Dark Suspense Raj Bhaskar | ઘટનાઓ રિવાઈન્ડ થતા જ ઘેલાણીને એક સંવાદ યાદ આવ્યો અને એ ખુરશીમાંથી ઉભા થઈને જોરથી બોલી ઉઠ્યા, ‘યેસ, એજ છે… એણે જ કિડનેપ કરાવ્યુ છે… ’’

રીકેપ –  Dark Suspense

(રસીક ગજ્જરના છોકરાનું અપહરણ થઈ જાય છે. ઘેલાણી અને નાથુને ખબર પડતા એ લોકો ત્યાં જાય છે. પણ રસીક ફરિયાદ કરતો જ નથી. ઘેલાણી એમની રીતે તપાસ કરતા હોય છે ત્યાંજ પાંચમાં દિવસે ખબર આવે છે કે રસીકે પૈસા આપી સમીરને છોડાવી લીધો છે. ઘેલાણીને આ કેસમાં કંઈક રંધાઈ રહ્યુ હોવાની ગંધ આવે છે. એ નક્કી કરે છે કે સમીર ભલે છુટી ગયો પણ એ કિડનેપરને પકડીને રહેશે. હવે જાેઈએ ઘેલાણી કિડનેપરને શોધી શકે છે કે નહીં.)

***

Dark Suspense Raj Bhaskar

‘ નાથુ, જરા એક ચા કહેજેને! અને હા એને કહેજે થોડી કડક બનાવે.’ રાતના આઠ વાગ્યા હતા. જ્યારથી ઘેલાણીએ જાણ્યુ હતું કે સમીર હેમખેમ છુટી ગયો ત્યારથી એમની શાંતિ હણાઈ ગઈ હતી. ત્રણ કલાકમાં એ આઠ ચા પી ગયા હતા અને નવમી મંગાવી રહ્યાં હતા.
‘ના, સાહેબ! હવે હું ચા કહેવા નહીં જાઉં!…બહું થઈ ગઈ ચા આજે….’

‘તું જા નાથું! મારે વિચારવા માટે ચાની જરૂર પડે છે. મારી તબિયતની ચિંતા ના કર!’

‘લો, બોલો! તમને કોણે કહ્યુ કે હું તમારી તબિયતની ચિંતા કરું છું. મને તો સાહેબ ચાના બિલની ચીંતા છે. અને હા તમે ગમે એટલી ચા પીવો. મગજ એમ કંઈ થોડું ચાલે છે. તમે કોઈ દિવસ સાંભળ્યુ છે કે પ્રેટ્રોલથી આખી ટાંકી ફુલ કરાવી દઈએ એટલે ખોટકાઈ પડેલી ગાડી ચાલવા લાગે?’

‘ ના, મેં તો એવું નથી સાંભળ્યુ. પણ તારે મારા મોઢાનુ કંઈ સાંભળવું લાગે છે.’

નાથું ચુપચાપ ચા કહેવા ચાલ્યો ગયો. ઘેલાણીના મગજમાં ફરીવાર ધમધમાટ શરૂ થઈ ગયો. એમની સિક્સ્થ સેન્સ કહી રહી હતી કે સમીરના અપહરણ પાછળ કોઈ મોટી રમત રમાઈ છે. એમના મનમાં અનેક પ્રશ્નો રમી રહ્યાં હતા. કોઈ સાવ ગરીબ એવા એક સુથારના દિકરાનું અપહરણ કરે જ શા માટે? રસીકે કેસ કેમ ના કર્યો? નીલેશભાઈ એ દિવસે અચાનક કેમ સમીરના ઘરે આવી ગયા હતા?
નીલેશભાઈ યાદ આવતા જ એમના મનમાં એક ઝબકારો થયો. ત્યાંજ નાથુઅંદર પ્રવેશ્યો. એમણે નાથુને પુછ્યુ,‘ નાથુતે પેલા નીલેશભાઈનું ઘર જાેયું છે?’

‘હા, સર! ’
‘ તો ચાલ ફટાફટ! આપણે અત્યારે જ ત્યાં જવું પડશે?’
‘ પણ કેમ આટલી અરજન્ટ!’

‘ તુ મારો સાહેબ નથી. હું તારો સાહેબ છું. વધારે પ્રશ્નો ના કર! ચાલ ઉભો થા.’
‘પણ સાહેબ, ચા આવે જ છે. ચાનું નામ લીધું છે તો પીને નીકળો. નાહકના અપશુકન થશે?’
‘ તે એકવાર કીધું તું ને કે બીલાડી મારી આડી ઉતરે તો અપશુકન એને થાય. તો અત્યારેય અપશુકન ચા વાળાને થશે. ચાલ મોડુ ના કર….’

અડધા કલાક પછી ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને નાથુનવયુગ સ્કુલના ટ્રસ્ટી નીલેશભાઈના ઘરે બેઠા હતા. ઘેલાણી પૂછી રહ્યાં હતા, ‘ સાહેબ, આ રસીકે સમીરને છોડાવ્યો એ બાબતે તમે શું શું જાણો છો?’

નિલેશભાઈએ ભોળા ચહેરે જવાબ આપ્યો,‘કંઈ નહીં સાહેબ! રસીકે કોઈને ખબર જ નહોતી થવા દીધી. બસ ધનરાજ શેઠે પૈસા આપ્યા અને એ અને ધનરાજ શેઠ બંને જઈને કિડનેપરને પૈસા આપીને સમીરને છોડાવી લાવ્યા. આ બધું પણ મેં સાંભળ્યુ છે.’
‘ કંઈ ગરબડ જેવું નથી લાગતું તમને?’

‘ના, આમા શેની ગરબડ. તમને કહીશ તો ખોટું લાગશે. પણ પોલીસો પૈસા નહીં આપવાની લ્હાયમાં ઘણીવાર માણસ જીવ ગુમાવે ત્યાં સુધી કેસ ચુંથ્યા કરતી હોય છે. જે થયું એ સારુ જ થયું છે. પૈસા ગયા પણ સમીર બચી ગયો. સારુ થયું ધનરાજ શેઠે પૈસા આપી એની મદદ કરી. એમણે તો રસીકને કહી દીધું છે કે પૈસા પાછા આપવાની વાત ના કરતો . સમીર મારો જ દિકરો હતો એમ સમજજે. ’
‘ પણ ધનરાજ શેઠે એક અજાણ્યા છોકરા માટે આટલા બધા રૂપિયા શા માટે આપ્યા?’

‘અરે, સાહેબ! એમને પૈસાનો ક્યાં તુટો છે. વર્ષે દહાડે અમારી શાળામાંય પચ્ચીસ-ત્રીસ લાખનું દાન આપે છે. આશ્રમોમાં, મંદીરોમાંય લાખ્ખો રૂપિયાનું દાન આપે છે.’

‘ તમે જે કહો એ! મને તો આમાં કંઈક ખોટું થયું હોય એવી ગંધ આવે છે.’

‘ સાહેબ, સમીર સહિસલામત છે એ બહું નથી? અને તમે ખોટુ થયાની વાત કરતા હો તો એક જ વસ્તુ ખોટી થઈ છે કે એક ગરીબ છોકરો નાસાની સ્કોલરશીપ લઈને અમેરિકા જતા જતા રહી ગયો.’

‘ એ તો બરાબર! ’ ઘેલાણીએ કહ્યુ, ‘ પણ હવે સમીરને મોકલી શકાય એમ નથી?’

‘ ના, મેં તમને કહ્યુ તો હતું કે પાંચ દિવસમાં બધું પુરુ કરવાનું છે. પાંચમાં દિવસે તો ફ્લાઈટ હતી. પછી મારે સમીર પછી જેનું નામ હતું એને મોકલવો પડ્યો. અલબત નાસા તરફથી એ ઓપ્શન હતો જ. નાસા તરફથી સ્કોલરશીપ માટે પસંદગી થઈ એમાં બંનેના નામ હતા. પહેલી પસંદ સમીર હતો પણ જાે સમીર ના જઈ શકે એમ હોય, અથવા એની ઈચ્છા ના હોય તો મનન. એ છોકરો પણ સમીર જેટલો જ બ્રિલિયન્ટ છે. પછી સમીર ન જઈ શક્યો એટલે અમે એને મોકલ્યો.’

‘ઓહ આઈ સી…’ ઘેલાણીએ આંખ જીણી કરી અને પુછ્યુ, ‘નીલેશભાઈ તમને વાંધો ના હોય તો મને એ છોકરાનું પુરુ નામ અને સરનામુ આપશો પ્લીઝ?’

‘ વ્હાય નોટ! લખો….’

નીલેશભાઈએ ઘેલાણીને એ છોકરાનું નામ અને સરનામું લખાવ્યુ. ઘેલાણી અને નાથુએમનો આભાર માનીને વિદાય થયા.

***

બપોરના સાડા બાર થયા હતા. ગઈકાલ સાંજે નીલેશભાઈને મળ્યા પછી ઘેલાણી સાવ ચુપ થઈ ગયા હતા. એ ચૂપચાપ એમની રીતે તપાસ ચલાવી રહ્યાં હતા. નાથુચુપચાપ બેસી રહ્યો. ઘેલાણી કપાળે હાથ મુકી ઉંડા વિચારમાં ડુબી ગયા હતા. એમણે ફરી વખત સમીરના અપહરણથી લઈને અત્યાર સુધીની તમામ ઘટનાઓ એમના મગજના ડીવીડી પ્લેયર પર રિવાઈન્ડ કરી. એક પછી એક દૃશ્યો આવતા ગયા, એક પછી એક પાત્રો આવતા ગયા. રસીક, જ્યોત્સના, નીલેશભાઈ, ઘનરાજ શેઠ, નાથુઅને એ પોતે. એમના મનમાં ક્યારનો એક શક રમી રહ્યો હતો. પણ એ કન્ફર્મ કરવા માંગતા હતા. ઘટનાઓ રિવાઈન્ડ થતા જ એમને એક સંવાદ યાદ આવ્યો અને એ ખુરશીમાંથી ઉભા થઈને જાેરથી બોલી ઉઠ્યા, ‘યેસ, એજ છે… એણે જ કિડનેપ કરાવ્યુ છે… ’

સાહેબને આ રીતે અચાનક બોલતા જોઈ નાથુચોંકી ઉઠ્યો, ‘અરે, સાહેબ શું થયું અચાનક? કોણ છે કિડનેપર? તમને આમ ખૂરશીમાં બેઠા બેઠા વિચારતા વિચારતા જ ખબર પડી ગઈ!’

‘ હા, એનું જ નામ તર્ક. ’ ઘેલાણીની છાતીના ભાગની વર્દી જરા ઉપસી રહી હતી.

‘કોણ છે એ કિડનેપર? મને નામ તો કહો!’

‘નામની ક્યાં વાત કરે છે તને આખો ને આખો માણસ જ બતાવી દઉં પછી શું છે. ચાલ જીપ નીકાળ એની ઘરપકડ કરવી પડશે..’
‘ પણ વોરંટ વગર!’

‘વોરંટ જ છે હવે… તું ચાલ તમતમારે… એક કાગળીયુ હાથમાં રાખવાનું. દૂરથી બતાવીને કહેવાનું કે તમારા નામનું વોરંટ છે અને પછી તરત જ ખિસ્સામાં મુકી દેવાનું.હા.હા..હા..’ ઘેલાણી હસ્યા. જવાબમાં નાથુપણ હસ્યો, અને બહુ દિવસે બંનેની ફાંદ પણ હસી..‘હા… હા … હા….’

બપોરના અઢી વાગી રહ્યાં હતા. ઘેલાણી અને નાથુશહેરના એક મોટા બંગલાના પોર્ચમાં દાખલ થઈને કોતરણી વાળા મોટ્ટા દરવાજા આગળ ઉભા રહ્યા. બે ત્રણ વાર ડોરબેલ વગાડી ત્યારે માંડ નોકરે દરવાજો ખોલ્યો. ઘેલાણી તરત જ એને હડસેલતા અંદર ઘુસી ગયા,
‘ક્યાં છે તારા સાહેબ?’ નાથુએમની જોડા જોડ અંદર દાખલ થયો. સાહેબ ડ્રોઈંગ રૂમમાં જ ટીવી જોતા બેઠા હતા. આમ અચાનક પોલીસને જોઈને સાહેબ ચોંકી ઉઠ્યા. પણ એમનાથુી પણ વધારે ચોંકી ઉઠ્યો નાથુ. એનાથુી બોલી જવાયુ, ‘ અરે, સાહેબ! આ તો ધનરાજ શેઠ છે. એમણે જ તો પૈસા આપીને સમીરને છોડાવ્યો છે. એ જ કિડનેપર કેવી રીતે હોઈ શકે? અશક્ય..તમે ઉંઘમાં તો નથી ને?’

‘ ગુનાખોરીની દુનિયામાં બધું જ શક્ય છે માય ડિયર નાથુ! પણ એ બધું તને પછી સમજાવીશ. પહેલા તું વોરંટ કાઢ!’ ઘેલાણીએ ધીમેથી કહ્યુ.

નાથુએ તરત જ સ્વસ્થતા ધારણ કરી લીધી અને હાથમાંનો એ ફોર સાઈઝનો કંઈક લખેલો કાગળ દૂર ઉભા ઉભા જ ઉંચો કર્યો, ‘ મિ. ધનરાજ! તમારી ઘરપકડનું વોરંટ છે. ચાલો આમારી સાથે.’

‘ પણ શેના માટે?’ ધનરાજ શેઠ ધ્રુજી ઉઠ્યા. એ એટલા ગભરાઈ ગયા હતા કે વોરંટ જોવાની પણ એમને હોંશ નહોતી.
‘ સમીરના અપહરણના ગુનામાં! ચાલો ભેરુ સાસરે!’ ઘેલાણીએ આગળ વધી એમના હાથમાં હાથકડીઓ પહેરાવી દીધી. અને એને લઈને બહાર ચાલી નીકળ્યા. ધનરાજ જાેરથી બબડતા હતા, ‘ઈન્સપેકટર મેં કોઈનું અપહરણ નથી કર્યુ. છોડી દો મને! તમે મને ઓળખતા નથી. તમે મારું કંઈજ નહીં બગાડી શકો… આઈ વોર્ન યુ…તમને આ મોંધું પડશે…..’

‘ વોર્ન વાળી ચાલ છાની માની…’ નાથુએ ફોર્મમાં આવી જઈ ઘનરાજને ધક્કો મારી જીપમાં બેસાડ્યા.

