dark-secrets-triple-murder-case/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-triple-murder-case/#respond Wed, 31 Mar 2021 16:50:23 +0000 https://gujjulogy.com/?p=944  

Dark Secrets | અંદરનું દૃશ્ય જોઈને એના પગ તળેથી જમીન સરકી ગઈ. ઘરમાં જુદી જુદી જગ્યાએ ત્રણ વેતરાયેલી લાશો પડી હતી.

 

 

રાતનો એક વાગી રહ્યો હતો છતાં અમદાવાદની સડકો હજુ શાંત થવાનું નામ નહોતી લેતી. રંગીન રાતને ઔર રંગીન કરવા નીકળેલા જુવાનીયાઓથીમાંડીને કોઈ કાળી ડિબાંગ રાત જેવી જ કાળી મજુરી કરીને નીકળેલા નોકરિયાતો પોતપોતાના સરનામે આગળ વધી રહ્યાં હતા. અજય પણ એ સુમસામ સડક પર પુરપાટ વેગે બાઈક લઈને પસાર થઈ રહ્યો હતો. એની બાઈકની સ્પિડ કાબુ બહાર હતી. હવા સાથે વાત કરતા એણે લો ગાર્ડન પાસેથી સડકની ડાબી સાઈડ ટર્ન લીધો એ સાથે જ એની બાઈક એક કાર સાથે ધડાકાભેર અથડાઈ પડી. અજય ઘસડાતો ઘસડાતો છેક પંદર ફુટ દૂર જઈ પડ્યો અને એની બાઈક ડીવાઈડર સાથે અથડાઈને શાંત થઈ ગઈ. કારમાં બેઠેલા વ્યક્તિએ માંડ માંડ સ્ટીયરીંગ સંભાળ્યુ. એક નજર બહાર કરી અને આસપાસ ભેગી થઈ રહેલી ભીડ જાેઈને કાર મારી મુકી.

અજયની આસપાસ લોકોનુ ટોળુ એકઠુ થઈ ગયુ. બધાએ એને ઉભો કરીને પાણી પાયુ. એનો જમણો ઢિંચણ રંધો માર્યો હોય એવો છોલાઈ ગયો હતો.અને ડાબા હાથનો પંજાે પણ ફ્રેકચર થઈ ગયો હતો. ભીડમાંના ઘણા લોકોએ એને હોસ્પીટલ લઈ જવાની તૈયારી બતાવી પણ અજયે સ્વસ્થ હોવાનું કહીને ના પાડી, ‘ જી, આપ સૌનો આભાર પણ મારુ ઘર નજીકમાં જ છે. હું હમણા જ ફોન કરીને મારા પપ્પાને બોલાવી લઉં છું.’

નીતીને પોતાનો મોબાઈલ કાઢીને ઘરનો લેન્ડ લાઈન નંબર જાેડ્યો. લગભગ દસેક વાર કોલ કર્યો પણ કોઈ ઉપાડતું નહોતું. આખરે થાકીને એણે એના પપ્પાનો મોબાઈલ ટ્રાય કર્યો. એમણે પણ મોબાઈલ ના ઉપાડ્યો. એ પછી એણે એની પત્ની પૂજાના મોબાઈલ પર પણ કોલ કરી જોયો. કોઈ રીપ્લાય ના મળ્યો. એને થોડીક ફાળ પડી. રાતનો એક થયો હતો એ વાત સાચી પણ ત્રણમાંથી એકે નંબર રીસીવ ના થાય એ તો નવાઈ કહેવાય. આજ સુધી આવુ અનેકવાર બન્યુ હતુ. નીતીન અનેક વાર રાતે બે ત્રણ વાગે ફોન કરતો પણ એના પપ્પા કે પત્ની વધુમાં વધું બીજી રીંગે તો ફોન ઉપાડી જ લેતા. એને અવનવા વિચારો આવવા લાગ્યા. એણે તાત્કાલીક બાજુની જ સોસાયટીમાં રહેતા એના કાકા વિજયભાઈને કોલ કર્યો,

‘અંકલ અહીં લો ગાર્ડન રોડ પાસે મારુ નાનકડું એક્સીડેન્ટ થઈ ગયું છે. બહુ વાગ્યુ નથી પણ બાઈકને ખાસુ નુકશાન થયુ છે. હું ઘરે ક્યારનો ફોન કરુ છું પણ કોઈ ફોન ઉપાડતું નથી. પૂજા પણ એનો મોબાઈલ નથી ઉપાડતી. મને ખુબ ટેન્શન થઈ રહ્યું છે. આવુ ક્યારેય થતું નથી. પ્લીઝ જઈને તપાસ કરોને.’

‘ચિંતા ના કર બેટા. હું અત્યારે જ તારા ઘરે જઈને તપાસ કરુ છુુ. અને જયેશને તારી પાસે મોકલું છું. તમે બંને ઘરે પહોંચો એટલી વારમાં હું ત્યાં પહોંચું છું.’

વિજયભાઈએ પોતાના દિકરા જયેશને અજય પાસે મોકલ્યો અને એ મોટાભાઈના ઘર તરફ ચાલી નીકળ્યા. જતા જતા એમણે પણ મોટાભાઈનો મોબાઈલ જાેડી જાેયો પણ નો રિપ્લાય.

* * *

બરાબર અઢી વાગે અજય ઘરે પહોંચ્યો. એના બંગલાની બહાર લોકોની ભીડ જમા થયેલી હતી. કંઈક અજુગતુ બની ગયાનો અણસનાર આવતા જ એ છોલાયેલા ઢીંચણે ઘરમાં દોડી ગયો. અંદરનું દૃશ્ય જાેઈને એના પગ તળેથી જમીન સરકી ગઈ. ઘરમાં જુદી જુદી જગ્યાએ ત્રણ વેતરાયેલી લાશો પડી હતી. હોલમાં એના પિતા વિનોદભાઈ ગળુ વેતરાયેલી હાલતમાં નીર્જીવ પડ્યા હતા. એના બેડરુમના બારણા પાસે એની મમ્મી પુષ્પા વર્માની ચિરાયેલી લાશ પડી હતી તો બેડ પર એની વ્હાલસોયી પત્ની પૂજા ચારણી થઈને પડી હતી, એના આંતરડા બહાર પડ્યા હતા અને પેટ જાણે લોહીનુ ખાબોચિયુ બની ગયુ હતું. અજય એક કારમી ચીસ સાથે બેભાન થઈને ફસડાઈ પડ્યો.

* * *

રાતાના ત્રણ વાગ્યા હતા. ઘેલાણી અને નાથુની નાઈટ ડ્યુટી હતી. બંને પોત પોતાની ખૂરશીમાં બેસીને મીઠીં નિદર માણી રહ્યાં હતા. ત્યાંજ પોલીસ સ્ટેશનનો ટેલીફોન રણકી ઉઠ્યો. થોડી વાર રીંગ વાગવા દઈને નાથુએ કમને ફોન ઉપાડ્યો, ‘ હેલ્લો, અકોલી પોલીસ સ્ટેશન પ્લીઝ!’

‘સાહેબ, મારુ નામ રાજેશભાઈ છે.’ એક માણસ ડુસકાતા અવાજે બોલી રહ્યો હતો, ‘સર, અહીં વીનાયક સોસાયટીમાં કોઈએ મારા ભાઈ- ભાભી અને એમના પુત્રવધુનુ બેરહેમીથી ખૂન કરી નાંખ્યુ છે. જલ્દી આવો સાહેબ!’

સામેનો અવાજ સાંભળી નાથુની ઉંઘ ઉડી ગઈ. એણે તાત્કાલિક સાહેબને ઉઠાડ્યા અને બંને થોડી જ વારમાં ઘટના સ્થળ પર પહોંચી ગયા. બેરહેમીથી વેતરી નંખાયેલી ત્રણ ત્રણ લાશો જાેઈને ઘેલાણીનું મન ખિન્ન થઈ ગયુ. એમનું મન અંદરથી ચિત્કારી રહ્યુ હતું, કોણ હશે આ નરાધમ જેણે આટલી ક્રુરતાથી કતલ કર્યા હશે. એમાંય પૂજા તો પ્રેગનેન્ટ હતી. એનું ચારણી થઈ ગયેલું પેટ તો ભલભલાના હાજા ગગડાવી દે તેવું ભયાનક લાગી રહ્યુ હતું.

જરૂરી તપાસ કરીને ઘેલાણીએ ત્રણેય લાશોને પોસ્ટ મોર્ટમ માટે મોકલી આપી. અને પોતે પણ ચાલ્યા ગય. એ ઘરે ગયા ત્યારે સવારના સાડા છ વાગી રહ્યાં હતા.

દસ વાગે પોસ્ટ મોર્ટમ થયેલી લાશ આવી ગઈ. પરિવારજનોએ ભારે હૈયે એમની સ્મશાન યાત્રા કાઢી. એક જ ઘરેથી એક સાથે ત્રણ ત્રણ નનામીઓ ઉઠી એ જાેઈને આસપાસના વિસ્તારોમાં પણ ગમગીની છવાઈ ગઈ હતી. અગિયાર વાગે તો પરિવારજનો અગ્નીસંસ્કારની વિધી પતાવીને આવી પણ ગયા હતા.

અજયની આંખોના આંસુ હજુ નહોતા સુકાયા. મા-બાપ અને સગર્ભા પત્નીને આગ દઈને આવેલો અજય ઘરે આવીને કાકાના ખોળામાં ભાંગી પડ્યો. ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો. એ રડતો હતો ત્યાંજ ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને નાથુની એન્ટ્રી થઈ.

ઘેલાણી આખો દિવસ ત્યાં જ રોકાયા. એમણે આડોશી – પડોશીઓથી માંડીને પરિવારના અનેક લોકોની પુછપરછ કરી હતી. પ્રાથમિક તપાસમાં કંઈ ખબર નહોતી પડતી કે કોણે ખૂન કર્યુ હશે અને શા માટે? કારણ કે નહોતી કોઈ ચોરી થઈ, નહોતો જમીન કે સંપતિનો ઝઘડો, નહોતી કોઈ મોટી દુશ્મની કે નહોતુ દેખાતું કોઈ અન્ય કારણ. તો પછી કોણે અને શા માટે આ હસતા ખેલતા પરિવારને ઉઝાડી નાંખ્યો હશે? એ જ ઘેલાણીને સમજાતું નહોતુ.

પૂછપરછને અંતે જે ઘેલાણીને જે કોઈ પ્રાથમિક માહિતી મળી એ કંઈક આવી હતી.

વિનોદભાઈ પટેલ ને એ કુલ ત્રણ ભાઈઓ અને એક બહેન. બહેન સાસરે હતી. બાકીના બે ભાઈઓ રાજેશ અને વિજય પણ વેલ સેટ હતા. બાજુની જ સોસાયટીમાં એમનું મકાન. વિનોદભાઈ એક ખાનગી કંપનીમાં નોકરી કરતા હતા. બધી વાતે સુખી પણ લગ્નના વીસ વીસ વર્ષે પણ એમને ત્યાં સંતાન નહોતુ થયુ એટલે જિંદગી દોજખ બની ગયેલી.

વર્ષો પહેલા એક દિવસ વિનોદભાઈ અને એમની પત્ની પુષ્પા એક સંબંધીની ખબર કાઢવા સિવિલ હોસ્પિટલ ગયેલા. ત્યાં એક સ્ત્રી એના ચાર દિવસના દિકરાને લાવારીસ મુકીને ચાલી ગઈ. ચાર દિવસનું છોકરુ કાનના પડદા ફાડી નાખે એમ રડતું હતું. વિનોદ અને પુષ્પાનો જીવ બળી ગયો. એમને લાગ્યુ કે એમની બાળક વગરની રણ જેવી જિંદગી પર તરસ ખાઈને ભગવાને જ આ ઘાટ ઘડ્યો લાગે છે. એમણે ત્યાં ને ત્યાં જ એ બાળકને દત્તક લેવાનો નિર્ણય કરી લીધો. થોડા જ દિવસમાં બધી કાનુની પ્રક્રિયાઓ પુરી થઈ ગઈ અને વિનોદ અને પુષ્પાની જિંદગી બાળકની કિલકારીથી ભરાઈ ગઈ. બાળકનુ નામ રાખ્યુ અજય. બંને પતિ-પત્ની અજયને દિવસે બે ગણો અને રાતે ચાર ગણો પ્રેમ કરતા. જિંદગીમાં એટલી બધી ખુશી હતી કે સમય ક્યાં પસાર થઈ ગયો એ ખબર જ ના પડી.

વિનોદ અને પુષ્પાએ અજયને એટલા લાડ કોડથી ઉછેરેલો કે એ બહુ જિદ્દી થઈ ગયેલો. દસમુ ધોરણ તો એણે માંડ માંડ પાસ કર્યું એ પછી ક્રેડિટ કાર્ડ બનાવતી એક કંપનીમાં નોકરીએ જાેડાઈ ગયો. એ દરમિયાન એની ઓળખાણ પૂજા સાથે થઈ.બંને પ્રેમમાં પડ્યા.

અમદાવાદમાં જ રહેતી પૂજાના પિતા વીસ વર્ષ પહેલા જ એક કાર અકસ્માતમાં ગુજરી ગયેલા . એ ઘરડી મા અને બે નાના ભાઈઓ સાથે રહેતી હતી. અજય અને પૂજાનો પ્રેમ એકાદ વર્ષ ચાલ્યો પછી બંને એ લગ્ન કરવાનો નિર્ણય કર્યો. વિનોદ અને પુષ્પાનો તો ઈન્કાર કરવાનો સવાલ જ નહોતો. અને પૂજાની મમ્મીએ પણ હા પાડી દીધી. થોડા જ સમયમાં અજય અને પૂજાના ધામધૂમથી લગ્ન થઈ ગયા. લગ્ન બાદ પૂજાએ એક પબ્લિક સ્કૂલમાં શિક્ષિકા તરીકે નોકરી મેળવી લીધી. એણે એના મળતાવડા સ્વભાવથી સાસુ અને સસરાના દિલ પણ જીતી લીધા હતા. વિનોદ અને પુષ્પા પૂજાને સગી દિકરી જેમ રાખતા. જિંદગી એકદમ આનંદમાં પસાર થઈ રહી હતી. અજય રેગ્યુલર નોકરી કરતો. પૂજા કુશળતા પૂર્વક આખુ ઘર સંભાળતી અને સાસુ સસરાની સેવા કરતી. અને હવે તો ખુશી ઓ બે ગણી થઈ ગઈ હતી. પૂજાને સારા દિવસો જતા હતા. આવતા મહિને એનુ સિમંત હતુ. સાસુ સસરાના પગ જમીન પર નહોતા ટકતા. આવનારી ખુશીને વધાવવા એ થનગની રહ્યાં હતાં પણ એ સમય આવ્યો જ નહીં. ઘરમાં એક એવી ઘટના ઘટી ગઈ કે એ આખા પરિવારની જિંદગી હરામ થઈ ગઈ. હસતો ખેલતો પરિવાર અચાનક ર્દર્દોના દરિયામાં ખાબકી પડયો.