***

ઘેલાણી અને નાથુધનરાજ વસાવડાની સામે ઉભો હતા,‘મિ. ધનરાજ તમારો ખેલ ખતમ થઈ ગયો છે. કબુલી લો કે તમે જ સમીરનું અપહરણ કરાવ્યુ હતું.’

‘ના, હું શા માટે એવું કરું?’

‘ તમારા દિકરા માટે! હા, મિ.ધનરાજ તમે તમારા દિકરા માટે સમીરનું અપહરણ કરાવ્યુ હતું.’

‘મારા દિકરાને અને આ અપહરણને કોઈ લેવાદેવા નથી. તમે ગાંડા જેવી વાત કરો છો?’ હજુ ધનરાજ ઢીલો નહોતો પડતો.

ઘેલાણી હસ્યા,‘ સારુ તો હવે મારે જ કહેવું પડશે કે તમે શા માટે સમીરનું અપહરણ કરાવ્યુ.’ સાહેબે બોલવાનું શરૂ કર્યુ એટલે નાથુપણ એક કાન થઈ ગયો. એને પણ આ ઘટના પાછળનું રાઝ જાણવામાં રસ હતો. ઘેલાણી બોલી રહ્યાં હતા,‘ મિ. ધનરાજ. તમારો દિકરો મનન અને સમીર એક જ શાળામાં એક જ ક્લાસમાં ભણે છે. નાસા તરફથી સ્કોલરશીપ માટે અમેરિકા જવાનું આમંત્રણ મળ્યુ એમાં પહેલો ચાન્સ સમીરનો હતો અને બીજાે તમારા દિકરા મનનનો. જો કોઈ કારણસર સમીર ના જાય તો તમારા દિકરાનો નંબર લાગે એમ હતો એ તમે સારી રીતે જાણતા હતા. અને જો એવું થાય તો તમારા સમાજમાં તમારી વાહ વાહ થઈ જાય. અને એટલે જ તમે એનું અપહરણ કરાવ્યુ. ખોટા ફોન કરાવ્યા. રસીકને પોલીસ કેસ ન કરવા ભડકાવ્યો. પૈસા આપવાની લાલચ આપી અને આખરે જ્યારે ચોથા દિવસે તમારો દીકરો અમેરિકા જવા માટે ઉપડી ગયો એ પછી પાંચમાં દીવસે તમે સમીરને પૈસા આપી છોડાવી લાવ્યાનું નાટક કર્યું. હા, એ બધું નાટક જ હતું. જે તમારા ભાડુતી ગુંડાઓ કરતા હતા. પૈસા તો તમારા ગયા જ નથી પણ દિકરો અમેરિકા ભેગો થઈ નાસાની સ્કોલરશીપ લેતો થઈ ગયો. બોલો સાચી વાત કે ખોટી….’

નાથુઅવાચક હતો અને ધનરાજ સ્તબ્ધ. એની પાસે કોઈ ચારો નહોતો. એણે ગુનો કબુલી લીધો.

***

‘સાહેબ! જક્કાસ હોં, કહેવું પડે. તમેં તો ડિટેકટીવનાયે બાપ નીકળ્યા!’ સાહેબ મોટ્ટી ફાંદ ફેલાવી રૂઆબથી ખૂરશીમાં બેઠા હતા અને નાથુએમના વખાણ કરી રહ્યો હતો,‘ પણ સાહેબ, એ તો કહો તમને ધનરાજ પર શક કેવી રીતે ગયો.’

‘નિરિક્ષણ માય ડિયર નાથુ, નિરિક્ષણ! ’ ઘેલાણીએ અભિમાનથી કહ્યુ. નીલેશભાઈએ જ્યારે મને કહ્યુ કે સમીરના બદલે ધનરાજ શેઠનો છોકરો અમેરિકા ગયો છે ત્યારથી મને એના પર શક ગયો હતો. પછી મેં સમીરના અપહરણથી લઈને છેક સુધીની ઘટના અને સંવાદો રિવાઈન્ડ કરી જોયા. ત્યારે મને યાદ આવ્યુ કે ઘનરાજ જ્યારે રસીકના ઘરે આવ્યા અને રસીકે એમને સમીરના અપહરણની વાત કરી ત્યારે એમણે જવાબ આપ્યો હતો કે,‘ ચિંતા ના કર, રસીક! હું પચાસ લાખ રૂપરડી માટે તારા દિકરાને ગુમાવવા નહીં દઉં. ’ મને યાદ આવ્યુ કે હકિકતમાં તો આપણે કોઈએ આંકડાનો ફોડ પાડ્યો જ નહોતો. કોઈએ એમને કહ્યુ જ નહોતું કે કિડનેપર પચાસ લાખ રૂપિયા માગે છે. તો પછી ધનરાજને ક્યાંથી ખબર પડી કે પચાસ લાખ જ માગ્યા છે? એનો અર્થ એવો થાય કે કિડનેપ એના દ્વારા જ થયું છે.’
‘ અરે વાહ, આ તો બહું સરળ છે સાહેબ.’

‘હા, હવે કેસ ઉકેલાઈ ગયો એટલે તને બધું સરળ જ લાગશે. ચાલ કમિશ્નર સાહેબને ફોન લગાવી દે. હવે આપણો મેડલ પાક્કો સમજી લે… ’

નાથુટેલિફોનના ડબલા તરફ આગળ વધ્યો ત્યાંજ ટેલિફોનની રીંગ વાગી. નાથુએ ફોન ઉપાડ્યો. સામે કમિશ્નર સાહેબ જ હતા. નાથુએ તરત જ ઘેલાણીને ફોન આપી દીધો. ઘેલાણીએ ફોન ઉપાડતા જ જુસ્સાથી કહ્યુ, ‘ ગુડ ઈવનિંગ સર! હું તમને જ ફોન કરતો હતો. મેં એક મોટો કેસ સોલ્વ કર્યો છે.’

‘એ બધું પછી. પહેલા મને જવાબ આપો કે તમે કોઈ ફરિયાદ કે વોરંટ વગર ઘનરાજ શેઠની ઘરપકડ શા માટે કરી? એના ઘરેથી ફોન હતો. વર્ષે દહાડે કરોડ રૂપિયાનું દાન આપે છે એ સજ્જન. અને તમે બસ એમને એમ પકડી લીધા. ’

‘ સર… મારી વાત તો સાંભળો.. એમણે એક ગરીબ છોકરાનું અપહરણ કરાવીને એની જિંદગી હરામ કરી દીધી છે…’

‘ શટ અપ! મારે કશું નથી. સાંભળવું.. છોડી મુકો એને નહીંતર સસ્પેન્ડ કરી મુકીશ..’ કમિશનર સાહેબે ફોન કાપી નાંખ્યો. ઘેલાણી મનમાં બબડ્યા. મને તો લાગે છે ધનરાજ દર વર્ષે કમિશનર સાહેબના ઘેર પણ દાન મોકલાવતા હશે. પણ એમ બબડે શું ફાયદો. આખરે જે થવાનું હતું એ જ થયું. કલાક પછી ધનરાજ એના બંગલામાં આરામ ફરમાવી રહ્યો હતો અને ઘેલાણી અને નાથુવીલે મોઢે ખખડધજ પોલીસ સ્ટેશનમાં બેઠા બેઠા નિસાસા નાંખી રહ્યા હતા, ‘ સાલુ, આપણા હાથમાં જશ રેખા જ નથી.’

સમાપ્ત

Dark Suspense | Crime File | પ્રકરણ – ૧ | એક ગરીબ છોકરાનું અપહરણ થયુ અને પછી…

Dark Suspense | પ્રકરણ – ૨ | એક ગરીબ છોકરાનું અપહરણ થયુ અને પછી…

Dark Suspense Raj Bhaskar | મારે કોઈ ફરિયાદ નથી કરવી. હું ગમે ત્યાંથી પૈસા ભેગા કરીને એને બચાવી લઈશ. વ્યાજે લાવીશ, આ ઘર વેચી નાંખીશ. અરે ખુદ હું વેચાઈ જઈશ. પણ સમીરને છોડાવીશ…’

રીકેપ

(ઈન્સપેકટર ઘેલાણીના પોલીસ સ્ટેશનમાં સમીર ગજ્જર નામના એક સ્કુલ બોય માટે અર્જન્ટ પાસપોર્ટ ઈન્કવાયરી આવે છે. નાથુઈન્કવાયરી માટે ફોન કરે છે પણ ત્યાં તો સમીરનું અપહરણ થઈ ગયું હોય છે. ઘેલાણી અને નાથુતાત્કાલિક સમીરના ઘરે પહોંચે છે. વાતચિત ચાલતી હોય છે ત્યાં બહાર સાઈકલ પર સમીરનો લોહીવાળો શર્ટ નજરે ચડે છે અને બધા સ્તબ્ધ થઈ જાય છે. શું થયું હશે સમીરનું? શું કિડનેપરે એને મારી નાંખ્યો હશે?)

***

સમીરનો લોહી વાળો શર્ટ જોઈને રસીક અને જ્યોત્સના સાવ ભાંગી પડ્યા હતા. ઈન્સપેક્ટર ઘેલાણી અને નાથુને સમજાતું નહોતું કે એમને આશ્વસન કેવી રીતે આપવું. ત્યાંજ ઘરમાં પડેલો મોબાઈલ રણકી ઉઠ્યો. આખું ટોળુ ઘરમાં દોડ્યુ. ઘેલાણીએ રસીકને સ્પીકર ચાલુ કરી વાત કરવાનો ઈશારો કર્યો. રસીકે સ્પીકર ઓન કરી કોલ રીસીવ કર્યો. એ સાથે જ કિંગ કોબ્રાના ફુત્કાર જેવો અવાજ એના કાનમાં ઠલવાયો, ‘ કૈસા હૈ રસીક! તેરે બેટે કા શર્ટ મિલા કિ નહીં…? ’

‘ભાઈ મેં તમને કિધું તું કે તમે મારા સમીરને કાંઈ ના કરતા! તમે કહેશો એ આપીશ. તોય તમે..’ રસીક ફોન પર જ રડવા લાગ્યો. સામેના છેડે કોઈ ખખડાટ હસ્યુ, ‘ હા.. હા.. હા..! અબે, ફટ ગઈ ના તેરી! હમને તેરે બેટેકુ કુછ નહીં કિયા. વો તો બકરે કા ખૂન લગાયા હૈ..લે સૂન ઉસકી આવાજ…’

કિડનેપરે સમીરને ફોન આપ્યો. સમીર રડતા રડતા બોલ્યો, ‘૫પ્પા …પપ્પા, મને અહીં થી લઈ જાવ, મને બહું બીક લાગે છે.’ સમીરનો અવાજ સાંભળી રસીકના હરખનો પાર ના રહ્યો. એણે કહ્યુ, ‘ભાઈ, તમારે શું જોઈએ છે.. હું તમને આપી દઉં.. પણ મારા દિકરાને કંઈ ના કરશો.’

‘ પચાસ લાખ’ સામેથી અવાજ આવ્યો, ‘અગર કલ શામ તક અગર તુને મુજે પચાસ લાખ નહીં દીયે તો તેરા બેટા ગયા સમજ. પૈસે લેકે કહાં આના હૈ, વો મેં બાદમેં બતાઉંગા…. ’

ફોન કટ થઈ ગયો. ઘેલાણીએ તરત જ એ નંબર ટ્રેસ કરવા પોલીસ સ્ટેશનમાં સૂચના આપી દીધી.

ઘેલાણીની એક ટુકડી સમીરના કિડનેપરનો પતો લગાવવા માટે લાગી ગઈ હતી. એ વિચારે ચડ્યા હતા. આવા કિસ્સાઓની એમને ખબર હતી કે જો આવા કેસનો નિકાલ જલ્દી લાવવામાં ના આવે તો એનું પરિણામ બાળકે ભોગવવું પડે છે.એટલે જ એ ઝડપથી આ કેસ સોલ્વ કરવા માંગતા હતા.

એમણે રસીક સામે જોયુ, ‘રસીક ચિંતા ના કરીશ. અમે સમીરને કંઈ જ નહીં થવા દઈએ.’

‘સાહેબ, રસીક ઢીલા અવાજે બોલ્યો, ‘મને તો લાગે છે કે પૈસા આપ્યા સિવાય છુટકો નથી. મારા જેવો પાંચ હજાર રૂપરડી કમાતો માણસ પચાસ લાખ લાવશે ક્યાંથી એ જ મને તો નથી સમજાતું.’

‘બધું જ થઈ જશે. અમે તારી સાથે છીએ, તું એ ચિંતા છોડ અને મારા થોડા પ્રશ્નોના જવાબ આપ. મને એ કહે કે તારા દિકરા માટે તું પાસપોર્ટ શા માટે કઢાવી રહ્યો છે. પરદેશ મોકલી શકાય એવી તારી આર્થિક પરિસ્થિતી તો જણાતી નથી. તો આમ અર્જન્ટ પાસપોર્ટ કઢાવવાનું કારણ શું?’

‘સાહેબ એ તો મનેય બહું ખબર નથી. પણ થોડા દિવસ પહેલા એની સ્કુલમાંથી થોડા કાગળો મંગાવ્યા હતા. પછી શાળાના ટ્રસ્ટી નીલેશભાઈ પણ એક દિવસ ઘરે આવી ગયા. એમણે કહ્યુ કે અમેરિકાની સંસ્થા નાસા દ્વારા સમગ્ર ગુજરાતમાંથી સમીરની પસંદગી થઈ છે અને સંસ્થા એના ખર્ચે એને અમેરિકા બોલાવે છે. મારો સમીર આખી શાળામાં સૌથી હોંશિયાર હતો. આજ સુધી ક્યારેય એ પંચાણું ટકાથી ઓછા માર્ક્સ કોઈ પરિક્ષામાં નથી લાવ્યો, સાહેબ! અમે તો બહું ખૂશ હતા કે સમીર એની આટલી નાની ઉંમરમાં અમેરિકા જઈને અમારા કુટુંબનું નામ રોશન કરશે. પણ અચાનક આ બધું થઈ ગયુ….. ’

ઘેલાણીએ બીજાે પ્રશ્ન કર્યો,‘ રસીક, સગા-વ્હાલા, પાડોશીઓ, મિત્રો કે પછી સાથે અન્ય કોઈ સાથે તારે કોઈ જૂની અદાવત ખરી? કોઈ જમીન-મિલકતના કે લેતી-દેતીના ઝઘડા જેવી કોઈ ઘટના?’