ઘેલાણી અને નાથુઆ હસતા ખેલતા પરિવારના ટ્રીપલ મર્ડર કેસથી હચમચી ગયા હતો. બધી માહિતીઓ મેળવીને એ આ ઘરેથી નીકળ્યા ત્યારે ઘેલાણીએ મનમાં ગાંઠ વાળી લીધી હતી કે ગમે તે થાય એ અસલી ગુનેગારને છોડશે નહીં? આકાશ પાતાળ એક કરીને એને શોધી કાઢશે.

ક્રમશઃ

(Dark Secrets । આ હસતા ખેલતા પરિવારનો માળો કોણે વિંખી નાંખ્યો હશે? આ ટ્રીપલ મર્ડર કેસનું રહસ્ય ખુલશે બીજા ભાગમાં )

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-triple-murder-case/feed/ 0
Dark Secrets | પ્રકરણ – ૨ | જ્વેલરી શોપ | અચાનક ઘેલાણીની નજર ખેતરો વચ્ચેથી પસાર થતા રફ રસ્તા પર પડી. https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-jewellery-shop-parat-2/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-jewellery-shop-parat-2/#respond Tue, 23 Mar 2021 16:36:01 +0000 https://gujjulogy.com/?p=924  

Dark Secrets | અચાનક ઘેલાણીની નજર ખેતરો વચ્ચેથી પસાર થતા રફ રસ્તા પર પડી. એક યુગલ બાઈક પર સવાર થઈને એ રસ્તા પર ઝડપથી આગળ વધી રહ્યુ હતું. ઘેલાણી હસ્યા અને ડ્રાઈવરને સૂચના આપી, ‘ સુરેશ, ગાડી ધીમી પાડ. આપણો શિકાર મળી ગયો.’

 

 

રીકેપ

                (અજય જ્વેલરી શોપના માલિક જીગ્નેશભાઈ સવારે આવીને દુકાને બેઠા હોય છે ત્યાંજ એક યુગલ ખરીદી માટે આવે છે. યુવતીનું નામ ધરતી છે અને યુવકનું નામ ભરત. ધરતી ચેનચાળા કરતી જાય છે અને જાત જાતના નેકલેસ જાેતી જાય છે. દુકાનના માલિક જીગ્નેશભાઈ એના રૂપથી એટલા બધા અંજાઈ જાય છે  કે એમને ખબર જ નથી રહેતી કે શું થઈ રહ્યું છે. ભરત બાઈકની ડેકીમાં રહેલા પૈસા લેવા બહાર જાય છે. તરત ધરતીને બુમ પાડે છે. ધરતી બહાર જાય છે અને તરત જ ભરતની બાઈક પર બેસીને રફુચક્કર થઈ જાય છે. પછી જીગ્નેશભાઈને ખ્યાલ આવે છે કે ધરતીના ગળામાં એક સવા લાખનો નેકલેસ પહેરેલો હતો અને બીજા બે નેકસલેસ એના હાથમાં હતા. એ રોતા કકળતા ઈન્સપેકટર ઘેલાણીના શરણે પહોંચે છે. હવે આગળ…..)

                ઘેલાણી એમની ખૂરશીમાં બેઠા હતા. જીગ્નેશભાઈ તો ચાલ્યા ગયા હતા પણ એમની ઉંઘ ચોરતા ગયા હતા. જીગ્નેશભાઈએ વર્ણવેલા એક એક દૃશ્યો એમની આંખ સામે તરવરતા હતા. એમણે ક્યાંય સુધી આખી ઘટના પર વિચાર કર્યો અને પછી નાથુને કહ્યુ, ‘ નાથુ, આવી જ મોડસ ઓપરેન્ડીથી હમણા હમણા બહું લુંટ થાય છે. તું એક કામ કર. આ પ્રકારની ઘટનાઓ ક્યારે ક્યારે બની છે એની તપાસ કર અને જલ્દીથી મને લીસ્ટ આપ.’

                ‘ચોક્કસ સર! પણ મારું કહેવું એમ છે કે આપણે બધા નાકા સીલ કરી દેવા જાેઈએ. કદાચ એ લોકો પકડાઈ  જાય.’

                ‘નાથુ, ઘટનાને ખાસ્સો સમય થઈ ગયો છે. અને આ લોકો એમ નાકા સિલ કરવાથી પકડાય એટલા મુર્ખ તો ન જ હોય. એ તો અત્યારે ક્યાંક છુપાઈને બેઠા હશે. તું મને લીસ્ટ આપ. હું એમને ખોળી કાઢીશ.’

                નાથુએ બીજા જ દિવસે આવી જ મોડસ ઓપરેન્ડીથી જ્વેલરી શોપ પર થયેલી લુંટના કિસ્સાઓનું એક લાંબુ લચ્ચ લીસ્ટ એમની સમક્ષ રજુ કરી દીધું. ઘેલાણીએ લીસ્ટ પર નજર ફેરવી. ૩ જુલાઈના રોજ અસલાલી હાઈવે પર આવેલા જ્વેલરી શોપ પરથી, ૧૦મી જુલાઈના રોજ નારોલ હાઈવે પરના જ્વેલરી શોપ પરથી. પછી  ઓગસ્ટ મહિનામાં ૬ઠ્ઠી ઓગસ્ટના રોજ દહેગામ હાઈવે પરથી, ૧૩મી ઓગસ્ટના રોજ નરોડા રીંગ રોડ પરથી અને  ૨૦મી ઓગસ્ટના રોજ મોટા ચિલોડા હાઈવે પરથી. સપ્ટેમ્બર મહિનામાં ૬ઠી સપ્ટેમ્બરે ગાંધીનગર -મહુડી હાઈવે પરથી અને છેલ્લે એસ.જી.હાઈવે પરના જીગ્નેશભાઈના અજય જ્વેલરી શોપ પર ૧૩મી સપ્ટેમ્બરના રોજ આ પ્રકારની લુટ થઈ હતી.

                ઘેલાણીએ વારંવાર આ લીસ્ટ વાંચ્યુ. પછી નાથુને પુછ્યુ, ‘નાથુતે આ લીસ્ટ વાંચ્યુ?’

                ‘હા, સાહેબ બે વખત!’

                ‘તો કહે આ બધી ઘટનાઓમાં તને કોઈ સામ્યતા દેખાઈ છે ખરી?

                “ ના સર, મને આમા ખાસ કોઈ બાબત નજરે નથી ચઢતી.” નાથુએ ભોળા ભાવે કહ્યુ.

                જવાબમાં ઘેલાણી હસ્યા, “ હા..હા.. હા…! મને ખબર જ હતી. તને કંઈ નહીં દેખાય. ઈન્વેસ્ટીગેશન કરતી વખતે દિમાગની બધી જ બારીઓ ખુલ્લી  રાખવી પડે. પણ તારે નથી દિમાગ કે નથી બારી એટલે એમાં તારો કોઈ વાંક નથી.” ઘેલાણી છાતી બહાર કાઢીને બોલ્યા, ‘ જાે હું તને સમજાવું. આ ઘટનાઓમાં ખાસ વાત એ છે કે દરેક ઘટનાને અંજામ આપનાર યુગલ છે . રપ-ર૬ વર્ષની યુવતી અને ૩૦ની આસપાસનો યુવક. દરેક વખતે ફાંદેબાજી લગભગ દસથી સાડા દસના સમય વચ્ચે અને હાઈવે ટચ જ્વેલર્સની દુકાનોમાં જ થઈ છે. જેથી એ લોકોને ભાગવામાં સરળતા રહે. મહત્વની વાત એ કે બે ઘટનાઓ વચ્ચે લગભગ અઠવાડીયાનું જ અંતર રહે છે અને આ લોકો જે હાઈવે પર ત્રાટકે એ જ હાઈવે પર અઠવાડિયા પછી ફરી ત્રાટકે છે. જેમકે ૩ જુલાઈના રોજ અસલાલી હાઈવે પર આ લોકોએ લુટ ચાલાવી અને પછી તરતજ અઠવાડિયા પછી ૧૦મી જુલાઈએ નારોલ હાઈવે પર ત્રાટક્યા. ઓગસ્ટ મહિનામાં ૬ઠ્ઠી ઓગસ્ટના રોજ દહેગામ હાઈવે પર અને બીજા અઠવાડિયે ૧૩મી ઓગસ્ટે નરોડા રીંગ રોડ પર.

                દરેક વખતે આવું જ થયું છે.  હવે મારુ દિમાગ અને મારી તર્ક શક્તિ કહે છે કે જીગ્નેશભાઈને ત્યાં એસ.જી.હાઈવે પર  ગઈ કાલે એટલે કે ૧૩મી સપ્ટેમ્બરે લુંટ થઈ એટલે હવે વીસમી સપ્ટેમ્બર એ લોકો એસ. જી. હાઈવે પરની જ કોઈક જ્વેલરી શોપ પર ત્રાટકશે. માટે આપણી પાસે જાળ બીછાવવા માટે હજુ પુરતા દિવસો છે. ”

                “ વાહ સર, યુ આર ગ્રેટ સર!”

                “ તો તું પણ ગ્રેટ થઈ જા. હાઈવે ટચના બધા જ્વેલર્સને મળીને આ જાણકારી આપી દે. એમને ચેતવણી આપીને કહી દે કે આ પ્રકારનું કોઈ પણ યુગલ આવે એટલે તરત જ મારા અને તારા નંબર પર એસ.એમ. એસથી જાણ કરી દે.”

                નાથુએનું કામ કરવામાં ચપળ હતો. એણે હાઈવે પરના એકે એક જ્વેલરી શોપ પર આ સૂચના પહોંચાડી દીધી.

***

                અઠવાડિયુ હવાની પાંખ પર સવાર થઈને ફટાફટ પસાર થઈ ગયુ. આખરે વીસમી સપ્ટેમ્બરનો દિવસ આવી ગયો. ઘેલાણીએ જડબેસલાક જાળ બિછાવી દીધી હતી. સવારથી જ એરિયાના દરેક હાઈવે પર પોલીસ ગોઠવાઈ ગઈ હતી. એરિયાના જ્વેલરી શોપ પર પણ સાદા ડ્રેસમાં ફરતી પોલીસની નજર હતી. લગભગ બાર વાગવા આવ્યા હતા પણ ન તો કોઈ જ્વેલરી શો રૂમ તરફથી મેસેજ આવ્યો હતો કે ન તો હાઈવે પરથી કોઈ શંકાસ્પદ કપલ નીકળ્યુ હતું.  ઘેલાણી મુંઝાઈ રહ્યાં હતા. ક્યાંક એમનો તર્ક ખોટો તો નહીં પડે ને! પણ ત્યાંજ અચાનક એમના મોબાઈલ પર એક એસ.એમ.એસ આવ્યો. ‘ સર, અહીં એક યુગલ આવ્યુ છે. નયન જ્વેલરી શોપ… એસ.જી.હાઈવે.. ગુરુદ્વારા સામે.’ ઘેલાણી નજીકમાં જ હતા. એમણે નાથુને લઈને તરત જ જીપ નયન જ્વેલરી શોપ તરફ દોડાવી દીધ.

                ઈ.ઘેલાણી અને નાથુનયન જ્વેલરી શોપમાં દાખલ થયા. પણ એમને કોઈ કપલ દેખાયુ નહીં. એમણે પુછ્યુ,                           ‘ક્યાં છે કપલ?’

                ‘ સર, એ લોકો તો ચાલ્યા ગયા!’ દુકાનના માલિક સુધીરભાઈએ જવાબ આપ્યો.

                ‘ ઓહ્‌…શીટ… કંઈ લઈને તો નથી ગયાને?’

                ‘ના, સર! મને એવું લાગ્યુ કે અમારી સતર્કતા જાેઈને એ લોકો ચેતી ગયા હતા. એમણે પ્રયત્ન તો ખુબ કર્યો પણ એમની દાળ ના ગળી એટલે તરજ ડિઝાઈન નથી ગમતી એમ કરીને ઉભા થઈ ગયા અને ચાલ્યા ગયા. કંઈ બન્યુ નહોતું એટલે એમને રોકવા પણ મારા માટે મુશ્કેલ હતા.’

                ‘કશો વાંધો નહીં. તમે એસ.એમ.એસ. કરીને અમને ઘણો સહકાર આપ્યો છે? થેંકસ.’ ઘેલાણીએ સુધીરભાઈનો આભાર માન્યો અને પછી પુછ્યુ, ‘ એ લોકોને નીકળ્યા કેટલી વાર થઈ? ’

                ‘ જસ્ટ બે મીનીટ સર! કદાચ તમે એમને ક્રોસ પણ થયા હશો.’

                ‘ઓકે એ કહો કે એ લોકો કઈ તરફ ગયા છે? કંઈ ધ્યાન રાખ્યુ છે ખરુ?’

                ‘ કેમ નહીં, સર! મેં તરત જ બહાર નીકળીને જાેયું હતું. એ લોકો ગાંધીનગર તરફ ગયા છે. એમનો બાઈક નંબર પણ નોંધ્યો છે. આ રહ્યો એ નંબર. જી.જે.સેવન….’ સુધીરભાઈએ નંબર નોંધાવ્યો,

                ‘ થેંક યુ સુધીર ભાઈ . આ નંબર આમ તો ખોટો જ હશે. પણ અત્યારે એમને આંતરવા માટે ખુબ ઉપયોગી થશે.’ એ તરજ બહાર નીકળતા બોલ્યા, ‘નાથુ, ડ્રાઈવરને કહે કે ફટાફટ જીપ કાઢે અને ગાંધીનગર તરફ ભગાવે.

                થોડી જ વારમાં ઘેલાણીની જીપ ગાંધીનગર તરફ આગળ વધી રહી હતી. એમની નજર ચારે કોર ફરી રહી હતી. નાથુપણ એની તેજ નજરનું બુલ્ડોઝર ફેરવી રહ્યો હતો. અચાનક ઘેલાણીની નજર ખેતરો વચ્ચેથી પસાર થતા રફ રસ્તા પર પડી. એક યુગલ બાઈક પર સવાર થઈને એ રસ્તા પર ઝડપથી આગળ વધી રહ્યુ હતું. ઘેલાણી હસ્યા અને ડ્રાઈવરને સૂચના આપી, ‘ સુરેશ, ગાડી ધીમી પાડ. આપણો શિકાર મળી ગયો. ફટાફટ પેલા ખેતરના રફ રસ્તા પર લઈ લે.’’

                ઘેલાણીની જીપ હવે ખેતરના રસ્તે આગળ વધી રહી હતી. આગળ બાઈક હતી અને પાછળ જીપ. પાછળથી જીપનો અવાજ આવતા એના પર જઈ રહેલું કપલ ચેતી ગયુ. બાઈક સવારે અચાનક સ્પીડ વધારી અને ખેતરો વચ્ચે બાઈક ચલાવવા લાગ્યો. ઘેલાણીએ જીપ પણ એની પાછળો પાછળ લીધી. ક્યાંય સુધી ઘેલાણી એનો પીછો કરતા રહ્યાં. આગળ જતા બાઈક એક નાનકડી ગલીમાં વળી ગઈ.

                ઘેલાણીએ મજબુરીથી જીપ ત્યાંજ ઉભી રખાવવી પડી. નાથુએ તરત જ નિસાસો નાંખ્યો, ‘ઓહ..શીટ..હાથમાં આવેલો શિકાર છટકી ગયો.’

                 ઘેલાણી હસ્યા, ‘નાથુ, શિકાર છટક્યો નથી. જાળમાં ભરાઈ પડ્યો છે. આ ગલીનો રસ્તો આગળથી બંદ છે. ચાલ નીચે ઉતર આપણે એમને પકડી પાડીએ. પણ સાવધાન રહેજે. એ લોકો પાસે રિવોલ્વર પણ હોઈ શકે છે. તારી રિવોલ્વર તું હાથમાં જ રાખજે.’

                ઘેલાણી અને નાથુધીમે ધીમે ગલીમાં આગળ વધ્યા. ગલીનો રસ્તો પુરો થાય ત્યાં સામે જ એ કપલ ઉભુ હતું. એમના હાથમાં કશું જ નહોતું. એ બંને નીચી મુંડી અને ઉંચા હાથ કરી ઉભા હતા. ઘેલાણીએ તરત જ એમને ગિરફ્તાર કરી લીધા.

                                                                                                ***

                એ દિવસે તો એ યુગલે કોઈ ચોરી કે લૂંટ નહોતી કરી. પણ ઘેલાણીએ જિગ્નેશભાઈને બોલાવ્યા એટલે એમણે બંનેને ઓળખી બતાવ્યા. એમની દુકાનેથી સાડા ત્રણ લાખની લુંટ કરનાર કપલ એ જ હતું. પછી તો ઘેલાણીના ડંડાએ એનો કમાલ બતાવી દીધો. પોલીસ રીમાન્ડમાં બંનેએ બધા જ ગુના કબુલી લીધા. યુવકનું નામ હતુ જેકી હતું અને યુવતીનું નામ હતું મીના. બંને પતિ-પત્ની હતા.  જેકી બાઈક મિકેનિક હતો. આવક મર્યાદિત હતી અને સપના મોટા. મીનાને પણ ભૌતિક સુખ સુવિધા તરફ વધારે ખેંચાણ હતું. એક દિવસ બંને એ એક ફિલ્મમાં જાેયુ કે એક યુવતી પોતાના અંગપ્રદર્શન દ્વારા રૂપની માળાજાળ દેખાડીને ચારિત્ર્યના હલકા લોકોને લૂંટી લેતી હતી. બસ ત્યારથી એ બંને એ પણ આ જ ધંધો કરવાનું નક્કી કરી લીધું. પહેલી વાર થોડો ડર લાગ્યો પણ પકડાયા નહીં એટલે ડર ગાયબ થઈ ગયો. આ યુગલે એ પણ કબુલી લીધું કે શહેરમાં છેલ્લાં ઘણા સમયથી ચાલતા જ્વેલરી શોપના તમામ ગુનાઓને એમણે જ અંજામ આપ્યો હતો અને હજુ એમના પ્લાનમાં અનેક દુકાનો હતી. પણ આ વખતે એ ઘેલાણીની ઝપટે ચડી ગયા એટલે પતિ ગયા.

                પૂછપરછ બાદ ઘેલાણી બહાર નીકળ્યા ત્યારે નાથુએ કહ્યુ, ‘ સર, ગજબ મગજ છે તમારું હોં. અભિનંદન. તમે ફરી એક વખત શહેરમાં ચાલતા એક મોટા ગુનાનો પર્દાફાશ કર્યો છે. આ વખતે છાપામાં તમારો ફોટો અને ઈનામ પાકુ.’  નાથુની વાત સાંભળી ઘેલાણી ફિક્કુ હસ્યા અને બબડ્યા, ‘ જ્યાં સુધી આ હાથમાં જશ રેખા નહી અંકાય અને આ શહેરના પોલીસ કમિશ્નર નહીં બદલાય ત્યાં સુધી કંઈ થવાનું નથી..’

સમાપ્ત

 

Dark Secrets | પ્રકરણ – ૧ | જ્વેલરી શોપ | ( રૂપની જાળ પાથરીને જીગ્નેશભાઈને લુંટી લેનાર આ યુગલ છે કોણ?

 

 

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-jewellery-shop-parat-2/feed/ 0
Dark Secrets | પ્રકરણ – ૧ | જ્વેલરી શોપ | ( રૂપની જાળ પાથરીને જીગ્નેશભાઈને લુંટી લેનાર આ યુગલ છે કોણ? https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-jewellery-shop/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-jewellery-shop/#comments Wed, 17 Mar 2021 15:57:20 +0000 https://gujjulogy.com/?p=904  

 

Dark Secrets | એમનું ધ્યાન નેકલેસને બદલે ધરતીના સુરાહી જેવા ગળા પરથી લસરીને ઉંડે ઉતરતું જતું હતું.માંડ માંડ ધ્યાનને પાછુ વાળીને એમણે ધરતીને એક નેકલેસનું સજેશન આપ્યુ.’

 

 

અજય જ્વેલર્સના માલિક જીગ્નેશભાઈ પટેલની દુકાન એસ.જી.હાઈવે પર હતી. ધંધો જામેલો હતો. રોજ સવારે જીગ્નેશભાઈ અને એમના બે નોકરો કિરણ અને ભુપેન્દ્ર દુકાને પહોંચી જતા. કામવાળી બાઈ કચરા પોતા કરતી, પછી જીગ્નેશભાઈ પૂજા કરતા અને રાઈટ સાડા દસ વાગ્યે એમની ખુરશીમાં ગોઠવાઈ જતાં.

આજે પણ એવું જ થયું. જીગ્નેશભાઈ પૂજા કરીને ખુરશીમાં ગોઠવાયા એ સાથે જ એક યુગલ દુકાનમાં પ્રવેશ્યુ. યુવતી લગભગ પચ્ચીસ છવ્વીસ વર્ષની હતી અને યુવક ત્રીસની આસપાસનો. દેખાવ પરથી જ એ લોકો ગર્ભ શ્રીમંત લાગતા હતા.જીગ્નેશભાઈ ખૂશ થઈ ગયા, થડા પર બેસતા વેંત ગ્રાહક આવી ગયા હતા. આજે સવાર સવારમાં જ બોણી થઈ જશે. એમણે યુગલને આવકાર્યુ, “ પધારો પધારો, હું તમારી શું સેવા કરી શકું.?”

બંને ખુરશીમાં ગોઠવાયા. યુવકે જિન્સ – ટીશર્ટ અને યુવતીએ એકદમ લુઝ ટોપ અને સીલ્કનુ સ્કર્ટ પહેર્યુ હતુ. જીગ્નેશભાઈની નજર એના પર પડી તે પડી જ રહી. એનુ અનુપમ સૌદર્ય જોઈને એ આભા બની ગયા હતા. એમના નોકર કિરણ અને ભુપેન્દ્ર પણ મોં વકાસીને એને તાકી રહ્યાં હતા. જીગ્નેશભાઈની નજર એના ચહેરા પરથી સરકતી સરકતી આખાયા બદન પર ફરી વળી. અનાયાસે એમના હોઠ પર જીભ ફરી વળી. એ જાણે એના સૌદર્યના ઘનઘોર જંગલમાં ખોવાઈ ગયા હતા.

આખરે યુવતીએ છાતી પરના ટચુકડા દુપટ્ટાને ઉંચો કરીને પાછળ ફંગોળતા કહ્યુ,

“ શેઠજી ક્યાં ખોવાઈ ગયા? મારે નેકલેસ જોઈએ છીએ. બતાવશો પ્લીઝ?”

“ જી… હાં… હાં … કેમ નહિં….” જીગ્નેશભાઈ ગોખલાઈ ગયા. એમણે નજરને એની છાતી પર જ ખોડેલી રાખતાં નોકરને કહ્યુ,“ કિરણ, નેક્લેશના બોક્સ લાવ તો જરા.”

લગભગ ચાર પાંચ નેકલેસ જોયા પછી. યુવતી કાચના કાઉન્ટર પર કોણીઓ ટેકવીને કાંતિભાઈના મોં સુધી ઝુકી ગઈ. અને મોઢું મચકોડતા બોલી, “ આ તો બધી જુની ડિઝાઈન્સ છે. લાગે છે તમને સુંદર ચીજો પસંદ નથી એટલે જ હજું આ જુનો માલ બતાવો છો. કાંઈક નવો માલ બતાવો તો જોનારાને પણ મજા આવે. મારા બિઝનેસમાં હું હંમેશા ગ્રાહકને ફ્રેશ માલ જ બતાવું છુ. એને જોતા વેંત જ ગમી જાય. ના જ ના પાડી શકે.”

જીગ્નેશભાઈ મનમાં બોલ્યા તમારા માલ આગળ અમારા માલનું શું ગજું? પછી યુવતી સામે ધંધાદારી સ્મીત રેલાવતા બોલ્યા,“ અરે , એ શું બોલ્યા! હું હમણા જ તમને લેટેસ્ટ ફેશનના ફ્રેશ નેકલેસ બતાવું છું”

તરત જ કિરણે બીજા આઠ દસ બોક્સ પેલી યુવતી પાસે મુકી દીધા. ધ્યાન યુવતી પર જ ચોંટેલું હોવાથી એ પાછો વળતા પડ્યો પણ ખરો. બોક્સમાંથી એક પછી એક નેકલેસ કાઢીને જીગ્નેશભાઈ યુવતીને બતાવતા ગયા.નેકલેસ જોઈને યુવતી ગાંડી ગાંડી થઈ ગઈ. “ વાઉ શું ડિઝાઈન છે! તમે તો છૂપા રુસ્તમ નીકળ્યા.” એ એક પછી એક નેકલેસને પોતાના ગળામાં સજાવીને અરીસામાં જાેવા લાગી. એમાંથી બે નેકલેસ એણે સાઈડમાં કર્યા અને પછી એના પતિને પૂછ્યુ,“ ભરત, આ બેમાંથી કયો નેકલેસ વધારે સારો લાગે છે?”

“ તને જે ગમતો હોય એ લઈ લે. તારા રૂપ આગળ મને તો આ બધા નેકલેસ ફિક્કા લાગે છે. તુ પહેરે પછી નેકલેસની વેલ્યુ વધે છે, યુ નો!”

“શું તમેય! જરા શરમ રાખો હવે. કોઈ આજુબાજુ હોય ત્યારેય ભાન નથી રાખતા.” ધરતીએ એના પતિને મીઠો ઠપકો આપ્યો. પછી જીગ્નેશભાઈ તરફ એક મારકણું સ્મિત રેલાવતા બોલી,“ બહું રોમેન્ટીક છે. એ કહેશે જ નહીં કે કયો નેકલેસ ગમે છે. હવે તમે જ કહો મારા પર કયો નેકલેસ વધારે જચે છે.”

એણે એક નેકલેસ લીધો, ફરીવાર ગળામાં પહેર્યો અને છાતી પરથી દુપટ્ટાને સાવ દુર કરીને શેઠ સામે ઉભી રહી ગઈ. શેઠ હક્કા બક્કા થઈ ગયા. એમનું ધ્યાન નેકલેસને બદલે ધરતીના સુરાહી જેવા ગળા પરથી લસરીને ઉંડે ઉતરતું જતું હતું.માંડ માંડ ધ્યાનને પાછુ વાળીને એમણે ધરતીને એક નેકલેસનું સજેશન આપ્યુ.

ધરતીએ એ નેકલેસ રાખી લીધો. પછી એના પતિ સામે જોઈને કહ્યું, “ સજેશન ના આપ્યુ તો કાંઈ નહિં પૈસા તો આપો.”
“ આપું છું હવે! ” ભરતે ધરતી પર નજર કરી શેઠ તરફ જોતા પૂછ્યુ, “ બોલો શેઠ કેટલા થાય છે આ નેકલેસના?”

“ બસ એક લાખ પચ્ચીસ હજાર ”

“ ઓકે, હું પૈસા લેતો આવું.”

“ કેમ ક્યાં છે પૈસા?” ધરતીએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યુ.