‘ના, સાહેબ! મારી મિલકત ગણો કે મુડી બધું જ સમીર છે. મારો સ્વભાવ જ નથી ઝઘડો કરવાનો.’

‘ ઠકી છે અત્યારે હું જાઉં છું. તારી ફરિયાદ નોંધી લઉં છું. અને હા કિડનેપર તરફથી કોઈ પણ હરકત થાય તરત જ મારા મોબાઈલ પર જાણ કરજે. જો કે હું નાથુને તો અહીં મુકુ જ છું.’ ઘેલાણી બોલ્યા ત્યાંજ એમનો મોબાઈલ રણકી ઉઠ્યો. સામેથી કોન્સટેબલ પંડયા વાત કરી રહ્યા હતા,‘સર, તમે આપેલા નંબરો ટ્રેસ કરી જાેયા. ત્રણે કોલ અમદાવાદના જુદા જુદા પબ્લીક બુથ પરથી થયા હતા. અમે સ્થળે પહોંચ્યા ત્યાં સુધી કોલર ભાગી છુટ્યો હતો.’

‘એ તો મને ખ્યાલ જ હોત કે આવું જ થશે.. ઓ.કે બાય!’ ઘેલાણીએ સેલ કટ કર્યો ત્યાંજ રસીકે બે હાથ જાેડી બીતા બીતા કહ્યુ, ‘ સાહેબ, કિડનેપરે ઘમકી આપી છે કે જાે પોલીસ ને કહીશ તો એ લોકો સમીરને મારી નાંખશે. માટે મારે સમીર બાબતે કોઈ ફરિયાદ નથી કરવી. મહેરબાની કરીને તમે મને મારી રીતે જ સમીરને બચાવા દો. હું ગમે ત્યાંથી પૈસા ભેગા કરીને એને બચાવી લઈશ. વ્યાજે લાવીશ, આ ઘર વેચી નાંખીશ. અરે ખુદ હું વેચાઈ જઈશ. પણ સમીરને છોડાવીશ… બસ તમે મને મારા હાલ પર છોડી દો. ચાલ્યા જાવ અહીંથી. મારે કોઈ કેસ નથી કરવો. ’

‘શું ગાંડા જેવી વાત કરે છે!’ રસીકની વાત સાંભળી નાથુતાડુક્યો, ‘અમે ચાલ્યા જઈશું તો સમીરને કોણ એનો બાપ છોડાવશે.. વાત કરે છે …’

‘હા, એનો બાપ જ છોડાવશે.’ અત્યાર સુધી ચૂપ રહેલી જ્યોત્સનાએ મક્કમતાથી કહ્યુ.

ઘેલાણીએ બધાને શાંત પાડ્યા, ‘રસીક તારી હાલત હું સમજું છું. પણ તું કેસ કરે તો સારુ. અમે તારી સાથે જ છીએ. સમીરનો વાળ પણ વાંકો નહીં થવા દઈએ. લે આ મારુ કાર્ડ. કંઈ અજુગતું થાય તો તરત જ ફોન કરજે.’

રસીકે કંઈ જવાબ ના આપ્યો. ઘેલાણી અને નાથુબહાર નીકળ્યા. ત્યાં જ રસીકના દરવાજે એક સેન્ટ્રો ગાડી આવીને ઉભી રહી. એમાંથી એક રૂઆબદાર વ્યક્તિ નીચે ઉતર્યા. નાથુએમને ઓળખતો હતો. એ સમીરની સ્કુલના ટ્રસ્ટી હતા. નીચે ઉતરતા જ એમણે નાથુસામે સ્મિત વેર્યુ અને ઘેલાણી સાથે શેકહેન્ડ કર્યુ, ‘ગુડ ઈવનિંગ ઈન્સપેકટર સાહેબ! આઈ એમ મિ. નિલેશ પટેલ. ટ્રસ્ટી ઓફ નવયુગ સ્કુલ.’
‘હેલ્લો, મિ. નિલેશ! નાઈસ ટુ મીટ યુ! તમે અહીં ક્યાંથી?’ ઘેલાણીને એમની અહીં હાજરી થોડી અજુગતી લાગી એટલે પૂછી લીધું.

‘ સાહેબ, આ સમીરના ઘરે આવ્યો છું. એને અમેરિકા મોકલવાનો છે એની તૈયારી ચાલી રહી છે. એના પપ્પા સાથે થોડી વાત કરવાની હતી. અરજન્ટ છે અને સમીર પ્રત્યે મને જરા વધારે લાગણી છે એટલે જાતે જ આવી ગયો.’ નિલેશભાઈએ એમના આગમનનું કારણ જણાવ્યુ અને પછી સામો પ્રશ્ન કર્યો, ‘મને લાગે આપ પણ અહીં સમીરના પાસપોર્ટની ઈન્કવાયરી માટે જ આવ્યા લાગો છો. જરા જલ્દી ક્લીયર કરજોને સાહેબ. મારે આવતી આવતી કાલે તો સાંજ સુધીમાં બધાં જ કાગળીયા અમેરિકા રવાના કરી દેવાના છે. ત્રીજા દિવસે મેઈલથી એમનું કન્ફરમેશન આવી જશે અને ચોથા દિવસે તો સમીરને રવાના કરી દેવાનો છે. મોડુ થશે તો એક ગરીબ છોકરાને નાસા જેવી સંસ્થાની સ્કોલરશીપ મળતી અટકી જશે.’ નિલેશભાઈ વિનંતીના સૂરમાં બોલ્યા.

‘ સાહેબ, સમીર જ નથી તો તમે અમેરિકા કોને મોકલશો?’ નાથુએ નિલેશભાઈને માહિતી આપી, ‘કોઈએ સમીરનું અપહરણ કર્યુ છે અને પચાસ લાખ માગે છે. અમે એની ઈન્કવાયરી માટે જ અહીં આવ્યા છીએ, પણ રસીક ફરિયાદ કરવાની ના પાડે છે. ’

આખીયે ઘટના સાંભળ્યા પછી નિલેશભાઈના ચહેરે ચિંતાના વાદળો ઉપસી આવ્યા. છતાં એમણે રસીકને આશ્વસન આપ્યુ, ‘રસીક જો ભાઈ! પોલીસને સાથે રાખવામાં જ આપણી ભલાઈ છે. તું ચિંતા ના કરીશ. તારા સમીરને કંઈજ નહીં થવા દઈએ. હું પણ કંઈક કરું છું.’ નિલેશભાઈ ચૂપચાપ ત્યાંથી

ચાલ્યા ગયા. ઘેલાણી અને નાથુપણ પોલીસ સ્ટેશને પાછા ગયા.

***

બીજા દિવસની બપોરનો દોઢ વાગ્યો હતો. સમીરનું અપહરણ થયાને વીસ કલાક થઈ ગયા હતા. હજુ સુધી એનો કોઈ પતો નહોતો લાગ્યો. આજે સાંજે પૈસા લઈને જવાનું હતું પણ હજુ સુધી કિડનેપરનો કોઈ ફોન નહોતો આવ્યો. ઘેલાણી અને નાથુરસીકના ઘરે બેઠા હતા. એને ફરિયાદ માટે સમજાવી રહ્યાં હતા. પણ એ માનતો નહોતો. ઘેલાણી રસીક સાથે સાથે ઔપચારિક વાતો કરતા કરતા અનેક મુદ્દાઓ તારવી રહ્યાં હતા. વાતચિત ચાલતી હતી ત્યાં જ એક પ્રતિભાશાળી વ્યક્તિ હાથમાં ચાવી ઘુમાવતો ઘુમાવતો અંદર દાખલ થયો. એમને જાેતા જ રસીક ઉભો થઈ ગયો. ઘરમાં પોલીસને જાેઈને આવનાર વ્યક્તિ થોડી ધીમી પડી.

‘ આવો શેઠ બેસો..’ રસીકે ઠંડો આવકાર આપ્યો. અને પછી ઈન્સપેકટર સાહેબ સામે ફરતા એણે કહ્યુ, ‘આ ધનરાજ વસાવડા છે. એમના બંગલે હું અત્યારે ફર્નિચરનું કામ કરું છું.’

‘અરે, ભાઈ તું આજે કામે કેમ ના આવ્યો. તને ખબર છે વીસ તારીખે મારા ઘરનું વાસ્તું છે. બહું થોડા દિવસ બાકી છે. ફટાફટ કામ પતાવવું પડશે. તું આમ રજા ના પાડ દોસ્ત! ’

જવાબમાં રસીકના બદલે એની પત્નીએ ડુસકુ મુક્યુ,‘ સાહેબ, હવે કામ કરીને, શું કરવાનું. જ્યારે અમારો વંશ વારસ જ અમારાથી છીનવાઈ ગયો.’

‘શું થયું….? કેમ તમે આમ બોલો છો?’ ધનરાજ શેઠે આશ્ચર્ય અને આધાતથી પૂછયુ. જવાબ ઘેલાણીએ જ આપ્યો, ‘સાહેબ, એમના દિકરા સમીરનું ગઈ કાલે અપહરણ થઈ ગયું છે.’

‘ વ્હોટ? સમીરનું અપહરણ ? શું વાત કરો છો?’

‘ હા, સાહેબ! હું બરબાદ થઈ ગયો. હું ગરીબડો માણસ આટલા બધા રૂપિયા ક્યાંથી લાવીશ એ જ સમજાતું નથી.’

ધનરાજ શેઠે એના ખભે હાથ મુક્યો,‘ ચિંતા ના કર, રસીક! હું તારી સાથે જ છું. પચાસ લાખ રૂપરડી માટે તારા દિકરાને ગુમાવવા નહીં દઉં. હું બેઠો છું… તારો દિકરો એ મારો દિકરો છે.’ પછી એ ઈન્સપેકટર સાહેબ સામે ફર્યા, ‘સાહેબ, ભગવાને મને બધું જ આપ્યુ છે. ગમે ત્યારે મારી જરૂર પડે કહેજો. રૂપિયા લઈને દોડતો આવી જઈશ.’ ઘેલાણીએ જવાબમાં માત્ર માથું ધુણાવ્યુ. નાથુમનોમન વિચારી રહ્યો કે હજુ આ દુનિયામાંથી માનવતા મરી નથી પરવારી. રસીક અને જ્યોત્સના તો એમના પગમાં જ પડી ગયા, ‘તમારા જેવો ભગવાન પણ નહીં સાહેબ! બસ કિડનેપરનો ફોન આવે એટલે વાત પતે અને મારો સમીર મને પાછો મળી જાય.’

***

આજે સમીરનું અપહરણ થયાને ચોથો દીવસ હતો. રસીકે કેસ નહોતો કર્યો એટલે ઘેલાણી કાયદેસર રીતે આ કેસમાં બહું માથુ નહોતા મારી શકતા પણ અંદર ખાને એે એમની પુરેપુરી શક્તિ અને પહોંચથી કિડનેપરને શોધવા માટે પ્રયત્નો કરી રહ્યાં હતા. ધનરાજ શેઠ, નિલેશભાઈ ટ્રસ્ટી, રસીકના સગા-વ્હાલા બધાંને સમીરની ચિંતા સતાવી રહી હતી. જ્યોત્સના બહેનને તો બીજા જ દિવસે હોસ્પીટલમાં દાખલ કરવા પડ્યા હતા. રસીકની હાલત એનાથુી પણ ખરાબ હતી પણ એને ભાંગી પડવું પોસાય એમ નહોતું.

પાંચમા દિવસની સાંજ હતી. અકોલી પોલીસ સ્ટેશનનો માહોલ તંગ હતો. ઘેલાણી પાંચ દિવસથી ઉંધ્યા પણ નહોતા કે ફાંદ પર હાથ પણ નહોતો ફેરવ્યો. સમીરની ચિંતામાં એમને નિદંર નહોતી આવતી. એમના લાખ્ખો પ્રયત્નો છતાં એ સમીર વિશે એક નાનકડો સુરાગ પણ નહોતા મેળવી શક્યા.

એમણે કંટાળાના ભાવ સાથે નાથુને બુમ મારી, ‘ નાથુ, ક્યાં મરી ગ્યો?’

નાથુએ એટલી જ જાેરથી જવાબ આપ્યો, ‘ ક્યાંય નથી મરી ગ્યો સાહેબ! અહીં જ છું. અને તમારું બારમું ખાધા વગર હું મરવાનો પણ નથી.’

‘મજાક છોડ! મને સમીરની ચિંતા થાય છે. રસીક આપણને હવે એના ઘરે તો નહીં જ આવવા દે. પણ તું આસપાસ જઈ તપાસ તો કર કે ત્યાંની શું હાલત છે! ’

‘ ફિકર નોટ સાહેબ! મૈં હું ના! હું આમ ગયો અને આમ આવ્યો.’

નાથુતાત્કાલિક એનો ડંડો ઘુમાવતો પોલીસ સ્ટેશનની બહાર નીકળી ગયો. ઘેલાણી ફરી પાછા એમની વિચાર તંદ્રામાં ડુબી ગયા? કોણ હશે કિડનેપર? શા માટે એણે સમીરનું કિડનેપ કર્યુ હશે? પણ હજુ એ વિચારોના વમળમાં ઘેરાય ત્યાંજ નાથુપાછો આવ્યો. એ થોડો ખૂશ હતો અને થોડો મુંઝાયેલો. આવતા વેંત એણે ઘેલાણી સાહેબને માહિતી આપી, ‘સાહેબ, ગજબ થઈ ગયો. રસીકે પૈસા આપીને સમીરને છોડાવી લીધો છે. સમીર અત્યારે એના ઘેર છે અને બધાં એની વાપસીની ઉજાણી કરી રહ્યાં છે.’

‘ વ્હોટ શું વાત કરે છે? કોણ હતું કિડનેપર? રસીક પૈસા ક્યાંથી લાવ્યો? તેં કંઈ પૂછપરછ કરી કે એમને એમ ડેલે હાથ દઈને પાછો આવી ગયો?’

‘ શું વાત કરો છો સાહેબ? મને એટલો કાચો ધાર્યો કે શું? હું બધી જ તપાસ કરીને આવ્યો છું. પેલા ધનરાજ શેઠે રસીકની મદદ કરી છે. એ પણ ત્યાં હતા. કિડનેપર કોણ હતું એ તો ખબર ના પડી પણ એણે આપેલા સરનામે આ લોકો પચાસ લાખ લઈને ગયા. ત્યાં સમીર બંધાયેલી હાલતમાં પડ્યો હતો એને લઈને પાછા આવી ગયા. કોણ હતું? શા માટે અપહરણ થયું હતું ? એ કશી જ કોઈને ખબર નથી? અને કોઈને એ જાણવામાં રસ પણ નથી. એમને તો દીકરો મળી ગયો એટલે ગંગા ન્હાયા.’

ઈન્સપેક્ટર ઘેલાણી ખૂરશીમાંથી ઉભા થઈ ગયા. એમનું દિમાગ કામ નહોતું કરી રહ્યુ. સમીરનો આખોયે કેસ એમની નજર સામે ચક્કર ચક્કર ઘુમી રહ્યો હતો. એમણે આંખ ઝિણી કરીને નાથુને કહ્યુ, ‘નાથુ, સમીરના અપહરણ પાછળ કોઈ મોટી ઘટના ઘટી ગઈ છે. એક ગરીબ છોકરાનું અપહરણ કોઈ કરે જ શા માટે? આ કેસમાં કોઈ બહું મોટી રમત રમી ગયું હોય એમ લાગે છે. બાકી આટલી જલ્દી આ કેસ સોલ્વ થાય એ વાત મારા ગળે જ નથી ઉતરતી. એ લોકોને ભલે એ જાણવામાં રસ ના હોય કે સમીરનું કિડનેપ કોણે અને શા માટે કર્યુ હતું પણ મને રસ છે. અને હું એ જાણીને જ રહીશ.’

ક્રમશઃ

(સમીર સહીસલામત ઘરે આવી ગયો અને કિડનેપર પૈસા લઈને અદૃશ્ય થઈ ગયો. શું ઘેલાણી એને પકડી શકશે? શું સમીરના અપહરણ પાછળ ખરેખર કોઈ મોટી રમત રમાઈ છે? આ બધા જ પ્રશ્નોના જવાબ માટે તમારે આવતા હપ્તા સુધી રાહ જોવી પડશે. ત્યાં સુધી ઘેલાણીને વિચારવા માટે સમય આપીએ..)

Dark Suspense | Crime File | સાઈકલના સ્ટીયરીંગ પર એક લોહી ભીનો સફેદ શર્ટ લટકતો હતો. ‘ ઓહ માય ગોડ… સાહેબ ત્યાં જુઓ..’ નાથુએ ચીસ સાથે બધાનું ધ્યાન બારી તરફ દોર્યુ. સામેથી કિંગ કોબ્રાના ફુંફાડા જેવો અવાજ એના કાનમાં ઠલવાયો, ‘એય રસીક સૂન! તેરે બેટે સમીરકા હમને કિડનેપ કિયા હૈ. અગર તુ ઉસે જીન્દા દેખના ચાહતા હૈ તો જૈસે મૈં બોલતા હું વૈસા કરના પડેગા.’

સાંજના સાડા પાંચનો સમય હતો. દરિયો અષાઢી વરસાદ બનીને અમદાવાદ પર ખાબકી રહ્યો હતો. બહાર ગયેલો નાથુપોલીસ સ્ટેશનમાં પ્રવેશ્યો ત્યારે ઈન્સપેક્ટર ઘેલાણી બંને હાથ ખૂરશી પર ટેકવીને નસકોરાં બોલાવી રહ્યાં હતા. નાકમાંથી વછુટેલો ઉચ્છવાસ ફાંદ પર વેરણ – છેરણ થઈ રહ્યો હતો. એમને જાેઈને નાથુને લાફિંગ બુદ્ધા યાદ આવી ગયા. એના ઘરમાં પણ એક આવી જ ફાંદાળી મુર્તી હતી પણ નિર્જીવ અને નાની.

ભીની છત્રીને ખીંટીએ ટીંગાડતા નાથુબોલ્યો,‘સાહેબ, ગુડ મોર્નિગ’ એ એટલું જોરથી બોલ્યો હતો કે ઘેલાણી જબકીને જાગી ગયા. એ બગાસુ ખાતા ખાતા બોલ્યા, ‘નાથુએક ચા કહી આવને જરા!’

‘ કહી આવું સાહેબ, પણ એ પહેલા એક સારા સમાચાર આપી દઉં!’

‘ તું પ્રેગનેન્ટ છે કે શું? ’

‘ સાહેબ કદીક તો સિરિયસ થાવ! ખરેખર સારા સમાચાર છે. હમણા હું સેન્ટ્રલ જેલમાંથી છુટેલા એક કેદીને મળ્યો. મેં એને પુછ્યુ કે જેલમાં કેવી હાલત છે? તો એણે જવાબ આપ્યો કે,સાડા ચાર હજારના બેઝિક પગારમાં પોલીસવાળાઓની જિંદગી નરક બની ગઈ છે. તેઓની પત્નીથી લઈને બાળકોના ભણતર સુધીના ખર્ચા કેદીઓને આપેલા ધર્માદા અથવા છુટી-છવાઈ લાંચમાંથી પૂરા થાય છે. હું બહાર આવીને આ અંગે કંઈક નક્કર કરવા માંગુ છુ.’

ઘેલાણીએ ગુસ્સાથી એની સામે જાેયુ અને જાેરથી બોલ્યા,‘ નાથુ, તારી બુદ્ધિનું પ્રદર્શન ના કર. મારુ માથુ દુખે છે. જા જલ્દી જઈને ચા કહી આવ!’

‘ ફિકર નોટ સાહેબ ! મૈ હું ના! બસ ચુટકીમાં ચા આવી સમજાે.’ નાથુપાછો વળીને ચાલવા લાગ્યો. ત્યાંજ એને કંઈક યાદ આવ્યુ, એ પાછો ફર્યો અને બોલ્યો, ‘ અરે, હા સાહેબ યાદ આવ્યુ. એક અરજન્ટ પાસપોર્ટ ઈન્કવાયરી છે. કોઈ વિદ્યાર્થીનો પાસપોર્ટ છે. સમીર ગજ્જર નામ છે. અહીં પાસેના ગજ્જરવાસનું જ સરનામુ છે. નવયુગ સ્કુલના ટ્રસ્ટી નીલેશભાઈ પટેલનો ફોન હતો સવારે…’

‘ કરીશું.. હવે તો એજ કરવાનુંને… પાસપોર્ટની ઈન્કવાયરીઓ કરવાની, કોઈના ખોવાયેલા મોબાઈલો શોધવાના, કોઈની ખોવાયેલી સર્ટીફિકેટની થેલીઓ શોધવાની કે કોઈનું ખોવાયેલું ખખડધજ સ્કુટર શોધવાનું. બાકી આપણા હાથમાં એવો કોઈ કેસ ક્યાં આવે છે કે આપણી વર્દી પર નેઈમ પ્લેટની સાથે એકાદ બે મેડલ પણ લાગે.’ ઈન્સપેકટરે નિસાસો નાંખતા કહ્યુ.

નાથુએ ફરી પાછુ બુદ્ધિનું પ્રદર્શન કરતા કહ્યુ, ‘ ફિકર નોટ સાહેબ! જે દીવસે મેડલો બજારમાં મળતા થઈ જશે એ દિવસે તમારી વર્દી પર પણ લાગી જશે.’

પણ સાહેબ મજાકના મુડમાં નહોતા. એમણે બીજો મોટો નિસાસો નાંખ્યો, ‘ નાથુતારી વાત ખોટી છે. અત્યારે મેડલો ખરીદી પણ શકાય છે અને ખૂંચવી પણ શકાય છે. જોને, લઠ્ઠાકાંડનો કેસ સોલ્વ કરવા માટે જે મેડલ મળવાનો હતો એ આપણા સાહેબે આપણી પાસેથી ખૂંચવી ના લીધો? પણ છોડ એ બધું. જા જલ્દી જઈને ચા લઈ આવ. શાંતિથી પીએ. પછી પેલુ પાસપોર્ટની ઈન્કવાયરીનું કામ પૂરુ કરીએ.. ’
‘ સરજી, આપ કહીં ભી મત જાઈયેગા. હમ અભી ગયે ઔર અભી આયે.’ નાથુઅમિતાભની સ્ટાઈલમાં બોલતો બોલતો ચાની કીટલી તરફ ચાલી નીકળ્યો.

***

નાથુચાની કીટલીએ પહોંચ્યો એજ સમયે અકોલી પોલીસ સ્ટેશનથી માત્ર ત્રણ કિલોમીટર દૂર આવેલા એક બંગલામાં રસીક ફર્નિચરનું કામ કરી રહ્યો હતો. ભીના પ્લાયવુડ પર કરવત ફેરવીને એ એની મધ્યમવર્ગીય જિંદગીનો પથ કાપી રહ્યો હતો. ખરબચડા લાકડા પર રંધો ફેરવીને એ એની પત્ની અને પુત્રની જિંદગીને સુંવાળી કરવાની કોશીશ કરી રહ્યો હતો. અચાનક એનું ધ્યાન ઘડિયાલમાં ગયુ. એને યાદ આવ્યુ કે આજે એણે એના દિકરા સમીરને વહેલા ઘરે આવવાનું વચન આપ્યુ હતું. દિકરો એને બહું વ્હાલો હતો. એણે તરત જ રંધો સાઈડમાં મુકી દીધો. ફટાફટ બધો સામાન ગોઠવી દીધો અને ટીફીન લઈને બહાર નીકળી ગયો.

બહાર ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો. ટીફન સાઈકલ સાથે લટકાવીને એણે ફટાફટ સાઈકલ ઘર તરફ મારી મુકી. વરસાદ સાથે સાથે એ વિચારોમાં પણ ભીંજાઈ રહ્યો હતો. ‘ સમીર સ્કુલેથી આવી ગયો હશે. રાહ જાેતો હશે. એણે મકાઈ ડોડો મંગાવ્યો છે. સાલી જિંદગી પણ જાણે દોડતી ટ્રેન બની ગઈ છે. બે છેડા ભેગા કરવાની લ્હાયમાં ઈચ્છા છતાં દીકરા માટે સમય નથી ફાળવી શકાતો.’

રસ્તામાં મકાઈની લારી જોતા જ એની વિચાર તંદ્રા તૂટી. એ સમીર માટે મકાઈ લેવા ઉભો રહ્યોેે. મકાઈ વાળાએ ગરમા ગરમ મકાઈ પર લીંબુ મસાલો લગાવીને એક પ્લાસ્ટીકની થેલીમાં મકાઈ બાંધી આપી જેથી વરસાદમાં એ પલળે નહીં. મકાઈના પૈસા ચૂકવી રસીક પાછો સાઈકલ પર સવાર થઈ ગયો.

ફરી પાછો એ વિચારે ચડી ગયો, આખુ વેકેશન ગયુ પણ પોતે કામ આડે સમીરને ક્યાંય ફરવા નહોતો લઈ જઈ શક્યો એનો વસવસો એની છાતીમાં નીતરવા લાગ્યો. એણે મનોમન ગણતરી માંડી. આજે અષાઢ મહીનાની તેરસ છે. બે દિવસ પછી અષાઢ વદ પૂનમ એટલે કે ગુરુપૂર્ણિમા. બસ આ વખત તો સમીરને ગુરુપુર્ણિમાના મેળામાં લઈ જ જવો છે. ભલે એક રજા પડે.’

વિચારોમાં ને વિચારોમાં ઘર આવી ગયુ. એને એમ કે રોજ દસ અગિયાર વાગ્યે ઘરે આવતા પપ્પાને વહેલા આવેલા જોઈને સમીર ઉત્સાહથી એને વળગી પડશે. એણે બારણામાંથી જ બુમ પાડી, ‘બેટા, સમીર!’ પણ કોઈ પ્રતિભાવ ના આવ્યો. એ અંદર ગયો. એની પત્ની જ્યોત્સના શાક સમારી રહી હતી. સમીર ક્યાંય દેખાયો નહીં.

‘ સમીર ક્યાં છે? ’ રસીકે પૂછ્યુ.

‘ એ હજુ સ્કુલેથી આવ્યો નથી…’ પત્નીએ શાકની થાળી બાજુમાં મુકતા કહ્યુ.

‘ રોજ તો સાડા પાંચે સ્કુલેથી આવી જાય છે. આજે કેમ આટલી બધી વાર થઈ…?’

‘ હજુ છ વાગે છે. કદાચ ભાઈબંધો સાથે ક્યાંક ગયો હશે.’ જ્યોત્સનાબહેને પાણી આપતા કહ્યુ. રસીકે કપડાં બદલ્યા. થેલીમાંથી સમીર માટે લાવેલો મકાઈનો ડોડો કાઢયો અને બારણે નજર ખોડીને ખૂરશીમાં ગોઠવાઈ ગયો. સમય એનું કામ કરી રહ્યો હતો. સાડા છ થઈ ગયા હતા. રોજ સાડા પાંચે આવતો સમીર હજુ નહોતો આવ્યો. સેકન્ડે સેકન્ડે રસીક અને એની પત્નીની ચિંતા વધી રહી હતી.

‘ જ્યોત્સના, મને ચિંતા થઈ રહી છે. સમીર હજુ કેમ નહીં આવ્યો હોય? એક તો વરસાદ ખૂબ છે. અને શહેરમાં ખાડાઓનો પાર નથી. કંઈક અજુગતું તો નહીં બની ગયું હોય ને! આ છોકરો સાયકલ જરા વધારે પડતી ફાસ્ટ ચલાવે છે.’

‘શું તમેય સંધ્યા ટાણે આવું બોલતા હશો… કદાચ એના મિત્રને ત્યાં ગયો હોય એમ પણ બને અથવા તો વરસાદ બંધ થવાની રાહ જોતો હશે..’

‘ તોયે મારું મન ગભરાય છે. તું બેસ હું એની સ્કુલે અને ભાઈબંધોના ઘરે તપાસ કરતો આવું.’ રસીક ચિંતા ગ્રસ્ત મન અને તન લઈને ઉભો થયો. દીવાલ પર લટકાવેલી સાઈકલની ચાવી હાથમાં લીધી અને બહાર જવા માટે પગ ઉપાડ્યા ત્યાંજ એના ઘરના મોબાઈલની રીંગ વાગી. રસીકે ઝડપથી કોલ રિસીવ કર્યો, ‘ હેલ્લો, કોણ બોલો છો?’