“ બહાર, બાઈકની ડિકીમાં છે. બે મિનિટમાં લઈ આવું”

“ શું તમેય તે આટલી મોટી રકમ બાઈકની ડિકીમાં મુકાતી હશે? જાવ જલ્દી લઈ આવો. અત્યારે ચોર લોકોને ડિકીના તાળા તોડતા વાર નથી લાગતી” ધરતીએ છણકો કરતા કહ્યુ. ભરત ઝડપથી બહાર દોડી ગયો. ધરતી એની પીઠ તાકી રહી હતી. જેવો ભરત કાચનો દરવાજો ખોલી બહાર ગયો કે તરત જ ધરતી ઉભી થઈ ફરીવાર શેઠ તરફ ઝુકી,“સાવ મુડી માણસ છે. મુલ્યવાન વસ્તુની કાંઈ કદર જ નથી.” એનું ઢીલુ ટોપ નીચે લબડી પડ્યુ, જીગ્નેશભાઈને પરસેવો વળી ગયો. ધરતીનું સૌદર્ય એમના રૂંવે રૂવે આગ લગાડી રહ્યું હતું.
“ શેઠ તમે ખોવાઈ બહું જાવ છો. એકવાર મારી પાસે આવજો. આવી એબશન્સ માઈન્ડની બિમારીનો એક સારો ઈલાજ છે મારી પાસે. લો આ મારો મોબાઈલ નંબર. પણ ભરત આવે તો એને આ બધું ના કહેતા. તમને મુલ્યવાન વસ્તુઓની કદર છે એવું લાગે છે. બાકી ભરત તો સાવ બેકદર છે. એની પાસે પૈસા સિવાય કંઈ નથી,સમજ પણ નહીં અને શક્તિ પણ નહીં. એટલે તમને કહું છું. તમે સમજો છો ને હું શું કહેવા માગું છુ? ” ધરતીએ આંખ મીંચકારીને જીગ્નેશભાઈ સામે ઈશારો કરતા કહ્યું.

એટલી વારમાં બાઈકના હોર્નનો અવાજ અંદર પ્રવેશ્યો. જીગ્નેશભાઈ અને ધરતીએ બહાર જોયુ. ભરત ઈશારાથી એને કાંઈક કહી રહ્યો હતો. ધરતીએ જોરથી કહ્યુ, “ જે કહેવું હોય એ અંદર આવીને કહો.” પણ કાચના દરવાજાને કારણે ના તો ભરતનો અવાજ અંદર આવતો હતો ના તો ધરતીનો અવાજ બહાર જતો હતો. દૂર ઉભેલો ભરત કાંઈક ઈશારા કરી રહ્યો હતો. આખરે ધરતી ઉભી થઈ કાચનું ડોર જરાક હડસેલીને બોલી,“ શું છે?”

ભરત શું બોલ્યો એ કાંઈ જીગ્નેશભાઈને ના સંભળાયુ. પણ તરત જ સુનિતા બોલી,“ કાંઈક કામ છે. મને બહાર બોલાવે છે. તમારી પરવાનગી હોય તો બે મીનીટ જઈ આવું , પ્લીઝ…..” ધરતીના કાતિલ ‘પ્લીઝે’ જીગ્નેશભાઈ પર કરવત ચલાવી દીધી. એમની નજર સુનિતાની અધખુલ્લી પીઠ પર હતી. એમણે એની પીઠથી નીચે નજરનુ રોલર ફેરવતા હા પાડી દીધી. એ કાચની આરપારથી ધરતીની મલપતિ ચાલને માણી રહ્યાં હતા. ધરતી ધીમે પગલે એના પતિ પાસે પહોંચી. ભરતનું બાઈક ચાલું જ હતું. એની પાસે પહોંચતા જ એનામાં અજબની સ્ફુર્તી આવી ગઈ. એ ઝડપથી બાઈક પર બેસી ગઈ અને બંદુકમાંથી ગોળી છુટે એમ બાઈક છૂટી.

જીગ્નેશભાઈને જાણે કોઈએ વીજળીનો શોક આપ્યો હોય એમ એ ઝાટકો ખાઈ ગયા.ધરતી બાઈક પર બેઠી અને બાઈક હવામાં ઉડવા લાગી એ સાથે જ એમને ખ્યાલ આવ્યો કે સુનિતાના ગળામાં રૂપિયા એક લાખ અને પચ્ચીસ હજારનો નેકલેસ હતો અને હાથમાં પણ લગભગ સીતેર હજાર અને દોઢ લાખના બે નેકલેસ હતા. એ પકડો પકડોની બુમો પાડતા બહાર આવ્યા. કિરણ અને ભુપેન્દ્ર પણ એમની પાછળ જ બહાર આવ્યા હતા. જીગ્નેશભાઈએ તરત જ પોતાની બાઈક સ્ટાર્ટ કરી અને એ લોકોની પાછળ મારી મૂકી. પણ એમના નસીબ ખરાબ હતા. એ એમનો બહું પીછો ના કરી શક્યા.થોડીવાર સુધી ભરતની બાઈક દેખાઈ. પછી હાઈવે આવતા જ બાઈકને જાણે પાંખો ફુટી હોય એમ એ હવામાં અદૃશ્ય થઈ ગઈ.

***

ઈન્સપેકટર ઘેલાણી હજુ હમણા જ પોલીસ સ્ટેશને આવ્યા હતા. ખૂરશીમાં બેસતા વેંત એમણે બગાસુ ખાધુ.

ત્યાંજ નાથુદાખલ થયો, ‘ અરે, મારા સાહેબ જરા તો શરમ કરો! હજુ ઓફિસમાં આવ્યા અને ખૂરશીમાં બેઠા એ ભેગા જ બગાસા ખાવા લાગ્યા. સવારમાં તો માણસ કેટલો ફ્રેશ હોય યુનો!’

‘અરે, નાથુ! એવું નથી. ગઈ રાત્રે માત્ર એક જ કલાક ઉંધ્યો છું. મારા એક જુના મિત્ર ઘરે આવ્યા હતા. ભુતકાળની વાતોમાં એવા સરી પડ્યાકે સવારના સાડા પાંચ થઈ ગયા. છ વાગે સૂતા અને સાત વાગે તો ઉઠી ગયા. બોલ પછી બગાસા આવે કે ના આવે.’
‘આવેને કેમ ના આવે!’ નાથુબોલ્યો, ‘ પણ ફિકર નોટ સાહેબ! મૈ હું ના ! હું હમણા જ એક કડક મીઠી ચા લઈ આવું છું. તમારી ઉંઘ અને બગાસા બધુંય ગાયબ.’

ચાનો સબડકો મારતા મારતા ઘેલાણી બોલ્યા, ‘ નાથુ, આજે કાંઈ કામ નથી કરવું. બસ આરામ કરવો છે…’

‘ સૂઈ જાવ તમ તમારે ! મૈં હું ના . સબ કુછ સંભાલ લુંગા…’ નાથુબોલીને રહ્યો ત્યાંજ બે વ્યક્તિઓ હાંફળા ફાંફળા અંદર દાખલ થયા. એમને જાેઈને જ ઘેલાણી સમજી ગયા કે આજની ઉંઘ ગઈ.

‘ સાહેબ, મારે ફરિયાદ કરવી છે. બહું અરજન્ટ છે.’ આવનાર વ્યક્તિએ ઉતાવળીયા અવાજે કહ્યુ.

‘ભાઈ, આગ લાગી છે ક્યાંય તે આટલી બધી ઉતાવળ કરો છો! જે કહેવું હોય તે શાંતિથી બેસીને કહો.’

આવનાર વ્યક્તિ ઘેલાણીની અને નાથુસામે ગોઠવાયો, ‘ સાહેબ મારુ નામ જિગ્નેશ છે. એસ.જી. હાઈવે પર મારી જ્વેલરી શોપ છે. આજે હમણા થોડી વાર પહેલા જ મારી દુકાનમાં ચોરી થઈ છે.’

‘સવારમાં ચોરી?’

‘ હા, સાહેબ એક છોકરો અને છોકરી સવારે મારી દુકાને આવ્યા હતા……..’ જિગ્નેશભાઈએ પછી આખીયે ઘટના ઘેલાણી અને નાથુસમક્ષ રજુ કરી દીધી. એમની વાત પૂરી થઈ ત્યાં સુધીમાં એમની આંખોમાં પાણી આવી ગયા હતા. એ બોલ્યા, ‘ સાહેબ, પૂરા સાડા ત્રણ લાખનો ચૂનો લગાવી ગયા એ બંને મને. પ્લીઝ કંઈક કરો.”

એમની વાત સાંભળીને ઘેલાણી ગુસ્સાથી તાડુક્યા. “ હું શું કામ તમારી મદદ કરું. તમારા જેવા ચારિત્ર્યના હલકા લોકો માટે આ જ બરાબર છે. સ્ત્રીએ જરાક ઘાંસ નાખ્યુ ત્યાં તો ભાનશાન ગુમાવી બેસો છો. તમારી જેવા લોકો અનેકવાર લૂંટાય છે. છતા એમાંથી સબક નથી લેતા.” ઘેલાણીએ ક્યાંય સુધી એમને ખખડાવ્યા પછી ફરિયાદ લખી.

જીગ્નેશભાઈ અને એમનો નોકર કિરણ તો ચાલ્યા ગયા. પણ હવે ઘેલાણીની ઉંઘ હરામ થઈ ગઈ હતી.

ક્રમશઃ

( Dark Secrets | રૂપની જાળ પાથરીને જીગ્નેશભાઈને લુંટી લેનાર આ યુગલ છે કોણ? અત્યારે એ લોકો ક્યાં હશે? શું ઈન્સપેકટર ઘેલાણી એ યુગલને પકડી શકશે? અને પકડી શકશે તો કેવી રીતે? એ જાણીશું આવતા અઠવાડિયે)

 

Dark Secrets । ડાર્ક સિક્રેટ્સના અન્ય લેખો વાંચવા અહીં ક્લિક કરો

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-jewellery-shop/feed/ 1
Dark Secrets | પ્રકરણ – ૧ | સર્વે નંબર https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-sarve-number/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-sarve-number/#respond Tue, 16 Feb 2021 14:33:58 +0000 https://gujjulogy.com/?p=825  

Dark Secrets
‘માય ડિયર નાથુ, તું વિચાર તો ખરો. જેના ઘરમાં સારા વાસણ
પણ નથી એવી ગરીબડી અમથી ડોશીના ઘરમાં કોઈ શું કામ
ચોરી કરવા આવે? શું ચોરી કરવા આવે?’

 

આજે ઘેલાણી અને નાથુની નાઈટ ડ્યુટી હતી. દિવસે પણ ઉંઘ ખેંચી લેતા ઘેલાણી આજે બરાબર ઉંઘ ખેંચી નહોતા શક્યા. એમને ઝુલાબ થઈ ગયો હતો એટલે વારે ઘડીએ એમને ટોઈલેટમાં દોડવું પડતું હતું. બરાબર આંખ ઘેરાઈ હોય ત્યાંજ કોઈ પાછળનું બારણું ધમધમાવવા માંડતું. એમને ઉભા થયા વગર છુટકો નહોતો.

આ બધી ભાંજગડમાં નાથુપણ ડિસ્ટર્બ થઈ રહ્યો હતો. રાતે આઠ વાગે ડ્યુટી પર જોઈન થયા ત્યારથી અત્યારે સવારના પાંચ સુધી ઘેલાણી આ અગિયારમી વાર ટોઈલેટ રિટર્ન થઈ રહ્યાં હતા. નાથુએ એમને પૂછ્યુ, ‘સાહેબ, બઉં કરી! તમે તો નથી ઉંઘતા પણ મને પણ નથી ઉંઘવા દેતા.’

‘ડોબા, અહીં ઉંઘવા આવે છે તું!’

‘તો તમે અત્યારે જે કરી રહ્યાં છો એ કરવા આવો છો.’

‘હવે બહું દોઢ ડાહ્યો થા માં…!’

‘એમ નહીં સાહેબ, દવા લઈ લોને… આમ ક્યાં સુધી તનને દુઃખ આપ્યા કરશો.’ નાથુએ વાત ફેરવી.

‘દવા તો લીધી છે નાથુ…. પણ કંઈ ફેર પડતો નથી….’

‘તે તેમ કોઈ પરેજી નહીં પાળતા હો! ડોક્ટરે કીધી એ પરેજી પાળો છો ખરા?’

‘એય… પાળુ છુ…. પણ ફેર નથી પડતો…’

‘ફેર ના પડતો હોય તો વધારે એક પરેજી પાળજાે સાહેબ… સવારે પૂજા કરતી વખતે શંખ ના વગાડતા. બાજી બગડી જશે.’

શંખ વગાડવાની વાત પર સાહેબ ગુસ્સે થઈ ગયા. એ ગાળ કાઢવા જ જતા હતા ત્યાંજ ટેલિફોનની ઘંટડી રણકી ઉઠી. નાથુએ હસતા હસતા ફોન ઉપાડ્યો, ‘અકોલી પોલીસ સ્ટેશન …..’

‘નમસ્તે સાહેબ, હું રામપુરા ગામથી હિરાજી ઠાકોર બોલું છું. તમે જલ્દી આવી જાવ. અહીં એક ચોર પકડાયો છે…..’

‘આવું છું….’ નાથુએ કંટાળાના ભાવ સાથે કહ્યુ. અને ફોન મુક્યો.

‘સાહેબ, બહું આરામ થયો હવે ઉભા થાવ. રામપુર ગામમાં એક ચોર પકડાયો છે.’

‘અરે નાથુમને ઝાડા થયા છે… મારાથી નહીં અવાય…..’

‘ફિકર નોટ સાહેબ મૈ હું ના! ડબલું ભરી આપીશ….. ચાલો.’

‘તું ડબલું ભરી આપીશ, ધોઈ થોડો આપીશ.’

‘શું તમેય સાહેબ, આ તમને શોભે છે.. ચાલો છાનામાના.’ કેટલીયે ચર્ચાને અંતે આખરે ઘેલાણી કમને નાથુને લઈને રામપુર જવા ઉપડ્યા.