અને જવાબમાં જાણે વિજળીનો કડાકો થયો અને એના કાનના પરદાને ફાડી ગયો, ‘ પપ્પા, પપ્પા મને બચાવી લો. આ લોકો મને ક્યાંક લઈ જઈ રહ્યાં છે.’ રડતા સમીરનો અવાજ એના કાનમાં ઠલવાયો એ સાથે જ રસીકે ચીસ પાડી, ‘ બેટા, સમીર ક્યાં છે તું? કોણ લઈ ગયુ છે તને..’ પણ ચીસ બનીને નીકળેલા એના શબ્દો પુરા થાય એ પહેલા જ ફોન કટ થઈ ગયો. સમીરના હાથમાંથી ફોન પડી ગયો અને એ ત્યાં જ ફસડાઈ પડ્યો, ‘ હે.. ભગવાન મારો સમીર….’

જ્યોત્સના પતિ તરફ દોડી, ‘ શું થયુ તમને? કોનો ફોન હતો? સમીરને તો કંઈ નથી થયુ ને?’

‘ ફોન પર સમીર જ હતો. એ રડતા રડતા કહી રહ્યો હતો કે કોઈ એને ક્યાંક લઈ જઈ રહ્યુ છે.’

રસીકે ભીના અવાજે કહ્યુ એ સાથે જ એની પત્નીએ પોક મુકી, ‘ હે.. ભગવાન આ શું થઈ ગયું. કોણ લઈ ગયુ મારા સમીરને… હું લુંટાઈ ગઈ ભગવાન….’

થોડીવારમાં તો ઘરમાં રોકકળ મચી ગઈ. રસીકને પણ પોક મુકવાનું મન થઈ રહ્યુ હતું પણ એને એ પાલવે એમ નહોતું. એટલે એણે પત્નીને જ શાંત પાડી, ‘ જ્યોત્સના રડવાનું બંધ કર.. કદાચ સમીર એના ભાઈબંધો સાથે મળીને આપણી સાથે મજાક કરી રહ્યો હોય એમ પણ બને.’ પણ એ બોલ્યો એની બીજી જ ક્ષણે એનો એ તર્ક પણ ખોટો સાબિત થઈ ગયો.

એ પત્નીને સમજાવી રહ્યો હતો ત્યાંજ ફરી મોબાઈલ રણકી ઉઠ્યો, રસીકે ઝડપથી કોલ રીસીવ કર્યો. સામેથી કિંગ કોબ્રાના ફુંફાડા જેવો અવાજ એના કાનમાં ઠલવાયો, ‘ એય રસીક સૂન! તેરે બેટે સમીરકા હમને કિડનેપ કિયા હૈ. અગર તુ ઉસે જીન્દા દેખના ચાહતા હૈ તો જૈસે મૈં બોલતા હું વૈસા કરના પડેગા. મેં તુજકો બાદ મેં ફોન કરતા હું. તબ તક તું ઘર પર હી રહેના. કહીં પરભી ઉસકી તલાશી કી યા પુલીસ કો બતાયા તો સમજના તેરે બેટી કી લાશ કે સિવા કુછ હાથ નહીં આયેગા.’

‘ તમે કોણ બોલો છો ભાઈ! તમે મારી વાત તો સાંભળો .. તમે કહો એમ ….’ રસીક બોલતો હતો. પણ ફોન કટ થઈ ચુક્યો હતો. અને રસીક વઢાઈ ચુક્યો હતો. હવે એને લાગ્યુ કે પોક મુક્યા વગર નહીં રહેવાય. એ બાજુમાં ઉભેલી પત્નીને વળગીને રડી પડ્યો, ‘ જ્યોત્સના! આપણા સમીરને કોઈ ઉઠાવી ગયુ! શી ખબર મારા લાલની એ શુ હાલત કરશે..’

***

‘ અલ્યા નાથુ! આપણે તો ચામાં ને ચામાં દોઢ – બે કલાક કાઢી નાંખ્યા.’ અચાનક ઘડિયાલ સામે નજર જતા ઘેલાણી બોલ્યા, ‘ ચાલ હવે કંઈક કામ કરીએ. તું પેલા પાસપોર્ટ ઈન્કવાયરીનું કહેતો હતો એનું પતાવી દઈએ. નંબર છે તારી પાસે એ છોકરાના ઘરનો?’
‘ ફિકર નોટ સાહેબ! મૈં હું ના ! તમ તમારે ચા પીધા કરો. બધા કામ હું પતાવી દઈશ. અને તમે તો જાણો જ છો ચા અને ચાહ ચીજ જ એવી છે કે બસ પીધા જ કરીએ. પીધા જ કરીએ…’

‘ હા પણ બંનેનો અતિરેક થાય તો એ નુકસાન કરે. આપણે પાંચ ચા પીધી છે. હવે બસ. તું ફટાફટ પેલા સમીર ગજ્જરના ઘરે ફોન કર અને કહે કે કાલે સમીરને લઈને એના પિતા અહીં આવી જાય.’

‘ ભલે સાહેબ! ’ બોલીને નાથુએ સમીરના ઘરનો મોબાઈલ ડબલામાંથી ડાયલ કર્યો. એક જ રીંગે ફોન ઉપડી ગયો અને નાથુકંઈ બોલે એ પહેલા જ સામેથી અવાજ આવ્યો, ‘ સાહેબ, હું તમને પગે લાગું છું. મહેરબાની કરીને મારા સમીરને કંઈ ના કરતા. હું પોલીસને કે બીજા કોઈને આ વીશે જાણ નહીં કરું. અને તમે કહેશો એમ જ કરીશ. તમે કહેશો એ બધું જ આપી દઈશ પણ મારા દિકરાને કાંઈ ના કરતા. સમીર મારો જીવ છે સાહેબ! પ્લીઝ…. ’

ફોનના ડાયલમાંથી નાથુના કાનમાં પ્રવેશેલા અવાજે જાણે એના મગજમાં બુદ્ધિનો સંચાર કર્યો. એણે કંઈ પણ બોલ્યા વગર ફોન મુકી દીધો. ઘેલાણી પ્રશ્નાર્થ ભરી દૃષ્ટીએ એની સામે જોઈ રહ્યાં હતા. નાથુસ્હેજ ટટ્ટાર થયો અને બોલ્યો, ‘ સાહેબ મારી સામે જોવો. આજે તમારી સામે બીજાે એક શેરલોક હોમ્સ ઉભો છે. એના જેવી જ તર્ક શક્તિથી મેં એક જબદસ્ત ઘટના શોધી કાઢી છે.’

ઈ. ઘેલાણી હસ્યા,‘ પહેલા તું સીધો ઉભો રહેતા શીખ. આ અદામાં તું શેરલોક હોમ્સ જેવો નહીં આગાથા ક્રિસ્ટીની મીસ મેપલ જેવો લાગે છે.’

નાથુનો ઉત્સાહ મરી ગયો. પણ સાહેબને કીધા વગર ચાલે એમ નહોતું એટલે બોલ્યો, ‘ સાહેબ, આ તો તમારા ફાયદાની વાત છે. મેડલ મળે એવો એક કેસ હાથમાં આવ્યો છે. મેં સમીરના ઘરે ફોન કર્યો તો એનો બાપ ફોન ઉઠાવીને તરત જ બોલવા લાગ્યો કે, સાહેબ, હું તમારા પગે લાગુ છું… મારા સમીરને કંઈ ના કરતા. હું પોલીસને.. આ વીશે જાણ નહીં કરું. તમે કહેશો એ બધું જ આપી દઈશ…’
‘ વ્હોટ! ’ ઘેલાણી ખૂરશીમાંથી ઉભા થઈ ગયા.

‘ હા, સાહેબ! સમીરનું અપહરણ થઈ ગયુ લાગે છે. આપણે હવે પાસપોર્ટ ઈન્કવાયરી પછી કરીશું પહેલા સમીરની ઈન્કવાયરી કરવી પડશે. ચાલો એના ઘરે… મારી પાસે સરનામું છે.’

ઘેલાણી તરત જ ઉભા થયા. કંઈ બોલ્યા નહીં પણ નાથુની પીઠ થપથપાવી એને સોરી અને થેંકસ બંને કહી દીધા અને તરત જ જીપની ચાવી હાથમાં લીધી.

દસ જ મીનીટમાં ઈન્સપેકટર અને નાથુરસીકના ઘરમાં હતા. પોલીસને જોઈને બંને પતિ-પત્નીના પેટમાં ફાળ પડી. બંને આંસુ રોકી સ્વસ્થ હોવાનો અભિનય કરવા લાગ્યા. બંનેના મનમાં અત્યારે પ્રશ્ન રમી રહ્યો હતો કે આપણે તો પોલીસને કહ્યુ નથી. તો પછી હંમેશાં મોડી પહોંચતી પોલીસ આજે સમય કરતા પણ વહેલી કેવી રીતે આવી ગઈ? પણ પોલીસને તે કંઈ પુછાતું હશે? એ વિચારે બંને ચૂપ જ રહ્યાં.
લગભગ દસેક મીનીટ સુધી રસીકે ગલ્લા તલ્લા કર્યા પછી એણે સ્વીકારવું જ પડ્યુ કે સમીરનું અપહરણ થઈ ગયું છે. બે વખત આવેલા ફોન કોલની વાત સાંભળી ઈન્સપેકટર ઘેલાણીએ તરત જ રસીકના ઘરનો મોબાઈલ લીધો અને લાસ્ટ બંને રીસીવ્ડ કોલ જોયા. બંને નંબર અમદાવાદના હતા અને લેન્ડ લાઈન નંબર હતા. ઘેલાણીએ તરત જ કંટ્રોલ રૂમમાં આ નંબર જણાવ્યા અને પોલીસની એક ટુકડીને જે તે સ્થળે તપાસ માટે મોકલી આપી.

જ્યોત્સના હજુ રડી રહી હતી, ‘ સાહેબ, મારા સમીરને કંઈ થઈ જશે તો હું જીવી નહીં શકું?’

‘ બહેન તું ચિંતા ના કર સમીરને કંઈ જ નહીં થાય.’ ઘેલાણીએ આશ્વસન આપ્યુ. ત્યાંજ નાથુની નજર બારીમાંથી બહાર ગઈ. રસીકના ઘર બહાર વરંડામાં પડેલી સાઈકલના સ્ટીયરીંગ પર એક લોહી ભીનો સફેદ શર્ટ લટકતો હતો. ‘ ઓહ માય ગોડ… સાહેબ ત્યાં જુઓ..’ નાથુએ ચીસ સાથે બધાનું ધ્યાન બારી તરફ દોર્યુ. રસીક અને જ્યોત્સનાની નજર પેલા શર્ટ પર પડતા જ બંને બહાર દોડી ગયા અને લોહીવાળુ શર્ટ હાથમાં લેતા જ જમીન પર ફસડાઈ પડ્યા. જ્યોત્સનાએ પોક મુકી, ‘સાહેબ, આ શર્ટ તો મારા સમીરનો છે. એ લોકોએ એને…. હે ભગવાન…!!!’

ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને નાથુપણ એ રક્ત રંજીત શર્ટ જોઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. હવે એમની પાસે આશ્વસન આપવા જેટલાયે શબ્દો નહોતા.

ક્રમશઃ

(કોણે કર્યુ હશે સમીરનું અપહરણ ? શા માટે? શું સમીરને એમણે મારી નાંખ્યો હશે? એ પ્રશ્નોના ઉતર  ભાગમાં…)

Dark Secrets | Crime Stories in Gujarati ।  કેસ સોલ્વ થઈ ગયા બાદ વિખ્યાત ડિટેક્ટીવ શેરલોક હોમ્સ જેવું મર્માળુ હસે એવું જ ઈ.ઘેલાણી હસ્યા

રીકેપ

( એક લાશ પાસેથી મળેલા પાકીટમાં ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને હવાલદાર નાથુના નામ સરનામા હોય છે. બંને ગભરાઈને ઘરે જ જતા હોય છે ત્યાંજ એ જ મરી ગયેલો માણસ એમની જીપ ચોરવાનો પ્રયાસ કરતો દેખાય છે. બંને એનો પીછો કરે છે પણ એ છટકી જાય છે. આખાયે રહસ્ય વિશે બંને વિચાર કરતા હતા ત્યાંજ નાથુને પાકીટ જોઈને યાદ આવે છે કે આવુ પાકીટ તો આખા શહેરમાં ફક્ત એક જ જણ બનાવે છે. અને તરત જ બંને એ પાકીટ બનાવનાર ગફુરના સરનામે દોડી જાય છે.)

***

ઘેલાણી અને નાથુજીપમાંથી નીચે ઉતર્યા ત્યારે રાતના સાડા નવ વાગ્યા હતા. વાતાવરણ ઘણા દિવસથી તંગ હતું પણ આજે આ બંનેના માથે વીજળી પડી હતી એટલે એમને વધારે તંગ લાગી રહ્યું હતું. ગફુરની દુકાન બહુ અંદરની ગલીમાં હતી. ત્યાં છેક સુધી જીપ જઈ શકે એમ નહોતી એટલે બંને ચાલતા જ અંદર ગયા. નાથુએ દુકાન જોઈ હતી. એ આગળ હતો અને ઘેલાણી પાછળ. ઘટ્ટ અંધકારને માથે ઓઢીને બેઠેલી એક પછી એક સાંકડી ગલીમાં થઈને બંને પસાર થઈ રહ્યાં હતા. જેમ જેમ દુકાન નજીક આવતી ગઈ એમ એમ ચામડાની ગંધ નાકમાં પ્રવેશતી ગઈ.

બંને દુકાન પાસે જઈ ઉભા. અલમસ્ત હાથી જેવો ગફુર લુંગી અને ગંજી પહેરીને દુકાનના થડા પર બેઠો હતો.નાથુએ થડા પર લાકડી ઠપકારી. પહેલા તો પોલીસને જોઈને ગફુર થોડો ગભરાઈ ગયો. પણ ગભરામણનું પોટલું સંકોરીને એણે પૂછ્યુ, ‘આઈએ… આઈએ સહાબજી! બોલીયે ક્યા ખીદમત કરું?’

ઈન્સપેક્ટરનું ધ્યાન દુકાનમાં પડેલા પર્સ જાેવામાં હતું. લાશ પાસેથી મળેલા પાકીટ જેવા બીજા કેટલાય પાકિટ દુકાનમાં પડ્યા હતા. નાથુએ ગફુરને પૂછ્યુ,‘ગફુર, આ પાકીટ તારા ત્યાંજ બનેલું છે ને?’

ગફુરે પાકીટ હાથમાં લીધું અને તરત જ બોલ્યો,‘હા, સહાબ! આપકો પતા તો હૈ કી પૂરે શહેરમાં ઐસે પાકીટ સિર્ફ અપણે યહાં હી બનતે હૈ.. આપકો દુકાન મેં સે જાે ભી પાકીટ ચાહીએ વો લે લીજીયે..’ ઘેલાણીએ ડોળા કાઢ્યા,‘અમે પાકીટ લેવા નથી આવ્યા. આ પાકીટ લઈ જનારને શોધવા આવ્યા છે. જરા ધ્યાનથી આ પાકીટ જો અને કહે કે આ પાકીટ તારી પાસેથી કોણ લઈ ગયું હતું?’

‘ અરે, સહાબ! યહાં પે તો રોજ ડર્ઝનો લોગ પાકીટ લેણે આતે હૈ! અબ અપુણ કો ક્યા પતા કી યે પાકીટ કોણ લે ગયા હોગા?’
‘જરા ધ્યાનથી જો! આ પાકીટથી અમે કોઈ ભયંકર ગુનેગારને પકડી શકીએ એમ છીએેે…’

ગફુરે વધારે દલીલ ના કરી. એણે પાકીટ હાથમાં લીધું અને ડિટેક્ટીવ વ્યોમકેશ બક્ષીની અદાથી ફેરવી ફેરવીને પાકીટ જોવા માંડ્યો. અચાનક પાકીટની અંદરના ખાનામાં એક ચીજ પર એની નજર ગઈ, એણે તરત જ ઘેલાણી અને નાથુને પાકીટ બતાવીને કહ્યુ,‘બાવા કુછ દીખ રીયા હૈ?’

‘બાવો હશે તારો બાપ! સાહેબ કે સાલા!’ નાથુછંછેડાઈ ગયો.

ગફુરે ભુલ સુધારી,‘સહાબ યે દેખીયે.ઈસ પાકીટ કે અંદર કે ખાનેમે થોડી નુકસાની હૈ. ઔર ચમડે કી સીલાઈ ભી બરાબર નહીં આયી હૈ. ચમડા આડા ટેઢા કટા હુઆ હૈૈ. મુજે યાદ હૈ કી યે પાકીટ કોન લે ગયા થા. ક્યું કી ઈસ નુકસાન કે બારેમે ઉસ આદમીને બહુત કીચકીચ કીયા થા…’

ઘેલાણીની આંખમાં ચમક આવી, ‘કોણ હતું એ? નામ શું હતું એનું?’

‘ નામ તો નહીં માલુમ, સહાબ! લેકીન દો લોગ થે.’

‘ગઘેડા તે પાકીટનું બીલ બનાવ્યુ હશે એમાં નામ અને સરનામુ નહીં લખ્યુ હોય? બીલ બુક લાવ તારી.’ ઈન્સપેક્ટરે કડક અવાજમાં કહ્યુ. ગફુર ઢીલો થઈ ગયો, ‘ગલતી હો ગયા સહાબ! લેકીન ઉણ લોગો કો બહુત જલ્દીથી ઈસ લીયે તો યે નુકસાની વાલા પર્સ લેકે ચલે ગયે.’ આટલું બોલીને ગફુર ચુપ થઈ ગયો. પછી પાછું તરત જ કંઈક યાદ આવ્યુ હોય એમ ચિલ્લાઈને બોલ્યો, ‘ અરે હા સહાબ યાદ આયા! મૈને બીલ તો નહીં બનાયા લેકીન મુજે ઉસમેં સે એક કા નામ યાદ હૈ. દો આદમી થે. ઉસમે સે એક આદમી પાકીટ કે નુકસાન કે બારે મેં કીચકીચ કર રહા થા તભી દુસરા આદમી બોલા થા. અસ્લમભાઈ જાને દેને યાર! યે કહાં તેરે કો અખ્ખી જિંદગી વાપરનેકા હૈ! ઘર પે ભાઈ રાહ દેખ રહે હોંગે….’

ગફુરની વાત સાંભળીને ઘેલાણી ઉત્સાહમાં આવી ગયા. પેલી લાશ જોઈ ત્યારથી એમના મગજમાં કંઈક ઘુમરાઈ રહ્યુ હતુ. એ તરત જ બોલ્યા, ‘એ અસ્લમના ચહેરા પર મસો હતો?’

‘હા, સહાબ, જમણે ગાલ પે એક બડા મસા થા. એકદમ દુબલા પતાલા આદમી થા.’

કેસ સોલ્વ થઈ ગયા બાદ વિખ્યાત ડિટેક્ટીવ શેરલોક હોમ્સ જેવું મર્માળુ હસે એવું જ ઘેલાણી હસ્યા અને બોલ્યા, ‘ થેંક યુ ગફુર! અબ હમ ચલતે હૈં…’ પછી એ નાથુતરફ ફર્યા અને બોલ્યા, ‘ ચાલ નાથું! અડધો કલાકમાં ગુનેગાર પકડાઈ જશે.’

‘ સાહબે શું થયું એ તો કહો? આપણે ક્યાં જઈએ છીએ.?’ નાથુઈન્સપેક્ટર પાછળ દોડતા બોલ્યો પણ સાહેબ કંઈ ના બોલ્યા.

***

અડધા કલાક પછી ઘેલાણી અને નાથુમામુની ચાલમાં આવેલા અસ્લમના ઘરે ઉભા હતા. અસ્લમના ઘરે લોક હતું. પાડોશીઓએ કહ્યુ કે એ કોઈ રિસ્તેદારની શાદીમાં ગયા છે. નાથુએ પાછા એના લક્ષણ ઝળકાવ્યા, ‘ સાહેબ, આ મામુની ચાલવાળો તો તમને મામુ બનાવીને નીકળી ગયો!’

પણ ઘેલાણી અત્યારે મજાકના મુડમાં નહોતા. એ ઉંડા વિચારોમાં ખોવાયેલા હતા. એમણે નાથુને સૂચના આપી. નાથુફટાફટ ગાડી ખોજા શેરી લઈ લે. નાથુને સમજાતું નહોતું કે સાહેબ શું કરી રહ્યાં છે. પણ એને ખબર હતી કે સાહેબનું બંધ મગજ હવે ચાલવા માંડ્યુ છે. એટલે એ સાહેબ કહેતા ગયા એમ કરતો ગયો. ઘેલાણીએ પોલીસ સ્ટેશને ફોન કરીને બીજા બે ચાર હવાલદારોને પણ ખોજા શેરી બોલાવી લીધા.

પંદર મીનીટમાં બંને ખોજાશેરીએ હતા. ગાડીમાંથી ઉતરતા જ ઈન્સપેક્ટરે કહ્યુ,‘જો મારો તર્ક સાચો હશે તો અહીંથી અંદર ચોથી ગલીમાં આવેલા ત્રીજા મકાનમાં આપણો ગુનેગાર છુપાયેલો હશે? બીજા ચાર હવાલદારો પણ આવી ગયા હતા. છએ જણ અંદર ગયા. પણ અફસોસ સાહેબે વાત કરી હતી એ ગલીના એ મકાનને પણ તાળુ હતુ. સાહેબ નીરાશ થઈ પાછા વળવા જતા હતા ત્યાંજ એમના કાને એ જ ઘરના ઉપરના માળેથી બોલાયેલી ગાળ સંભળાઈ. નાથુઅને એ બંને ચોંકી ગયા. તરત જ એમણે જાળીમાં જોયુ. અંદર ત્રણ જાેડી ચપ્પલો પડ્યા હતા.

એમણે તરત જ નાથુને કહ્યુ, ‘ નાથુ! ગુનેગાર અંદર જ છે. લોકોને ઉલ્લુ બનાવવા એણે બહાર અમસ્તુ જ તાળુ લટકાવી રાખ્યુ છે. ત્રણ જોડી ચપ્પલ પડ્યા છે એટલે ત્રણ માણસો જ હોવા જોઈએ. આપણે કુલ છ જણ છીએ. આપણે એમને રંગે હાથ પકડી પાડીએ.’

થોડી જ વારમાં છએ જણ બહારનું તાળુ ખોલીને હાથમાં રીવોલ્વર લઈને ઉપર ચડી ગયા. ઉપર જતા જ ઘેલાણીએ રીવોલ્વર તાકી દીધી, ‘ હેન્ડસ અપ! કોઈએ હલવાની કોશીશ કરી છે તો ગોળી મારી દઈશ.’

ઓરડા બેઠેલાં ત્રણે જણનું નૂર ઉઠી ગયું. ઘેલાણીએ એમને ગીરફ્તાર કરી લીધા અને ત્યાં પડેલા બધા જ કાગળો અને બીજા પુરાવાઓ લઈને પોલીસ સ્ટેશન પહોંચી ગયા.

***

ઘરપકડ કરાયેલા ત્રણ જણમાં એક અસ્લમ હતો. એ જ અસ્લમ જેણે મરવાનું નાટક કર્યુ હતું અને પોલીસની જીપ ચોરવાનો પણ પ્રયત્ન કર્યો હતો. બીજા બે એના ભાઈઓ જ હતા. એકનું નામ હતું મહેબુબ અને બીજાનું નામ યુસુફ. ત્યાંથી જપ્ત થયેલા કાગળોમાં પોલીસ સ્ટેશનોના અને એકસો આઠના સેન્ટરોના નામ હતા. અને દરેક પર જુદા જુદા સમય લખેલા હતા.

સ્ટેશને આવીને ત્રણેની પૂછપરછ થઈ. પહેલા તો ત્રણેએ ગલ્લાં તલ્લાં કર્યા. પણ આખરે ડંડા આગળ હારી ગયા. અસ્લમે જ આજીજી સાથે બધી કબુલાત કરી લીધી. ‘સહાબ અબ મારના નહી! મૈં આપકો સબ બતાતા હું. દર અસલ મૈં દારૂકા ધંધા કરતા હું. શહરમેં લઠ્ઠાકાંડ હુઆ ઈસ લીયે દારૂકી શોટેજ આ ગઈ થી. પોલીસ બંદોબસ્ત કી વજહ સે દારૂ લાના મુશ્કીલ હો ગયા થા. પીને વાલો કી ડિમાન્ડ બઢતી જાતી થી ઔર મુજસે બડે દો બુટલેગર ભી દારૂ નહીં પહુંચા શકતે થે.

ઐસેમે મૈને સોચા કી અગર મૈં કુછ તરકીબ કર કે શહરમેં દારૂ લા શકું તો નંબર વન બુટલેગર બન જાઉંગા. મેં શહરમેં દારૂ ઘુસાનેકી તરકીબ સોચને લગા. સોચતે સોચતે મુજે ઐસા આઈડિયા આયા કી એકસો આઠ એમ્બ્યુલેન્સ ઓર પોલીસ જીપ ચુરાકે ઉસમે હિ દારૂકા જથ્થા લાના અચ્છા રહેગા. આપકે પુલીસ સ્ટેશન સે જીપ ચુરાને કે લીયે હિ મૈને આપકે પાસ મરનેકા નાટક કિયા થા ઔર પાકીટમેં આપકે સરનામે વાલા વો કાગજ રખ્ખા થા. મુજે યકીનથા કી ઘરકા નામ પઢતે હી આપ તુરંત ભાગેંગે ઔર ટ્રાફિક કી વજહ સે ગાડી ભી નહીં લે જાયેંગે… લેકીન થોડી ગલતી હો ગયા….એકસો આઠ તો મૈંને ચુરાહી લી થી. બસ આપકી જીપ ચુરા પાતા તો કામ હો જાતા. એકસો આઠ મેં દારૂકા સપ્લાય કરતા. આગે જીપ રહેતી ઔર ઉસમે હમ નકલી પુલીસ બન કર બેઠ જાતે. લેકીન સારા પ્લાન ચોપટ હો ગયા.’

ઘેલાણી રંગમાં આવી ગયા,‘નાથુઆ સ્ટેટમેન્ટ નોંધી લે. હું કમિશ્નર સાહેબને ફોન કરું છું. અને શાબ્બાશી માટે તૈયાર રહેજે. આજે આપણે બહું મોટા ષડયંત્રનો પર્દાફાશ કર્યો છે.’

ઘેલાણી ખૂરશીમાં ગોઠવાયા. તરત જ નાથુએમની સામે આવીને પૂછવા લાગ્યો, ‘ સાહેબ! હવે તો કહો કે તમને આ ગુનેગારની કેવી રીતે ખબર પડી કે તમે સીધા જ એના ઘરે જઈને પકડી લાવ્યા.’

‘ બેસ, નાથુહું તને સમજાવું! મારી નીરીક્ષણ શક્તી જાેજે તું!’

સાહેબ રંગમાં હતા. એમણે કમિશ્નર સાહેબને ફોન કરવા ઉઠાવેલું ક્રેડલ પાછુ મુકી દીધુ અને બોલવા લાગ્યા,‘ હું તને કહેતો હતો ને કે ગાલ પર મસાવાળા એ માણસને મેં ક્યાંક જાેયો છે. મને યાદ નહોતું આવતું પણ ગફુર નામ બોલ્યો તરત જ મને યાદ આવી ગયુ. હકિકતમાં એક દિવસ હું મારા એક પોલીસ મિત્રને મળવા શાંતિનગર પોલીસ સ્ટેશને ગયેલો. એ દિવસે આ યુસુફ કોઈ ગુના સબબ ત્યાં બંદ હતો અને એનો ભાઈ અસ્લમ એની જમાનત કરાવવા ત્યાં આવેલો. મેં આખીયે વાત સાંભળેલી. એ દિવસે એણે એનું અને એના ભાઈનુ સરનામુ પણ આપેલું. એ બંને એડ્રેસ મને યાદ રહી ગયેલા. બસ પછી તો એને અહીં જાેયો ત્યારનું મનમાં ઘોળાયા કરતું હતું અને ગફુરે કીધું પછી આખો ખેલ પુરો થઈ ગયો.’

નાથુઅહોભાવથી સાહેબને જોતા જોતા બોલ્યો,‘બહું જોરદાર હો સાહેબ! કહેવું પડે તમારુ દિમાગ!’

‘અરે નાથુઆ તો કાંઈ નથી, કાલે જાેજેને આપણા બંનેના નામનો જય જયકાર થઈ જશે. કમિશ્નર સાહેબ તો આપણી પીઠ થાબડી થાબડીને તોડી નાંખશે અને પ્રમોશન આપશે એ નફામાં.’