***

ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને નાથુની ગાડી રામપુરના પાદરમાં પહોંચી એ સાથે જ ગામલોકોનું ટોળું ઘેરી વળ્યુ. બંને નીચે ઉતર્યા. ઘેલાણીએ એકદમ કડક અને મોટા અવાજે પૂછ્યુ, ‘કોણે ફોન કર્યો હતો? ક્યાં છે ચોર?’ ઘેલાણીને આ રીતે મોટેથી બોલતા સાંભળી નાથુહળવેકથી એમના કાનમાં ગણગણ્યો, ‘સાહેબ! આમ મોટેની ના બોલો…. ધીમાં સૂરે વાત કરો નહીંતર સૂરસૂરીયુ થઈ જશે. તમને ઝુલાબ છે.’

ઘેલાણીએ લાલ આંખે નાથુસામે જાેયુ. ત્યાંજ એક યુવાન એમની સામે આવીને ઉભો રહ્યો,

‘સાહેબ, મેં ફોન કર્યો હતો.’

ઘેલાણી કંઈ બોલ્યા નહીં. આગળની બાજી નાથુએ સંભાળી લીધી, ‘શું નામ છે તારુ?’

‘હિરો સાહેબ!’

‘હિરો? મને તો તું જ વિલન જેવો લાગે છે.’ નાથુની ટીખળથી ટોળામાંના કેટલાંક લોકો હસ્યા. કેટલાંક ગંભીર જ રહ્યાં. એ વાત ઘેલાણીની નજરમાં નોંધાઈ ગઈ.

‘હિરાજી ઠાકોર નામ છે મારુ સાહેબ!’

‘ચોર ક્યાં છે!’ નાથુસીધો પોઈન્ટ પર આવ્યો. નાથુના પ્રશ્નથી ટોળુ થોડીવાર માટે મુંઝાઈ ગયું. આખરે એક આધેડ માણસ બોલ્યા, ‘સાહેબ, ચોર તો મરી ગયો!’

‘હેં… હેં…’ નાથુસાથે સાથે ઘેલાણીની પણ હેં નીકળી ગઈ. નાથુએ ફરી પાછું સાહેબ સામે જાેયુ. અને ધીમેથી બોલ્યો, ‘સાહેબ, કંઈક સમજો. પરિસ્થિતી તમારા હાથમાં નથી. રાડો ના પાડો. મૈં હું ના.’

પણ સાહેબ હવે ચૂપ રહી શકે એમ નહોતા. એમણે પેલા માણસને પૂછ્યુ, ‘એમ કેવી રીતે મરી ગયો? ક્યાં છે એની લાશ?’
‘સાહેબ, ત્યાં અમથી ડોશીના ઘર પાંહેની દિવાલે એની લાશ પડી છે. ચાલો તમને બતાવું.’

ઘેલાણી અને નાથુબંને સ્તબ્ધ હતા. એમ ચોર મરી કેવી રીતે જાય. નક્કી દાળમાં કંઈક કાળુ લાગે છે. ઘેલાણીએ પેલા આધેડ માણસને પૂછ્યુ, ‘તમારું નામ શું છે?’

‘સાહેબ, હું જેરામ પટેલ. આ ગામનો સરપંચ છું. તમે એક વાર મારી સાથે ચાલો. હું તમને માંડીને બધી વાત કરું છુ.’

ઘેલાણી અને નાથુજેરામ પટેલની સાથે સાથે અમથી ડોશીના ઘર તરફ ચાલી નીકળ્યા. લોકોનું ટોળું પણ પાછળ પાછળ ચાલ્યુ. થોડે આગળ જતા નાથુએ પાછળ ફરીને કરડાં અવાજે કહ્યુ, ‘એય, તમે બધાં કેમ પાછળ પાછળ આવો છો. અહીં કંઈ ભવાઈ થઈ રહી છે. ચાલો ભાગો અહીંથી નહીંતર અંદર કરી દઈશ…’

નાથુની વાત સાંભળી ટોળાંમાંના જ પાંચ સાત લોકોએ બીજા લોકોને ખખડાવ્યા, ‘એય, હાલો ભાગો આંયાંથી… ખબરદાર જો વાંહે આયા છો તો…. હાલો ભાગો…’ એ સાથે જ ટોળાંમાંથી ફોગટનો તમાશો જાેવા આવેલા લોકો ચપોચપ ગાયબ થઈ ગયા. પેલા પાંચ સાતેય માણસો એમની સાથે જ રહ્યાં. નાથુમનમાં હસ્યો. જબરા લોકો છે. એમને કોણે સાથે આવવાનો પરવાનો આપી દીધો. પણ એ કંઈ બોલ્યા વગર આગળ વધ્યો.

દસેક લોકો ગામના છેવાડે આવેલા અમથી ડોશીના ઘર પાસે પહોંચ્યા. અમથી ડોશીના ઘરની પાછળ લગભગ અડધો કિલોમીટર દૂર એક મોટી દિવાલ હતી. સરપંચ એમને ત્યાં લઈ ગયા. અને દિવાલના છેડે પડેલી લાશ બતાવતા કહ્યુ, ‘સાહેબ, આ રહ્યો તમારો ચોર… એટલે કે એની લાશ…’

ઘેલાણી અને નાથુની નજર લાશ પર સ્થિર થઈ. ઘેલાણી એ લાશ સામે તાકી રહ્યાં. દિવાલની બરાબર પાસે જ ચોરની લાશ ચતિપાટ પડી હતી. લાશના માથાના પાછળના ભાગમાંથી ભયંકર લોહી નીકળીને જમીન પર ઢોળાયુ હતું. સુકી માટીમાં ભળીને લોહી ગઠ્ઠો થઈ ગયું હતું. એની આંખો ફાટેલી જ હતી. હાથમાં કંઈ જ વસ્તુ નહોતી. ઘેલાણી એ એની આંખો, પગ, નાક, કપડાં, બુટ વગેરે તમામ પર એમની અનુભવી નજર ફેરવી લીધી. એને ટચ પણ કર્યા વગર ક્યાંય સુધી લાશનું નિરિક્ષણ કર્યા કર્યુ અને અગત્યની ચીજાે એમના દિમાગના કોમ્પ્યુટરમાં ફિટ કરતા ગયા.

‘સાહેબ, વાત એમ છે કે….’ ઘેલાણી નિરક્ષણ કરી રહ્યાં હતા ત્યાંજ એક દોઢ ડાહ્યો માણસ વચ્ચે બોલ્યો. પણ ઘેલાણીએ એને વચ્ચે જ અટકાવતા કહ્યુ, ‘પ્લીઝ કીપ મમ… હું તમને પુછું પછી જ કહેજાે.’

ડોઢ ડાહ્યો તરત જ ડાહ્યો થઈ ગયો. ઘેલાણીએ નાથુને હુકમ કર્યો, ‘નાથુ, ફટાફટ લાશને પોસ્ટમોર્ટમ માટે મોકલી આપ અને ફોરેન્સીક લેબની ટીમને પણ બોલાવી લે. આ કેસ બહું ગંભીર છે. ’

અડધા કલાકમાં જ ફોરેન્સીક લેબની ટીમ અને પોસ્ટમોર્ટમ માટેની ટીમ આવી ગઈ. ફોરેન્સીક લેબની ટીમ આવતાં વેંત કામે લાગી ગઈ. સાયન્ટીફિક રીતે લાશની ચકાસણી થવા લાગી. તપાસ દરમિયાન. લાશ વાળી વ્યક્તિના ખિસ્સામાંથી એક કાગળનો ફાટેલો ટુકડો મળી આવ્યો. બાકી એની પાસે કંઈ જ નહોતું. પૈસા, લાયસન્સ વગરે કશું જ ના મળ્યુ. ખાલી પર્સ પણ નહીં માત્ર અને માત્ર આ કાગળનો ટુકડો હતો એની પાસે.

ટીમના એક સભ્યએ એ કાગળ ઘેલાણીને બતાવ્યો. ઘેલાણીએ કાગળ પર નજર ફેરવી અને મર્માળુ હસ્યા. એની એક ઝેરોક્ષ કરાવીને પણ એમની પાસે રાખી લીધી. નાથુએ એમને પૂછ્યુ, ‘સાહેબ, શેનો કાગળ છે.’

‘માય ડિયર નાથુ, જલ્દી શું છે, બધું જ કહીશ… અત્યારે કામ કર.’ ઘેલાણી ફરીવાર મર્માળુ હસ્યા. એમને ખરબ પણ નહોતી રહી કે અત્યારે એ આ કેસમાં એવા ડુબી ગયા હતા કે એમને જુલાબ થયો હતો એ ભુલી ગયા હતા.

***

લાશને પોસ્ટમોર્ટમ માટે મોકલી અપાઈ. ફોરેન્સીક લેબની ટીમ પણ જરૂરી ચીજો લઈને ચાલી ગઈ હતી. હવે રહી ગયા હતા માત્ર ઘેલાણી-નાથુની જાેડી, સરપંચ અને બીજા આઠ દસ વ્યક્તિઓનું ટોળું. થોડીવાર પહેલા વચ્ચે ખાબકી પડેલા માણસ સામે જાેતા ઘેલાણીએ વાત આગળ ચલાવી, ‘હાં, તો હવે કહો મહાશય આપ શું કહેવા માંગતા હતા. ’

‘સાહેબ, મારું નામ ખીમો છે. અમથી ડોશીએ વહેલી સવારે ચોર ચોરની બુમો પાડી ત્યારે હું જ પહેલો જાગ્યો હતો અને ચોર પાછળ પડ્યો હતો.’

‘પછી શું થયું. જરાક માંડીને વાત કરો તો ખબર પડે. ચોર મરી કેવી રીતે ગયો?’

જવાબ ખીમા ને બદલે સરપંચ જેરામ પટેલે જ આપ્યો. ‘સાહેબ, હું જ તમને કહું છું. બન્યુ એવું કે અમારા ગામમાં એક વિધવા ડોશી રહે છે. એનું નામ અમથી છે. વહેલી સવારે આ ચોર એમના ઘરમાં ચોરી કરવા પેઠો હશે. અચાનક ઘરમાં ખખડાટ થતા ડોશી જાગી ગઈ. એણે ચોર ચોરની બુમો પાડવા માંડી. એની બુમો સાંભળી ચોર નાઠો. પણ ડોશીની બુમો સાંભળીને એની બાજુના જ ખોરડાંમાં રહેતો ખીમો જાગી ગયો હતો. એ પણ બુમો પાડતો પાડતો આ ચોરની પાછળ દોડ્યો. ખીમાની બુમથી ગામના બીજા લોકો પણ ઉઠી ગયા. બધા લાકડીઓ લઈને ચોરની પાછળ દોડ્યા. ગામ આખામાં દોડમ દોડી થઈ ગઈ. આખરે ચોર આ દિવાલ પાસે આવ્યો. અમે બધા થોડા પાછળ હતા. અમે એની પાસે પહોંચીએ એ પહેલા જ એ દિવાલ ચડી ગયો. પણ ઉતાવળમાં એનો પગ લપસી ગયો અને એ ઉંધા માથે પછડાયો. જમીન પર પડેલા પથ્થરમાં એનું માથુ પછડાયું અને એ ત્યાંને ત્યાંજ મરી ગયો. બસ આટલી વાત છે સાહેબ! ’

‘હંઅ…. ’ ઘેલાણીએ માથુ ધુણાવતા કટાક્ષમાં કહ્યુ, ‘બહું સારૂ થયું. પાપીઓની આ પૃથ્વી પર કોઈ જગ્યા નથી. ચાલો મને અમથી ડોશીનું ઘર બતાવો. ’

બધાં થોડી જ વારમાં અમથી ડોશીના ઘરે બેઠા હતા. ઘેલાણીએ અમથી ડોશીના આખા ઘરની જીણવટ પૂર્વક તપાસ કરી. એમની પુછપરછ પણ કરી. અમથી ડોશીને કોઈ સંતાન નહોતું. એમના પતિ પણ વર્ષો અગાઉ મરી ગયા હતા. એ સાવ એકાકી જીવન જીવી રહ્યાં હતા. આગળ – પાછળ કોઈ નહોતુ. જે વાત સરપંચે કરી હતી એ જ વાત અમથી ડોશીએ પણ કરી. બધાનું બયાન લઈને નાથુઅને ઘેલાણી જીપમાં બેઠા.

‘સાહેબ, સાવ સાદો કેસ છે. ખોટો ધકકો થયો નહીં.’ નાથુએ રસ્તામાં વાત કરી. ઘેલાણી એની સામે જાેઈને એની દયા આવતી હોય એવું હસ્યા, ‘માય ડિયર નાથુ, એટલે જ તું હવાલદાર છે અને હું ઈન્સપેકટર. મુર્ખા આ કેસ તને સાદો લાગે છે? અરે તું વિચાર તો ખરો. જેના ઘરમાં સારા વાસણ પણ નથી એવી ગરીબડી અમથી ડોશીના ઘરમાં કોઈ શું કામ ચોરી કરવા આવે? શું ચોરી કરવા આવે? બીજુ કે એની પાસેથી પણ કંઈ ચીજ મળી નથી. એની પાસે પર્સ પણ નહોતું. માત્ર એક કાગળ હતો. એમાં કંઈક ગરબડ ભરેલા આંકડાઓ લખ્યા હતા. મતલબ કે આખી દાળ જ કાળી છે. આ કેસ સાદો કેસ નથી. બહું પેચીદો કેસ છે. આમા જરૂર કંઈક મોટો ખેલ પડ્યો છે. પણ આ બધું તારા ખાલી ભેજામાં નહીં ઉતરે… તું તારે ઉંધી ખા…’

‘ઓ… સાહેબ! મેં તો ખાલી તમારો મત જાણવા માટે આવું કહ્યુ હતું. બાકી એક નિરિક્ષણ તો મેં પણ કર્યુ છે….’

‘એમ…’ ઘેલાણીએ લાલચુ નજરે નાથુસામે જાેતા પૂછ્યુ, ‘શું નિરિક્ષણ કર્યુ છે તે હેં…?’