***

એક મોટા સંભવિત ગુનાનો પર્દાફાશ થઈ જવાથી શહેરનો માહોલ એ દિવસે હળવો થઈ ગયો હતો પણ અકોલી પોલીસ સ્ટેશનનો માહોલ ઉદાસીન હતો. ટેબલ પર છાપુ પડ્યુ હતું. એમાં કમિશ્નર સાહેબ અને પેલા ત્રણ ગુનેગારોના ફોટા હતા. હેડ લાઈન હતી, ‘શહેરના જાંબાજ કમિશ્નરે એક મોટા ષડયંત્રનો પર્દાફાશ કર્યો. ત્રણ જબ્બે’

નાથુક્યારનો બળાપા કાઢી રહ્યો હતો, ‘ સાહેબ, જાેખમ આપણે લીધુ અને છાપામાં ક્યાંય આપણો ફોટો કે નામ પણ નથી.’

ઈન્સપેકટર ઘેલાણીએ કરુણ સ્મિત આપ્યુ, ‘ નાથુ, મેં તને કહ્યુ ને કે આપણા હાથમાં જશ રેખા નથી. સુવા દે મને…’ બોલીને એમણે ઉંઘ નહોતી આવતી તોયે આંખો મીંચી દીધી. નહીંતર ભીનાશ બહાર ઢોળાઈ જાત…

સમાપ્ત…

Dark Secrets – સર, આ તો મરી ગયો છે. લાશ છે આ લાશ !

Dark Secrets – ભાગ – ૨ ‘ ઓત્તારી… આ તો પેલી લાશ છે..!’ – ઈન્સપેક્ટર

Secret to becoming Rich | શું તમે સખત પરિશ્રમ કે અન્ય ઉપાયો કરો છો છતાં પણ ધન નથી મળતું? તમારી આવક નથી વધતી? તો આ વાંચો અને એનું પાલન કરો.

અગમ-અગોચર વિશ્વના સિદ્ધાંતો

દુનિયાનો કોઈ વ્યક્તિ એવો નથી જે ધનવાન બનવા ના ઈચ્છતો હોય. વ્યક્તિ ધનવાન બને છે પોતાના ભાગ્યના બળે અથવા તો કર્મના બળે. પરંતું ક્યારેક ક્યારેક આ બંને સિદ્ધાંતો વ્યર્થ સિદ્ધ થતાં હોય છે. આવા સમયે અગમ – અગોચર વિશ્વના કેટલાંક સિદ્ધાંતો મુજબ અમુક કાર્યો કરવાથી તમારુ ભાગ્ય જાગ્રત થતું હોય છે અને તમે ધનવાન બની શકો છો. અહીં એવા કેટલાંક ઉપાયો વર્ણવવામાં આવ્યા છે જે કરવાથી તમને ધનવાન બનતા કોઈ નહીં રોકી શકે.

વિચારો બદલો અને ધનવાન બનો

માનવી જેવું વિચારે છે તેનો પડઘો તેના જીવનમાં પણ પડતો હોય છે. ‘સોચો, બોલો, પાઓ’નો પણ એક સિદ્ધાંત છે. જાે તમે ધનવાન બનવા ઈચ્છતા હો તો તમારે પણ એક ધનપતિ જેવી સોચ રાખવી પડશે. તને ધનવાન બનવાના છો જ એવું સતત વિચાર્યા કરો. તમારે એ માટે તમારી રહેણી-કરણી પણ બદલવી પડશે. પોતાાની જાતને ધનવાન સમજવી પડશે. વિશ્વાસની અને વિચારની શક્તિ પણ અપાર હોય છે એ તમારે માનવું જ પડશે. તમે જાેશો કે તમે વિચાર બદશો તરત જ તમારુ ભવિષ્ય પણ બદલાઈ જશે. જે લોકો પોતાની જાતને ગરીબ સમજે છે એ લોકો હંમેશાં ગરીબ જ રહે છે. માટે ધનવાન બનવા માટે સૌથી પહેલાં તો તમારા વિચારો બદલો.

લક્ષ્મીજીનો આભાર માનવાનું ના ચુકો

દરેક માણસ ઈશ્વર પાસે હંમેશાં કંઈકને કંઈક માંગતો રહેતો હોય છે. પણ ધન્યવાદ ભાગ્યે જ કોઈક લોકો કરતાં હોય છે. લક્ષ્મીજીને તમારે પ્રસન્ન કરવા હોય તો નાનામાં નાની પણ આવક થાય, ઓછામાં ઓછો પણ નફો થાય તો પહેલાં એ રકમ લક્ષ્મીજીના ચરણોમાં ચડાવો પછી જ એને અન્ય ખર્ચમાં લો. દાખલા તરીકે તમને દર મહિને પગાર મળતો હોય તો પગાર બેંકમાંથી ઉપાડીને પહેલાં એ પૈસામાંથી શ્રીફળ ખરીદીને લક્ષ્મીજીને વધેરો પછી જ એ પગાર વાપરો. ધંધામાં નફો થાય ત્યારે દર મહિને એક વાર નિશ્ચિત કરો અને એ દિવસે તમારી આવકમાંથી પહેલા લક્ષ્મીજીનું શ્રીફળ ખરીદીને એમના ચરણોમાં ચડાવો. આ રીતે લક્ષ્મીજીને શ્રીફળ ધરાવીને એમનો આભાર માનો કે, આપની કૃપાથી મને આ ધન મળ્યુ છે એના માટે તમારો ખુબ ખૂબ આભાર. આવું કરવાથી લક્ષ્મીજી તમારા પર અત્યંત પ્રસન્ન થશે અને તમને વધારે ને વધારે ધન આપશે.

માટલું રંગીને વહાવી દો….

ધનવાન બનવા માટે એક જુનો પરંપરાગત ઉપાય પણ કરવા જેવો છે. પાકેલા લાલ રંગના માટલાને ફરીવાર ઘાટો લાલ રંગ લાવીને રંગી નાંખો. એ રંગ પાક્કો હોવો જાેઈએ એ વાતનું ધ્યાન રાખો. માટલાવાળા જે માટીનો રંગ લગાડે છે એ રંગ નહીં. એ માટલાના મુખ પર એટલે કે કાંઠા પર નાડાછડી બાંધીને એના પર એક નારિયેળ ઉમેરો. એ પછી કોઈ પણ મંગળવારના દિવસે જઈને વહેતા જળમાં એને છોડી દો. આ ઉપાય કરવાથી લક્ષ્મીજી તમારા પર પ્રસન્ન થશે.

ઈશ્વર પાસે ધન માંગો અને વિશ્વાસ રાખો

ઈશ્વર સારા માનવીઓને હંમેશાં સુખી કરે છે એ વાત યાદ રાખો. તમારે ધન કમાવું હશે તો તમે સારા માણસો હો એ બહું જ જરૂરી છે. સારા માનવી તરીકે તમે ઈશ્વર પાસે ધનની માંગણી કરો. યાદ રાખો કે તમારી માંગણી સ્પષ્ટ હોવી જોઈએ અને ચોખ્ખી પણ હોવી જોઈએ. જ્યારે તમે ઈશ્વર પાસે ધન માંગો ત્યારે થોડી રાહ જુઓ. ભગવાન પર વિશ્વાસ રાખો કે એ તમારી માંગ અવશ્ય પુરી કરશે. એક વાત એ પણ યાદ રાખો કે આપની ઈચ્છા અને માંગ બદલાતી રહેશે તો ઈન્તજાર વધારે ને વધારે લાંબો થતો જશે.

રાત્રે સુતી વખતે નોટો ગણીને સુવો

ધનવાન બનવાનો એક ઉપાય એ પણ છે કે રાત્રે સુતી વખતે લક્ષ્મીજીના દર્શન કરીને સુઓ. લક્ષ્મીજીના દર્શન કર્યા પછી તમારે ધન ગણવાનું છે. ૧૦૦ અથવા આપને અનુકુળ આવે એ નોટનું એક બંડલ ઘરમાં રાખો. રોજ રાત્રે સુતા પહેલાં એને ગણો અને પછી વંદન કરીને ઘરમાં કોઈ ચોક્કસ અને ચોખ્ખી જગ્યાએ મુકી દો. આમ રાત્રે સુતી વખતે ધન ગણીને મુકવાથી તમારા ધનનો માર્ગ મોકળો બનશે.

ધનની આમન્યા જાળવો…

તમે જ્યાં પૈસા રાખતા હો ત્યાં નિયમિત પણે ચોખ્ખાઈ રાખો. ત્યાં રોજ અગરબતી કરશો તો તેના સારામાં સારા પરિણામો આપને પ્રાપ્ત જશે. જીવનમાં વ્યસન કરવું જ ના જાેઈએ. પણ ભુલે ચુકે વ્યસન કરી લીધું હોય તો જ્યાં તમે પૈસા રાખતા હો, જ્યાં રોજ અગરબતી કરતા હો એને સ્પર્શવાનું તો દુર રહ્યું એ રૂમમાં પણ ના જતાં. આ બધું ધનની આમન્યા માટે છે. તમે ધનની આમન્યા રાખશો તો એ પણ તમારી આમન્યા જરૂર જાળવશે. તમારા પર મહેરબાન રહેશે.

લાલ વસ્ત્ર અને કમળનો પ્રયોગ

તમે જ્યાં પૈસા રાખતા હો એ સ્થાને એક લાલ રંગનું રેશમી વસ્ત્ર અવશ્ય પાથરેલું રાખો. અને ત્યાં એક કમળ પણ રાખો. એકાદ મહિને કમળ બદલતા રહો અને વસ્ત્ર પણ નિયમિત રીતે ધુઓ. આ કાર્ય ધનલક્ષ્મીને આસન ગ્રહણ કરાવવા માટે છે. આમ કરવાથી લક્ષ્મીજી તમારા પર પ્રસન્ન થાય છે અને તમે ધનવાન બની શકો છો.

લવિંગ અને સોપારી સાથે રાખો

ઘરની અંદર ગણેશજીની એવી મૂર્તિ રાખો જેની સુંઢ જમણી તરફ વળેલી હોય. કોઈ પણ માસની ગણેશચતુર્થીના દિવસે ગણેશજીની એ મૂર્તિ આગળ લવિંગ અને સોપારી ધરાવો તથા ગણેશજીની આરાધના કરો. પછી જ્યારે પણ આપ કોઈ આર્થિક વ્યવહાર માટે જાઓ ત્યારે એ લવીંગ અને સોપારીને એક લાલ વસ્ત્રમાં બાંધીને ખિસ્સામાં મુકીને લઈ જાઓ. દાખલા તરીકે તમે શેર બજારના કોઈ કામે જતાં હો, તમારા વ્યવસાય કે નોકરીના કોઈ આર્થિક કામે જતાં હો કે પછી અન્ય કોઈ કારણ સર. આવું કરવાથી આપને આર્થિક રીતે ખૂબ જ લાભ થશે.

સિક્કાઓ કરશે તમારા ભાગ્યને રણકતું

તમારે ધનવાન બનવું હોય તો ઘરની તિજાેરીમાં તાંબા, પિતળ અને ચાંદીના સિક્કાઓ હંમેશાં રાખો. અને ઘરની બહાર નીકળો ત્યારે પણ તમારા ખિસ્સામાં રણકતા સિક્કા અવશ્ય હોવા જાેઈએ. એ સિક્કાઓ જ તમારા ભાગ્યને રણકતું કરશે. ઘરના ઉંબરાની નિયમિત પૂજા કરો. રાત્રે ઘરમાંથી કદી જાડુ ના કાઢો અને જ્યાં પૈસા રાખતા હો એ સ્થાને કદી અંધકાર ના રાખો.

મિત્રો, બસ આટલા ઉપાયો કરશો તો તમને ધનવાન બનતા કોઈ નહીં રોકી શકે. તમે ટુંક સમયમાં જ માલામાલ થઈ જશો. Secret to becoming Rich 

***
ગુજ્જુલોજી ( Gujjulogy ) તમારા માટે આવી જ વાતોનો ખજાનો લઈ આવ્યુ છે. જે તમને જીવનમાં સુખ, શાંતિ અને સમૃદ્ધિ આપશે. તો ગુજ્જુલોજી સાથે જોડાયેલા રહો અને જીવનના દરેક ક્ષેત્રમાં સળફતા મેળવતા રહો.

Dark Secrets | Crime Stories in Gujarati | ઘેલાણી ત્રણેયને અદૃશ્ય થતા જોઈ રહ્યાં હતા. એમનું ધ્યાન હજુ અજયના હાથ પર જ હતું. અને અચાનક એ લોકો પોલીસ સ્ટેશનનો દરવાજો પાર કરે એ પહેલા જ એમના મનમાં એક ઝબકારો થયો. એમણે તરત જ નાથુને બુમ મારી, ‘નાથુ, પેલા ત્રણેને પાછા બોલવા .. જવા ના દેતો.’

રીકેપ

(અજય એક રાત્રે બહાર નીકળ્યો હોય છે. રસ્તામાં એની બાઈકનું નાનકડું એકસીડેન્ટ થાય છે. એ તરત જ ઘરે ફોન કરે છે. પણ કોઈ રીસીવ કરતું નથી. એ વારાફરતી એની પત્ની તથા મમ્મી પપ્પાના મોબાઈલ પર પણ કોલ કરે છે પણ કોઈ ફોન રીસીવ નથી કરતું. એને ચિંતા થાય છે અને એ બાજુની સોસાયટીમાં જ રહેતા એના કાકા વિજયભાઈને ફોન કેર છે અને ઘરે તપાસ કરવા મોકલે છે. એના કાકા ઘરે જાય છે. થોડી જ વારમાં અજય પણ ઘરે પહોંચે છે. પણ ત્યાં સુધીમાં તો બધો ખેલ ખતમ થઈ ગયો હોય છે. અજયના માતા-પિતા અને એની સગર્ભા પત્નીનું કોઈએ બેરહેમીથી ખૂન કરી નાંખ્યુ હોય છે. અજય ફસડાઈ પડે છે.

તાત્કાલિક પોલીસને બોલાવવા માં આવે છે. ઈન્સપેકટર ઘેલાણી પણ આ ઘાતકી હત્યા જોઈ વિચલિત થઈ જાય છે અને ગાંઠ વાળે છે કે ગમે તે થાય એ આ ઘાતકી હત્યારાને શોધીને જ રહેશે…. હવે આગળ….)