‘એ હું તમને અત્યારે નહીં કહું…. એ કહીશ તો તમારો અડધો કેસ સોલ્વ થઈ જશે, હા… હા… હા…’ નાથુહસ્યો. ઘેલાણી એને તાકી રહ્યાં. એમને ખબર હતી કે નાથુને એમણે મુર્ખો કહ્યો હતો એટલે એ હમણા તો વાત નહીં જ કરી. એટલે એમણે નાથુને આગળ કંઈજ ના પુછ્યુ.
એ આખા રસ્તે આ કેસ પર વિચારતા રહ્યાં. એમની નજર સામે પેલા ચોરના ખિસ્સામાંથી નીકળેલા કાગળના આંકડાઓ તરવરી રહ્યાં હતા. અચાનક એમને કંઈક લાઈટ થઈ. એમણે તરત જ ખિસ્સામાંથી એમનો મોબાઈલ કાઢ્યો અને એક ચોક્કસ નંબર ડાયલ કર્યો.
‘હેલ્લો, અનિકેત! હું ઈન્સપેકટર ઘેલાણી બોલું છુ. તારી અરજન્ટમાં જરૂર પડી છે. ફટાફટ પોલીસ સ્ટેશનમાં આવી જા. અત્યારે હું બહાર છું. દસ જ મીનીટમાં પોલીસ સ્ટેશને પહોંચું છુ. તું પણ આવી જા.’

‘ઓ.કે સર!’ સામેથી જવાબ આવ્યો અને ફોન કટ થઈ ગયો.

 

(Dark Secrets –  શુ રાઝ હશે આ ચોરનું? શું એ ખરેખર ચોરી કરવા આવ્યો હશે કે કોઈ બીજા મક્સદથી? શું એ અકસ્માતે મર્યો હશે કે એનું મર્ડર થયું હશે? શું એના ખિસ્સામાંથી મળેલા કાગળના એકમાત્ર પુરાવા પરથી ઘેલાણી અને નાથું રહસ્યો પરથી પરદો ઉંચકી શકશે ખરા? આ બધા જ પ્રશ્નોના જવાબ આવતા અંકે.)

 

 

 

 

 

 

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-sarve-number/feed/ 0
Dark Secrets | પ્રકરણ – 2 | એક કા તીન… https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-4/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-4/#respond Wed, 03 Feb 2021 03:02:00 +0000 https://gujjulogy.com/?p=764

Dark Secrets |‘ઘેલાણી અંદર દોડી ગયા અને ઝપટ મારી એના હાથમાંથી બટકુ પાડી નાંખ્યુ, ‘ખબરદાર જાે કોઈએ જમવાનું મોંમાં મુક્યુ છે તો! આમા ઝેર છે…’

 

રીકેપ

Dark Secrets | Raj Bhaskar (ઈન્સપેકટર ઘેલાણીના પોલીસ સ્ટેશનમાં બપોરના ટાઈમે એક ફોન આવે છે. કોઈ ડાહ્યાલાલ નામનો માણસ એમને કહે છે કે એની સોસાયટીમાં કોઈ પતિ-પત્ની ઝઘડી રહ્યા છે. આવીને છોડાવો. ઘેલાણી ખિજાઈને ફોન મુકી દે છે. રાત્રે સાડા પોણા નવે ફરી પાછો એક ફોન આવે છે. એક મેડિકલવાળો એમને માહિતી આપે છે કે એક માણસ ઉંદર મારવાની દવા લઈ ગયો છે અને એ કોઈ સાથે ફોન પર વાત કરતો હતો એ પરથી એવું લાગે છે કે એ પરિવાર સહિત આત્મહત્યા કરવાનો છે. એ માણસનું નામ ખબર નથી, સરનામું ખબર નથી તો એનેે શોધવો કેવી રીતે? ઘેલાણી વિચારમાં પડી જાય છે. અને થોડીવારે અચાનક નાથુને કહે છે કે, નાથુ, આઈ હેવ ગોટ ઈટ! જાે મારો તર્ક સાચો હશે તો આપણે એને આત્મહત્યા કરતો અટકાવી શકીશું… હવે આગળ…..)

***

 

નાથુ અચંબિત હતો. સાહેબે પાંચ મિનિટમાં શું શોધી કાઢ્યુ હશે કે એક અતા પતા વગરના અનામી માણસને આ શહેરમાંથી શોધી કઢાશે. એણે ઘેલાણીને જ પૂછી લીધું, ‘સાહેબ, તમે એવું તે વળી શું શોધી કાઢયુ કે આટલી જલ્દી……’

એનુ વાક્ય અડધેથી કાપતા ઘેલાણી બોલ્યા, ‘સમજાવું છું એ જ સમજાવું છું. તને ખબર છે બપોરે કોઈ ડાહ્યાલાલનો ફોન આવ્યો હતો. ’
‘હાસ્તો, એનું વળી શું છે? એ તો કોઈ પતિ-પત્નીના ઝઘડાની વાત કરતો હતો. ’

‘નાથુ, મારી તર્ક શક્તિ એમ કહે છે કે મેડિકલ વાળાની વાત અને આ વાતને ક્યાંક લાગેવળગે છે.’

‘એ કઈ રીતે? મને તો એવું કાંઈ લાગતું નથી! ક્યાં એ પતિ – પત્નીનો સામાન્ય ઝઘડો અને ક્યાં એક આત્મહત્યાને આરે પહોંચી ગયેલો માણસ!’

‘તને એવું ના લાગે એમાં મારો નહીં તારા મા-બાપનો વાંક છે. જેટલું કુવામાં હોય એટલું હવાડામાં આવે સમજ્યો. તર્ક માટે બુદ્ધિ જોઈએ અને એમાં તો તું સાવ કંગાળ છે. પણ વાંધો નહીં હું તને સમજાવું. ’

‘ઓ.કે સમજાવો! ’ નાથુએ મોં બગાડ્યુ.

‘જાે, બપોરે ડાહ્યાલાલનો ફોન આવ્યો ત્યારે એ એમ કહેતા હતા કે, આ બંને પતિ પત્ની બહું જ ઝઘડે છે. કોઈનું માનતા નથી. હું એમને છોડાવવા ગયો તો એ માણસે એમ કીધું કે બસ હવે તમે ચીંતા ના કરો. આ છેલ્લો ઝઘડો છે. આજે રાતે જ તમે આ રોજ રોજની બબાલથી છુટ્ટા થઈ જશો. હું આજે જ આ બબાલની દવા કરી નાંખવાનો છું.’

‘હા, તો એનું શું? એને અને પેલા ઉંદરની દવાવાળાને શું લેવા દેવા?’

‘છે, લેેવા દેવા છે! કારણ કે આવી જ વાત મને પેલા મેડિકલ સ્ટોરવાળાએ પણ કરી. જે માણસ ઉંદર મારવાની દવા લઈ ગયો એ કોઈ સાથે ફોન પર એવી વાત કરી રહ્યો હતો કે, બસ, હું દોઢ બે કલાકમાં ઘરે જ આવું છું. પછી બધો ખેલ ખતમ. આ રોજ રોજની માથાકુટમાંથી છુટકારો મળી જશે. મેં એ તકલિફમાંથી હંમેશાં છુટકારો મળી જાય એવી દવા લઈ લીધી છે.’

નાથુને હવે થોડો થોડો તાળો મળી રહ્યો હતો. એણે ભવાં ઉંચા કર્યા. ઘેલાણીનું બોલવાનું ચાલું હતું, ‘….. હવે તું ધ્યાનથી જાે. પેલા પતિએ પણ એમ કહ્યુ કે આજે છેલ્લો દિવસ, આ બબાલની આજે હું દવા કરી નાંખવાનો છું. એવી જ રીતે પેલા માણસે પણ એમ કહ્યુ કે બસ આજે માથાકુટમાંથી છુટકારો મળી જશે. મેં આ તકલિફમાંથી છુટકારો મળી જાય એવી દવા લઈ લીધી છે. એનો અર્થ એમ થયો કે કદાચ આ બંને વ્યક્તિ એક જ હોઈ શકે. આપણે ડાહ્યાલાલને ફોન કરીને એ ઘરનું એડ્રેસ લઈએ અને ત્યાં પહોંચી જઈએ તો કદાચ એ કુટુંબને આત્મહત્યા કરતું બચાવી શકાય!’

‘ઓહ માય ગોડ! ઈટ્સ સો સીમ્પલ…. ’ નાથુએ અચંબિત થઈ અંગ્રેજીમાં જાડ્યુ. ઘેલાણીએ કોલર ઉંચા કરતા કહ્યુ, ‘માય ડિયર નાથુ! મેં કહી દીધું પછી તને બધું સરળ જ લાગવાનું. પણ હવે તું એક કામ કર. ઝડપથી ફોનનું ડબલું ઉઠાવ. બપોરના રિસિવ્ડ કોલમાંથી ડાહ્યાલાલનો નંબર શોધી કાઢ અને ફટાફટ સરનામુ મેળવી લે..’

નાથુતરત જ કામે લાગી ગયો. બપોરેના ટાઈમે એ એક જ કોલ આવ્યો હતો એટલે ડાહ્યાલાલનો નંબર શોધતા બહું વાર ના લાગી. એણે ડાહ્યાં લાલને ફોન જાેડ્યો. એમની પાસેથી સરનામું લીધું અને તરત જ ઘેલાણી સાહેબ અને એ બંને એ સરનામાની દિશામાં જીપ લઈને દોડી ગયા.

***

સરનામા વાળુ સ્થળ માત્ર દસ કિલોમિટર જ દૂર હતું. મેડિકલવાળો કહેતો હતો કે એ દોઢેક કલાકમાં ઘરે પહોંચવાનો છે. એ સાડા આઠે નીકળ્યો. મોડામાં મોડો દસ વાગે ઘરે પહોંચે. ઘેલાણી અને નાથુએ સરનામે પહોંચ્યા ત્યારે દસમાં પાંચ કમ હતી. એ પહેલા ડાહ્યાલાલના ઘરે ગયા ત્યાંથી એમને લઈને પેલા ભાઈના ઘરે ગયા.

એનું ઘર બહું જુનુ હતું. બહાર નાની જાંપલી હતી. એ માત્ર આડી કરેલી હતી. પછી ઓસરી હતી અને પછી એક રૂમ. ત્રણેય હળવેકથી ઓસરીમાં પ્રવેશ્યા. ઘેલાણીએ બારીમાંથી જોયુ. અંદર એક પુરુષ, એક સ્ત્રી અને બે બાળકો જમવાની તૈયારી કરી રહ્યાં હતા. પુરુષ અને સ્ત્રીની આંખમાં અજંપો અને આંસુ હતા. આખા ઓરડાનું વાતાવરણ ભારે ભરખમ હતું. સ્ત્રીએ ચુપચાપ જમવાનું પીરસ્યુ. બાળકોને થાળી આપતા એનાથુી ડુસકુ મુકાઈ ગયુ.

ઘેલાણીનો તર્ક એકદમ સાચો નીકળ્યો હતો. નક્કી આ લોકોએ જમવામાં ઉંદર મારવાની ગોળીનું ઝેર ભેળવી દીધુ છે અને આત્મહત્યા કરવા જઈ રહ્યાં છે. એક બાળકે રોટલીનું બટકું ભાંગ્યુ અને મોંમા મુકવા જતો હતો ત્યાંજ ઘેલાણી અંદર દોડી ગયા અને ઝપટ મારી એના હાથમાંથી બટકુ પાડી નાંખ્યુ, ‘ખબરદાર જો કોઈએ જમવાનું મોંમાં મુક્યુ છે તો! આમા ઝેર છે…’

આખો પરિવાર ડઘાઈ ગયો. બંને બાળકો રડવા લાગ્યા હતા. ઘેલાણીએ પહેલા પેલી સ્ત્રીને શાંત પાડી અને બાળકોને શાંત પાડવા કહ્યુ. થોડીવારે સ્ત્રી બંને બાળકોને શાંત પાડી બાજુના રૂમમાં મુકી આવી. પુરુષ ખુરશીમાં બેઠો હતો, સ્ત્રી નીચે અને ઘેલાણી, નાથુઅને ડાહ્યાલાલ પલંગ પર. ઘેલાણીએ વાત શરૂ કરી, ‘ભાઈ, આ જમવામાં તે ઉંદર મારવાની દવા મેળવી હતી એ સાચી વાતને?’

‘હા, ’ પેલાને નીચી નજરે જવાબ આપ્યો, પછી પુછ્યુ, ‘પણ સાહેબ તમને કેવી રીતે ખબર પડી?’

‘એ બધું જાણવાની તારે જરૂર નથી. હું પુંછું એટલો જ જવાબ આપ! ’

‘જી, સાહેબ!’
‘તારુ નામ શું છે?’
‘કાન્તીભાઈ મનહરભાઈ પટેલ!’

‘પટેલ ભાયડો થઈને આત્મહત્યા કરવા નીકળ્યો છે? શરમ નથી આવતી. તને તારા નાના નાના બાળકો પ્રત્યે પણ દયા ના આવી? તને ખબર છે આ કૃત્ય માટે તારા પર આત્મહત્યા અને હત્યાનો પ્રયાસ એવા બેવડા ગુના લાગુ પડી શકે છે?’

‘જી સાહેબ! ’

‘શું જી સાહેબ! કાંઈ ભાન બાન તો પડતી નથી. પતિ – પત્નીના ઝઘડા જેવી સામાન્ય બાબતમાં તું આખા કુટુંબનો જીવ લેવા બેઠો હતો એ ભાન છે કે નહીં?’

‘ના સાહેબ, માત્ર પતિ – પત્નીનો ઝઘડો નહોતો. વાત બીજી હતી… અમારુ જીવવું અઘરુ થઈ ગયું હતું એટલે આ રસ્તો અપનાવ્યો હતો.’ પેલો માણસ ઘ્રુસકે ને ઘ્રુસકે રડી પડ્યો.

‘એવું તે શું થયું છે? માંડીને વાત કર! હું કદાચ તારી કોઈ મદદ કરી શકું?’

‘સાહેબ! તમને કહીશ તો તમેય કંઈ નહીં કરી શકો. વાત એમ છે કે મારી આર્થિક પરિસ્થિતી બહું ખરાબ છે. મારે ગમે તે રીતે પૈસા કમાવા હતા. મારી પત્ની અને બાળકોને સારુ જીવન આપવું હતું. એવામાં એક દિવસ સવારના છાપામાં એક પત્રિકા આવી. એક કા તીનની સ્કિમની જાહેરાત હતી. એમાં લખ્યુ હતું માત્ર ત્રણ મહિનામાં પૈસા ત્રણ ગણા કરો. નીચે ફોન નંબર લખ્યો હતો. મે એ નંબર પર ફોન કર્યો. સામે એક સ્ત્રી હતી. એણે મને એક સરનામું આપ્યુ. હું માત્ર ચેક કરવા પુરતા પાંચ હજાર રૂપીયા લઈને ગયોે. અને એની સ્કિમમાં રોક્યા. ત્રણ મહિના પછી એ લોકોએ મને પંદર હજાર રૂપિયા આપી દીધા. મારી ખુશીનો પાર ના રહ્યો. એ પંદર હજારમાં બીજા પાંચ ઉમેરીને મેં ફરી એની પાસે એક કા તીનની સ્કિમમાં મુકી દીધા. ફરીવાર ત્રણ મહિના પછી મને સાઈઠ હજાર રૂપિયા મળી ગયા. મારી લાલચ વધી. હવે નાની રકમમાં મને મજા નહોતી આવતી. એક દિવસ હું પાંચ ટકા વ્યાજે દસ લાખ રૂપિયા લઈ આવ્યો. અને મારું આ મકાન ગીરવે મુકીને બીજા પંદર લાખ. એમ કરીને કુલ પચ્ચીસ લાખ રૂપિયા મેં આ સ્કિમમાં રોક્યા. અને હું બરબાદ થઈ ગયોે. પેલો માણસ ઓફિસ બંદ કરીને ક્યાંક ચાલ્યો ગયો. હવે, દસ લાખ લાવ્યો હતો એ માણસ રોજ અહીં આવીને મારી નાંખવાની ઘમકી આપે છે, મકાન ગીરવે મુક્યુ હતું એના પૈસા પણ બાકી છે. એ પણ ઘમકીઓ આપે છે. આમા ને આમા અમારે રોજ ઝઘડા થતા હતા. અને આખરે અમે આ બબાલથી છુટવા આત્મહત્યા કરવાનો નિર્ણય કર્યો. હું ઉંદર મારવાની દવા લઈ આવ્યો અને જમવામાં ભેળવી દીધી. તમે જો આજે ના આવ્યા હતો તો. અમે ક્યારના શાંતીથી મરી ચુક્યા હોત….. ’

કાન્તીએ વાત પૂરી કરી ત્યારે એનો શર્ટ આંસુથી ભંજાયેલો હતો. ઘેલાણી, નાથુઅને ડાહ્યાલાલની આંખો પણ ભીની હતી. શું બોલવું એ જ એમને તો નહોતું સમજાઈ રહ્યુ. ઘેલાણી ઉભા થયા, ‘જાે, ભાઈ! લાલચના ફળ આવા જ હોય છે. પણ એનો અર્થ એ નથી કે જીવન જ ટુંકાવી દેવું. હું આર્થિક રીતે તારી કોઈ મદદ તો કરી શકું એમ નથી. પણ એક બીજી મદદ કરી શકું છું. ખરેખર તો તને મારે આ ગુના બદલ એરેસ્ટ કરવો પડે. પણ હું દાઝયા ઉપર ડામ દેવામાં માનતો નથી. આ આખો કેસ રફેદફે કરું છુ. બાકી તો ઉપરવાળાની દયા!’
‘આભાર સાહેબ!’

‘પણ ધ્યાન રાખજે હવે કદી આવું ગાંડપણ ના કરતો. તારા ગુનાની સજા તારા છોકરાઓને ના આપ. રાત દિવસ મહેનત કર અને દેવું ભરી દે. તને છેતરનાર એક કા તીન વાળી પાર્ટીને શોધવાનો હું પ્રયત્ન કરું છું પણ શક્યતાઓ ઓછી છે. કારણ કે એના માથે અચ્છા અચ્છા લોકોના આશિર્વાદ હશે. મને તો લાગે છે કે કદાચ એ વિદેશ ભેગો પણ થઈ ગયો હોય. પણ હા, ફરી મરવાનું નામ ના લેતો….’
‘હાંજી સાહેબ! વચન આપુ છું તમને!’ પેલાએ ઘેલાણીને ખાતરી આપી. પછી ઘેલાણી અને નાથુત્યાંથી રવાના થયા.

***

બીજા દિવસે પોલીસ સ્ટેશને આવ્યા ત્યારે ઘેલાણીના મનમાં કાન્તીના જ વિચારો રમી રહ્યાં હતા. પોલીસ સ્ટેશનમાં આવતા વેંત એમણે નાથુને કહ્યુ,

‘નાથુ, કોણ જાણે કેમ કાન્તીને મરતા બચાવ્યો છતાં એક અજંપો હૃદયને કોરી ખાય છે?’

‘ફિકર નોટ સાહેબ, મૈં હું ના! હમણા એક કડક ચા લઈ આવું છું તમારા માટે. બધો અજંપો દૂર થઈ જશે. અને, સાહેબ, તમારે તો ખૂશ થવું જોઈએ. તમે એક પરિવારને આત્મહત્યા કરતા રોક્યો છે. જીવનદાન દીધુ છે. તમારા માટે જશ ખાંટવા જેવી વાત છે આ સાહેબ!’

નાથુની વાતથી ઘેલાણીનો અજંપો દૂર થઈ ગયો. નાથુતરત જ એક કડક મીઠી ચા લઈ આવ્યો. બંને વાતો કરતા બેઠા હતા ત્યાંજ ડોક્ટર ડાહ્યાલાલ હાંફળા ફાંફળા અંદર પહોંચ્યા, ‘સાહેબ ગજબ થઈ ગયો. કાન્તીએ ગઈ કાલે રાત્રે જ સામુહિક આત્મહત્યા કરી લીધી. આજે સવારે અમને પાડોશીઓને ખબર પડી. એ તમારા માટે એક પત્ર મુકી ગયો છે. કવર બંદ છે. એ આપવા અને જાણ કરવા આવ્યો છું.’
ઘેલાણીને લાગ્યુ જાણે માથા પર કોઈએ ઘણનો ઘા મારી દીધો છે. નાથુપણ હેબતાઈ ગયો હતો. ઘેલાણી એ પત્ર કાઢી વાંચવા લાગ્યા. કાન્તી લખતો હતો, ‘આદરણિય સાહેબ શ્રી, તમે કાલે મને બચાવ્યો એ બદલ આપનો આભાર! પણ સાહેબ સાચુ કહું અમે હવે જીવી શકીએ એમ નથી. એક પચ્ચીસો રૂપરડી કમાતા માણસ માટે પચ્ચીસ લાખનું દેવું ભરવું અશક્ય છે. હું તમને આપેલું વચન તોડું છું. મારે રોજ રોજ મારી પત્ની અને બાળકોને મરતા નથી જોવા એટલે એક જ વાર મારી રહ્યો છું. માફ કરશો. આપનો કાન્તી….’

ઘેલાણીએ આંખો મીંચી દીધી. બે ત્રણ આંસુ બહાર દડદડી આવ્યા, એ ધીમેથી બબડ્યા, ‘નાથુ, મેં તને કહ્યુ હતું ને કે આપણા હાથમાં સાલ્લી જશ રેખા જ નથી. આમા મારે ક્યાં મેડલો લઈ લેવાના હતા. બસ એક પરિવારને મરતો બચાવવાનો હતો. પણ એય કદાચ ભગવાનને ના ગમ્યુ…!’

સમાપ્ત

ભાગ એકની લિંક…..

https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-3/

 

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-4/feed/ 0
Dark Secrets | પ્રકરણ – ૧ | એક કા તીન… https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-3/ https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-3/#comments Wed, 03 Feb 2021 02:51:20 +0000 https://gujjulogy.com/?p=760  

Dark Secrets – ‘બસ, હું દોઢ બે કલાકમાં ઘરે જ આવું છું. પછી બધો ખેલ ખતમ.
આ રોજ રોજની માથાકુટમાંથી છુટકારો મળી જશે. મેં એ તકલિફમાંથી હંમેશાં છુટકારો મળી જાય એવી દવા લઈ લીધી છે.’

 

 

આખુયે શહેર ત્રણ સળંગ રજાઓની મજા માણી ફરી પાછું કામે ચડી ગયુ હતું. ૧૩મી ઓગસ્ટે રક્ષાબંધન હતી, ૧૪મીએ રવિવાર અને ૧૫મી ઓગસ્ટે પંદરમી ઓગસ્ટ, એટલે કે સ્વાતંત્ર્ય દિવસ. એક મિની વેકેશને પબ્લિકની ભાગદોડ ભરી જિંદગીમાં જરાક આરામ આપ્યો હતો. પણ ઘેલાણી અને નાથુ વધારે થાકી ગયા હતા. રક્ષાબંધનના મેળાઓમાં અને પંદરમી ઓગસ્ટના ધ્વજ વંદનના કાર્યક્રમોમાં બંને વીસ વીસ કલાક ખડે પગે રહ્યાં હતા. પબ્લિકને વેકેશન અને આ લોકોને ટેન્શન.

ત્રણ દિવસમાં ઠેર ઠેર બંદોબસ્તમાં જવાનું થયું હતું. હવે થાક ગળતો હતો. રજા તો આમેય મળે એમ નહોતી એટલે બંને એમની જૂની અને જાણીતી અકોલી પોલીસ સ્ટેશનની ખૂરશીમાં લાંબા થઈને પડ્યા હતા. જાેકે એ બંને માટે એ ખૂરશી કરતા બેડ વધારે હતી. કારણ કે જેટલો સમય એ બંને એના પર બેઠા નહોતા એના કરતા વધારે સમય એના પર સૂતા હતા.

ઘેલાણીનીના બંને હાથ એમની ફાંદ પર હતા અને નાથુના બંને હાથ તૂટી ગયેલી ખૂરશીના છેડે એવી રીતે લટકી રહ્યાં હતા જ્યારે ઉજ્જડ થઈ ગયેલા ઝાડ પર સૂકાઈ ગયેલી સરગવાની સીંગ.

અચાનક ટેલીફોનની ઘંટડી રણકી. બંનેની નિંદરમાં ખલેલ પડી. આમ પણ હંમેશાં એમને ટેલીફોનની રીંગ જ ખલેલ પાડતી. બાકી કોઈની દેન નહોતી. ઘેલાણીએ જરાક આંખ ખોલી નાથુસામે જાેયુ. નાથુએ પણ એમની સામે જાેયુ અને તરત જ આંખ મીંચી દીધી. ઘેલાણી બરાડ્યા, ‘ડોબા, ઉભો થા અને ફોન ઉપાડ!’

પણ નાથુએ ઉભો ના થયો. આખરે રીંગના કર્કશ અવાજથી કંટાળી ઘેલાણીએ ફોન ઉપાડ્યો, ‘હેલ્લો, અકોલી પોલીસ સ્ટેશન!’
સામેથી કોઈ માણસ તરત જ બોલવા માંડ્યો, ‘સાહેબ, અહીં મારી સોસાયટીમાં બે પતિ – પત્ની ક્યારના ઝઘડી રહ્યાં છે. તમે આવીને એમને શાંત પાડો. અમારુ તો નથી કોઈ માનતું જ નથી..’

‘અરે ભાઈ તમે કોણ બોલો છો એ તો કહો પહેલા!’ ઘેલાણી અકળાઈ ગયા.

‘સાહેબ, હું એક જાગૃત નાગરિક બોલું છું!’

ઘેલાણીને લાગ્યુ કે એ જાગૃત નાગરિક અત્યારે સામે હોત તો એ અજાગૃત થઈ જાત. એમણે કટાક્ષ કર્યો, ‘ઓહ… જાગૃતનાગરિકભાઈ… મને એ કહેશો કે જાગૃત નાગરિક એટલે શુ?’

‘સાહેબ, આ પતિ પત્નીના રોજના ઝઘડામાં ઉંઘ નથી આવતી એટલે જાગૃત રહેવું પડે છે. એટલે મારી દૃષ્ટીએ હું જાગૃત નાગરિક થયો કે નહીં?’

ઘેલાણીનું મગજ તપી ગયુ, ‘જાગૃતવાળી, સૂઈ જા છાની માની. નહીંતર એવા ડંડા પડશે કે તારે જાગતા રહેવાની સાથે સાથે ઉભા પણ રહેવું પડશે… ડોઢ ડાહ્યા તેમા! ચાલ ફોન મુક…’

‘દોઢ ડાહ્યો નહીં સાહેબ ડાહ્યો… મારું નામ ડાહ્યો છે. ડોક્ટર ડાહ્યાલાલ ડબ્બાવાલા…! સાહેબ ખરેખર આ બંને પતિ પત્નીનો ખૂબ જ ત્રાસ છે. ઘણી વાર તો આખી આખી રાત ઝઘડ્યા કરે છે. રાતની ઉંઘ હરામ થઈ જાય છે. ગઈ રાતનો ઝઘડો ચાલે છે અત્યારે બપોરના બાર વાગ્યા હજુ ચાલું જ છે. આજે તો હદ થઈ ગઈ. હું એમને છોડાવવા ગયો તો એ માણસે એમ કીધું કે બસ હવે તમે ચીંતા ના કરો. આ છેલ્લો ઝઘડો છે. આજે રાતે જ તમે આ રોજ રોજની બબાલથી છુટ્ટા થઈ જશો. હું આજે જ આ બબાલની દવા કરી નાંખવાનો છું. પછી અમેય ચેનથી સૂઈ જઈશું અને તમે બધા પણ ચેનથી સૂજાે. ’

‘હા, પણ ડબ્બાભાઈ એમાં હું શું કરું. અમે કંઈ આ બાયડી – ભાયડાઓના ઝઘડાઓ બંદ કરાવવા માટે નોકરી નથી કરતા. સમજ્યો. ચાલ મુક… એ તો હમણા પતિ જશે…..’

ઘેલાણીએ પછાડીને ફોન મુકી દીધો. એની લાંબી લાંબી વાત સાંભળીને નાથુની ઉંઘ પણ ઉડી ગઈ હતી. એમણે બગાસુ ખાત ખાતા પૂછ્યુ, ‘કોણ હતું સાહેબ? કોની સાથે આટલી બધી લમણા જિંક કરી રહ્યા હતા?’

ઘેલાણીને ખબર હતી કે આ ત્રણ દિવસમાં એમણે તો થોડોક પણ આરામ કર્યો હતો પણ બિચારો નાથુતો રિતસર ખડેપગે જ રહ્યો હતો. એટલે અત્યારે એ સૂઈ રહ્યો એ વાત પર ગુસ્સે થયા વગર એમણે કહ્યુ, ‘હતો કોઈક દોઢ ડાહ્યો! કહેતો હતો કે એની સોસાયટીમાં કોઈંક પતિ – પત્ની ઝઘડી રહ્યાં છે. આવીને છોડાવો. આપણી તો સાલી કોઈ વેલ્યુ જ નથી. આપણું કામ કંઈ આવા હુતો -હુતીના ઝઘડાઓ શાંત પાડવાનું છે? લોકો હાળા સમજતા જ નથી. આપણે તો શહેરમાં ક્રાઈમ થતા હોય એને અટકાવવાના છે…..શું કહેવું છે તારુ નાથુ? ’
‘સાચી વાત છે સાહેબ તમારી!.. આવી નાની બાબતોમાં આપણે ના જ પડવાનું હોય. દુનિયાના દરેક પતિ – પત્નીને ઝઘડાઓ તો થતા જ રહે છે. એમાં આપણે થોડા દોડી જવાનું હોય. પણ સાહેબ દિલની વાત કહું. આ બધી બબાલો પત્નીની જ હોય છે. પત્નીઓ હોય છે જ માથાનો દુખાવો. મારી જ વાત કરું. હમણા થોડા દિવસ પહેલા મારી તબિયત થોડી ખરાબ હતી. હું મારી પત્ની સાથે ડોક્ટર જાેડે ગયો. ડોક્ટરે દવાનું પડીકું મારી પત્નીના હાથમાં આપતા કહ્યુ, ‘ઉંઘની દવા છે. તમારા પતિને આરામની જરૂર છે.’ મારી પત્નીએ ડોક્ટરને પૂછ્યુ કે, ‘આ દવા એમને ક્યારે ક્યારે પીવરાવુ?’ તો ડોક્ટરે જવાબ આપ્યો કે, ‘એ દવા તમારા પતિને નથી પીવરાવવાની. તમારે પીવાની છે. તમે ઉંઘો તો એમને આરામ થાય!’

‘હા.. હા… હા…’ ઘેલાણી જાેરથી હસી પડ્યા.

એ પછી બે માંથી એકેને ઉંઘ ના આવી. બંને ચાની ચુશ્કીઓ સાથે વાતોના વડા ખાતા ખાતા ત્યાંજ બેસી રહ્યાં.

***

રાતના સાડા આઠ થયા હતા. વરસાદ ઝરમર ઝરમર ચાલી રહ્યો હતો. એક મેડિકલ સ્ટોરવાળો વસ્તી કરવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો ત્યાંજ એક બાઈક આવીને એની સામે ઉભુ રહ્યુ. બાઈક પરથી એક આધેડ માણસ નીચે ઉતર્યો અને મેડિકલ સ્ટોર પાસે આવ્યો, ‘બોસ, ઉંદર મારવાની દવાના ત્રણ પેકેટ આપોને… ’

મેડિકલવાળાએ ત્રણ પેકેટ લાવીને એને આપ્યા. પેલા એ પૈસા ચુકવ્યા અને પાછો વળી ગયો. ત્યાંજ એનો મોબાઈલ રણક્યો. મોબાઈલ રિસિવ કરતા જ એ જાેરથી બરાડ્યો, ‘શું છે તારે? વારંવાર ફોન શેની કરે છે…’

એનો ઘાટો સાંભળતા જ મેડિકલ વાળાનું ધ્યાન એના પર કેન્દ્રિત થયું. થોડીવારે પેલાએ વધારે જાેરથી ઘાટો પાડ્યો, ‘બસ, હું દોઢ બે કલાકમાં ઘરે જ આવું છું. પછી બધો ખેલ ખતમ. આ રોજ રોજની માથાકુટમાંથી છુટકારો મળી જશે. હવે પછી તને મારા તરફથી કોઈ તકલિફ નહીં રહે. મેં એ તકલિફમાંથી હંમેશાં છુટકારો મળી જાય એવી દવા લઈ લીધી છે.’

મેડિકલવાળો ચોંક્યોે. એને અંદાઝ આવી ગયો કે દાળમાં કંઈક કાળુ છે. આ માણસે ઉંદર મારવાની દવા ખરીદી અને આવી તકલીફમાંથી છુટકારો મેળવવાની વાત કરે છે એટલે નક્કી એણે આત્મહત્યાનો વિચાર કર્યો હોવો જાેઈએ. મેડિકલવાળાએ તરત એને બુમ મારી, ‘ઓ, ભાઈ ! ઉભા રહો.. તમે શા માટે ઉંદર મારવાની દવા ખરીદી છે એ હું સમજી ગયો છું. પાછી લાવો દવા ….’

પેલા માણસે મેડિકલવાળા તરફ જાેયુ. એ એના તરફ આવી રહ્યો હતો. પેલાએ એની સામે એક કરુણ સ્મિત આપ્યુ અને બાઈકની કિક મારી. મેડિકલવાળો એની પાસે પહોંચે એ પહેલા તો એ ત્યાંથી ભાગી છુટ્યો. એણે બાઈકનો નંબર જાેવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એ જાેઈ ના શક્યો. હતાશ થઈ એ પાછો આવ્યો અને એની ચેરમાં ગોઠવાયો. એને કંઈ સમજ નહોતી પડતી કે શું કરવું. પેલો માણસ તકલિફમાં હતો અને એટલે જ એ આત્મહત્યા કરી રહ્યો હોય એમ લાગતું હતું. એને બચાવવો તો પડે જ. બહું વિચારને અંતે મેડિકલવાળાએ એક નંબર જાેડ્યો…..

***

‘ચાલ નાથુહવે નીકળીએ…! બહું મોડું થઈ ગયું છે. અને પાછી આજે જીપ પણ સર્વિસમાં ગઈ છે.’

‘ફિકર નોટ સાહેબ! મૈં હું ના! હું મુકી જઈશ તમને મારી બાઈક પર….’

‘એ ખખડધજ બાઈક પર બેસીને ઘરે જતા જેટલી વાર થાય એના કરતા તો હું ચાલીને ઝડપથી પહોંચી જાઉં… મારે નથી આવવું તારી સાથેે!’

‘સાહેબ, એમા બાઈકનો વાંક નથી. તમારી ભારે ભરખમ કાયાનો વાંક છે. બકરી પર હાથી બેસી જાય પછી બકરી બેં જ થઈ જાયને….’
‘હાથી તો ઠીક… બકરી પર રોજ ગધેડો બેસે છે એટલે બકરી બગડી ગઈ છે, સમજ્યો. વાયડો થયા વગર બહાર નીકળ…’
ઘેલાણી ઉભા થયા ત્યાંજ ફોન ની ઘંટડી રણકી. નાથુએ કમને ફોન ઉપાડ્યો, ‘હેલ્લો… અકોલી પોલીસ સ્ટેશન….. પ્લીઝ.’
‘નમસ્તે સાહેબ, હું મનન મેડિકલ સ્ટોરમાંથી જીગરભાઈ પંડ્યા બોલું છું.’

નાથુને એમ કહેવાનું મન થયું કે, ‘હા, ફાટો.’ પણ એણે આંતરમનની ઈશ્છાને બહાર ના આવવા દીધી અને બાહ્યમનની બનાવટી વાત કરી, ‘હા, જી બોલો જીગર ભાઈ!’

‘સાહેબ… વાત એમ છે કે હમણા જ મારી મેડીકલેથી એક માણસ ચાર પેકેટ ઉંદર મારવાની દવાના લઈ ગયો છે…’
નાથુએ કંટાળાથી કહ્યુ, ‘અરે, ભાઈ ચાર પેકેટ ઉંદર મારવાની દવા ચોરાઈ એમાં પોલીસને ફોન કરો છો. શરમ નથી આવતી. ’
ઘેલાણી નાથુસામે જાેઈ રહ્યાં હતા. નાથુએ રિસીવર પર હાથ મુકીને કહ્યુ, ‘સાહેબ, ઉંદર મારવાની દવા ચોરાઈ ગઈ એમાં ફોન કર્યો છે બોલો શું કરવાનું આવા લોકોનું.’

ઘેલાણીનું મગજ ફાટી ગયું. એમણે ગુસ્સે થઈ નાથુના હાથમાંથી ફોન લઈ લીધો. અને બરાડ્યા, ‘ઓ મારા ભાઈ! શું કરવા માથુ ખાવ છો. ઉંદર મારવાની દવા ચોરાઈ ગઈ એમાં અમારી ઉંઘ શુ કરવા ચોરો છો.’

સામેના માણસે કહ્યુ, ‘અરે સાહબે! મારી પૂરી વાત તો સાંભળો. દવા ચોરાઈ નથી. એણે ખરીદી છે. પણ એ પછી એ કોઈક સાથે જાેર જાેરથી વાતો કરતો હતો કે, ‘બસ, હું દોઢ બે કલાકમાં ઘરે જ આવું છું. પછી બધો ખેલ ખતમ. આ રોજ રોજની માથાકુટમાંથી છુટકારો મળી જશે. હવે પછી તને મારા તરફથી કોઈ તકલિફ નહીં રહે. મેં એ તકલિફમાંથી હંમેશાં છુટકારો મળી જાય એવી દવા લઈ લીધી છે.’ સાહેબ મને તો લાગે છે કે એ જરૂર કોઈ તકલિફમાં છે અને એ ઉંદર મારવાની દવા ખાઈને આત્મહત્યા કરવાનો છે. સાહેબ તમે કંઈક કરો પ્લીઝ…’

‘સારુ, એ માણસનું નામ કહે…’ ઘેલાણીને વાત થોડી સિરિયસ લાગી એટલે એણે નામ પૂછ્યુ.
‘સાહેબ, નામ તો ખબર નથી… ’
‘કેમ બીલ નથી બનાવ્યુ. સરનામું નથી લખ્યુ..’
પેલો માણસ ગેં ગેં ફેં ફેં થઈ ગયો. એને થયું આ તો ઉલમાંથી ચુલમાં પડ્યા. એના માટે ઉલ્ટા ચોર કોટવાલ કો દંડે એવો ઘાટ થયો હતો. એ કંઈ બોલી ના શક્યો.
ઘેલાણી તાડુક્યા, ‘ભાઈ, બીલ નથી બનાવ્યુ. નામ કે એડ્રેસ પણ ખબર નથી અને તારે એને બચાવવો છે. અમે કાંઈ ત્રીકાળ જ્ઞાની છીએ! ’
‘સોરી સાહેબ…..’ મેડિકલવાળાએ કહ્યુ.
‘સોરીથી નહીં પતે.. એ કોઈ વાહન લઈને આવ્યો હોય તો એનો નંબર જણાવ.’
‘સાહેબ, ઉતાવળમાં એ પણ નથી જાેવાયો…’

‘તો ભાડમાં જા…. ’ ઘેલાણીએ પછાડીને ફોન મુકી દીધો. અને એમની ખૂરશીમાં ગોઠવાઈ ગયા.
‘ફિકર નોટ સાહેબ! મૈં હું ના! આવા ગાંડાઓના ફોન તો આવતા રહે એમાં આટલું બધું ટેન્શન લેવાની જરૂર નથી…..’ નાથુએ તરત જ કહ્યુ.
‘નાથુ, બાબત સિરિયસ જ છે. એક માણસ આત્મહત્યા માટે ઉંદર મારવાની ગોળીઓ લઈ ગયો છે. એનું નામ શું છે, સરનામું શું છે, એનો બાઈક નંબર કશું જ ખબર નથી. પણ આપણે એને બચાવવો જ જાેઈએ. પેલા મેડિકલ સ્ટોરવાળાએ એને ફોન પર એવી વાત કરતા સાંભળ્યો છે કે, હું દોઢ બે કલાકમાં ઘરે આવું છું. અને એવી દવા લઈને આવું છું કે પછી બધી તકલીફો દૂર થઈ જશે. એટલે કે આપણી પાસે એને શોધવા અને બચાવવા માટે માંડ બે કલાક છે.’

‘સર, તમેય આવી વાત કરો છો. જેનું નામ, સરનામું કાંઈજ ખબર નથી એને આવડા મોટા શહેરમાં આટલા ઓછા સમયમાં કેવી રીતે શોધી શકાય?’

ઘેલાણી હવે પોલીસ મટીને ડિટેક્ટીવની અદામાં આવી ગયા હતા. એ શૂન્યમાં નજર રાખીને બોલ્યા, ‘શોધી શકાય નાથુ, જરૂર શોધી શકાય.. મને વિચારવા દે… કોઈક ઘટના સાથે આનો મેળ જરૂર થાય છે. પ્લીઝ કીપ સાયલન્સ…..’

ઘેલાણી આંખ મીંચીને બેસી ગયા. બે, પાંચ, સાત, પંદર અને વીસ મીનીટ એમને એમ જ બેસી રહ્યાં અને અચાનક એકવીસમી મીનીટે એ આંચકા સાથે ઉભા થયા, ‘યેસ… આઈ હેવ ગોટ ઈટ…’

નાથુબોલ્યો, ‘શું થયું સાહેબ! શું યાદ આવ્યુ…’

ઘેલાણી બોલ્યા, ‘જાે મારો તર્ક સાચો હશે તો આપણે જરૂર એ માણસને આત્મહત્યા કરતો અટકાવી શકીશું. તું ફટાફટ હું કહું એમ કરતો જા…..’

ક્રમશઃ

Dark Secrets – (શું ધેલાણી અને નાથુઆ માણસને આત્મહત્યા કરતો બચાવી શકશે? બચાવશે તો કઈ રીતે? એમને એનું નામ, સરનામુ કઈ રીતે મળ્યુ હશે? એ માણસ શા માટે આત્મહત્યા કરી રહ્યો હશે? એ બધા જ રહસ્યો પરથી પરદો ખુલશે બીજા ભાગમાં.)

]]>
https://gujjulogy.com/dark-secrets-raj-bhaskar-3/feed/ 1