***

ઘટના ઉપરથી પંદર દિવસ વિતી ગયા હતા. વિનોદ, પુષ્પા અને પૂજાની ચિતાઓ ક્યારનીયે ઠંડી પડી ગઈ હતી. પણ અકોલી પોલીસ સ્ટેશનના ઈન્સપેકટર ઘેલાણીની છાતીની આગ કેમેય કરીને બુઝાતી નહોતી. આજ સુધી આનાથુી પણ ભયંકર ખુન એમણે જોયા હતા, આનાથી પણ બિહામણી લાશોના ખડકલા વચ્ચેથી એ પસાર થયા હતા પણ ક્યારેય એમનુ રુંવાડુયે નહોતું ફરક્યું. પણ પૂજાની લાશ એ કેમેય કરીને નહોતા ભૂલી શકતા. એ કારમુ દૃશ્ય વારંવાર એમની આંખ સામે આવીને ખડું થઈ જતું હતું. એ નરાધમે પૂજાના પેટમાં રહેલા છ માસના એક જીવનુ પણ કતલ કર્યુ હતુ. એક એવા જીવનુ કતલ જેણે આ આ જિંદગી જોઈ પણ નહોતી. એમણે મનોમન ગાંઠ વાળી લીધી હતી કે ગમે તે થાય ખૂનીને છોડવો નથી. એને કડકમાં કડક સજા કરાવે પછી જ એમના હૃદયની આગ ઠંડી પડવાની હતી.

તપાસ ચાલુ જ હતી. વિનોદ કુમારના બંને ભાઈઓ અને અજયની રૂટીન પુછપરછ પણ થઈ ગઈ હતી. શકની કોઈ ગુંજાઈશ જ નહોતી , વિનોદભાઈના બંને ભાઈઓ વિજયભાઈ અને રાજેશભાઈ એમના ઘરે જ હોવાના પુરાવા મળી ગયા હતા અને અજયનો એજ રાતે અકસ્માત થયો હતો એટલે એ પણ બહાર હતો એ સાબિતી મળી ગઈ હતી.

‘સાહેબ, નથી ચોરીનો મામલો, નથી જૂની અદાવત કે નથી કૌટુંબિક ઝઘડા. તો પછી આ ખૂન પાછળનો ઉદેશ શું હોઈ શકે… ’ ખૂરશી પર બેસીને આ જ કિસ્સાના તાણાવાણા ઉકેલતા ઘેલાણીને નાથુએ પુછ્યુ.

‘નાથુ, આ બધા કતલો સંબંધોના કારણે થયેલા છે. મામલો મનીનો નથી મગજનો છે. સંપતિનો નથી સંબંધનો છે.’

બંને વાતો કરતા હતા ત્યાંજ અજય એના બંને કાકાઓ વિજયભાઈ અને રાજેશભાઈ સાથે પોલીસ સ્ટેશનમાં દાખલ થયો. ત્રણેની આંખોમાં હજુ ઉજડી ગયેલા આશિયાનાનો કાટમાળ દેખાઈ રહ્યો હતો. ત્રણે ઈન્સપેકટર ઘેલાણીની સામે પડેલી ખૂરશીમાં બેઠા. ઈ.ઘેલાણીએ પ્રશ્નસૂચક આંખે ત્રણેની સામે જોયુ.

અજય બોલ્યો, ‘ સાહેબ, કંઈ પતો લાગ્યો! કોણે મારો હસતો ખેલતો પરિવાર રહેંસી નાંખ્યો?’ બોલતા બોલતા એની આંખોમાં ભીનાશ તરી આવી, ‘ આવતી કાલે બા, બાપુજી અને પૂજાના અસ્થીઓ તર્પણ કરવા માટે હરદ્વાર જાઉં છું. એટલે થયુ તમને મળતો જાઉં. ’
‘ તપાસ ચાલુ છે. કંઈ ખબર મળશે એટલે તમને ચોક્કસ જણાવી દઈશું. ’ ઈ. ઘેલાણીનું મગજ ગુનાના તાણાવાણા ઉકેલવામાં બરાબર જામ્યુ હતું ત્યાંજ આ ત્રણે આવી ગયા એટલે એમને ગમ્યુ નહોતું. એના કારણે જ એમણે પોલીસને છાજે એવો જ રૂખો જવાબ આપ્યો.
પણ અજય આગળ ને આગળ બોલતો જતો હતો. એણે બંને હાથે માથુ પકડી લીધું હતું. લગભગ પોક મુકી હોય એવી રીતે એ રડી પડ્યો હતો, ‘ સાહેબ, એકવાર એકવાર એને મારી સામે લાવો. ભલે મને ફાંસી થાય પણ હું એને જીવતો નહીં છોડુ. મારી આખી જિંદગી એણે ખરાબ કરી નાંખી…. સાહેબ… ! બરબાદ કરી નાંખ્યો મને…’ બોલીને એણે એના બંને હાથ ટેબલ પર પછાડ્યા. એના હાથ જોતા જ ઘેલાણીની આંખમાં કંઈક ખુંચ્યુ. પણ કળાયુ નહીં કે એ શું હતું.

એ ક્યાંય સુધી રડતો રહ્યો. પછી એના કાકાઓએ એને સમજાવ્યો અને ત્રણેય ત્યાંથી વિદાઈ થયા. ઘેલાણી હજુ ચુપ જ હતા. એ ત્રણેયને અદૃશ્ય થતા જાેઈ રહ્યાં હતા. એમનું ધ્યાન હજુ અજયના હાથ પર જ હતું. અને અચાનક એ લોકો પોલીસ સ્ટેશનનો દરવાજાે પાર કરે એ પહેલા જ એમના મનમાં એક ઝબકારો થયો. એમણે તરત જ નાથુને બુમ મારી, ‘નાથુ, પેલા ત્રણેને પાછા બોલવા .. જવા ના દેતો.
નાથુત્રણેને પાછા બોલાવી લાગ્યો. ત્રણેય સાહેબ સામે ઉભા હતા. ઘેલાણીએ ત્રણેય ઉપર વારાફરતી નજર દોડાવી રહ્યાં હતા. પહેલા એમણે વિજયભાઈને જાેયા, પછી રાજેશભાઈને અને પછી અજય પર નજર મારી. અજયના હાથે કોણીના ભાગે હજુ પાટો હતો. ઢીંચણે પણ પાટો હશે એવું અનુમાન એના ઉપસેલા પેન્ટ પરથી એમણે લગાવ્યુ. એમણે અજયને પૂછ્યુ, ‘ ભાઈ, તારા ઘેર કતલ થયા ત્યારે તારો અકસ્માત થયેલો રાઈટ?’

‘હાં, સાાહેબ! જુઓને હજુ પાટા છે.’

‘તે દિવસે તો તારા ઘરે કોઈ ફોન નહોતું ઉઠાવતું એટલે તું ચિંતાના કારણે દવાખાને જવાના બદલે સીધો ઘરે જ ગયેલો. પછી તે કયા ડોક્ટર પાસે આ પાટાપીંડી કરાવ્યા.’

‘મારા ઘર પાસે જ એક ડોક્ટર રહે છે. ડો. જનક પંડ્યા. મેં એમની પાસેથી દવા લીધી છે, સાહેબ! પણ તમે અત્યારે મને આ બધું કેમ પૂછી રહ્યાં છો. ’

‘ભાઈ, સાહેબ પુછે એનો માત્ર જવાબ આપવાનો. સામા પ્રશ્નો નહીં પૂછવાના સમજ્યો!’ નાથુએ ડોળા કાઢતા અજયને કહ્યુ.
અજય ચૂપચાપ ઘેલાણી સામે જાેઈ રહ્યો. ઘેલાણીએ એની પાસેથી ડો. જનકનો નંબર લીધો અને નાથુને કહ્યુ, ‘નાથુ, ડો. જનકને કહી દે જ્યાં હોય ત્યાંથી તાત્કાલિક પોલીસ સ્ટેશને આવી જાય. ’

નાથુએ તરત જ ડો.જનકને ફોન કરીને બોલાવી લીધા. પોલીસ સ્ટેશનેથી ફોન આવતા જ ડો. જનક હાંફળા પોલસ સ્ટેશને દોડી આવ્યા. એ આવ્યા ત્યાં સુધી ઘેલાણીએ એ પેલા ત્રણેને એમને એમ જ ત્યાં બેસાડી રાખ્યા હતા.

ડો. જનક આવ્યા અને ઘેલાણી સામે ગોઠવાયા. ઘેલાણીએ એમને આવકાર્યા, ‘આવો આવો ડોક્ટર સાહેબ! પધારો.’

ડોક્ટરે બે હાથ જોડીને કહ્યુ, ‘અરે, સાહેબ ! કોઈ ભુલ થઈ કે શુ અમારાથી?’

‘અરે ના ભાઈ ના! આ તો રૂટીન પૂછપરછ માટે તમને અહીં બોલાવ્યા છે. પણ એ પહેલા મારે જરા અજયને એક વાત પૂછવી છે.’ એમ કહીને ઘેલાણી અજય તરફ ફર્યા અને બોલ્યા, ‘અજય તારા હાથ બતાવ જાેઉં!’

અજયે આશ્ચર્યથી એના બંને હાથ સાહેબ તરફ લંબાવ્યા. ઘેલાણીએ એની બંને હથેળીઓ પોતાના હાથમાં લીધી અને ધ્યાનથી જોવા લાગ્યા. એની હથેળીમાં ચાર પાંચ કાપાઓ હતા. થોડીવાર પહેલા એમને આ જ વસ્તુ ધ્યાનમાં આવી હતી એટલે એમને રોક્યા હતા.
હથેળી પર પડેલા કાપાઓને થોડીવાર જોઈ રહ્યાં બાદ એમણે અજયને પુછ્યુ, ‘અરે, ભાઈ આ શું થયુ? આ કાપા શાના છે?’

‘સાહેબ, તમને ખબર તો છે કે મારો અકસ્માત થયો હતો!’ અજયે ગભરાતા ગભારાતા જવાબ આપ્યો, ‘ એ દિવસે મને આ વાગ્યુ છે?’
‘ઓહો.. એમ!’ ઘેલાણી વ્યંગમાં બોલ્યા અને પછી ડો. જનકને બોલાવીને કહ્યુ, ‘ડોકટર સાહેબ જરા જુઓ તો બાઈક પરથી માણસ પડી જાય તો આ પ્રકારના કાપા થાય ખરા?’

ડો.જનકે હથેળી જોતાં વેંત કહી દીધુ, ‘ના, સાહેબ! આ તો કોઈ તીક્ષ્ણ હથિયારના ઘા છે. અજય જે દિવસે દવા લેવા આવ્યો ત્યારે જ મેં એને કહેલુ કે આ રીતે અકસ્માતમાં વાગે જ નહીં.’

ઘેલાણી હસ્યા અને અજય સામે ફર્યા, ‘દોસ્ત, તારી ગેઈમ પૂરી થાય છે. આ તારા ઘરમાં થયેલા બધા જ કતલ તે કર્યા છે. ’

‘ કેવી વાત કરો છો તમે! હું શું કરવા મારા જ પરિવારના ખૂન કરુ!’ અજય તાડુક્યો. એ માથુ ઝાટકીને બોલ્યો એ સાથે જ કપાળ પર વળેલો પરસેવો નીચે ટપકી પડ્યો.

‘તું કતલ કરે કારણ કે તું એમનો સગો દિકરો નહોતો. અને મેં પાડોશીઓ પાસેથી બધુ જાણી લીધું છે કે તારે તારા ઘરવાળાઓ સાથે અવાર નવાર ઝધડાઓ થતા હતા. ’

‘ઝઘડાઓ તો બધાને ઘેર થાય. કોઈ ઠોસ કારણ આપો!’

‘તો પછી તારી હથેળી પર કાપાઓ શેના છે એ કહે ?’

અજયે ઘણા ગલ્લાં તલ્લાં કર્યા. પણ ઘેલાણીની કડકાઈ આગળ એનું કશું જ ના ચાલ્યુ. ઘેલાણીનો તર્ક સાચો હતો. થોડી કડકાઈ અને થોડી ડંડે બાજી કરી એટલે અજયે ગુનો કબુલી લીધો. એણે સ્વીકારી લીધું કે એના માતા-પિતા અને પત્ની બધાના ખૂન એણે જ કર્યા છે.
અજયની કબુલાત સાંભળી એના બંને કાકાઓ ડઘાઈ ગયા. રાજેશ ભાઈએ તો એનો કોલર પકડી લીધો, ‘ નરાધમ, મારા ભાઈએ તારા પર કરેલા ઉપકારનો બદલો તેં આવી રીતે વાળ્યો. હું તને જીવતો નહીં છોડુ.’

પણ નાથુએ એમને શાંત પાડ્યા અને બાજુમાં બેસાડ્યા.

ઘેલાણીએ ધારીને અજય સામે જોયુ અને કહ્યુ, ‘ચાલ હવે ફટાફટ બોલવા માંડ કે આ બધું તેં શું કામ કર્યુ. એવી તે કઈ બાબત હતી કે તારે તારા માતા-પિતાને અને સગર્ભા પત્નીની હત્યા કરવી પડી.’

અજયે ક્યાંય સુધી પોક મુકીને રડ્યા કર્યુ પછી બોલવાનું શરુ કર્યુ, ‘ સર, મારા માતા – પિતા મને ખુબ ચાહતા હતા પણ લગ્ન પછી મારા ઘરમાં મારુ માન ખુબ ઘટી ગયેલું. કેમકે મારા ઘરમાં મારા કરતા પૂજાનુ માન વધારે હતું. મારા માતા – પિતા પૂજાને મારા કરતા પણ વધારે સાચવતા હતા. જ્યારે જ્યારે પણ અમારા બંને વચ્ચે ઝઘડો થાય ત્યારે એ લોકો પૂજાનો જ પક્ષ લેતા અને મારુ અપમાન કરતા. જોકે એ વાત અલગ હતી કે દર વખતે મારો જ વાંક રહેતો હતો, પૂજા તો બિચારી બહું ભલી હતી. પણ મને પહેલેથી જ હારવાનુ પસંદ નહોતું. ધીમે ધીમે મને પૂજા અને મારા માતા પિતા પ્રત્યે નફરત થવા લાગી. એમા અધુરામાં પૂરુ મારા જીવનમાં એક છોકરી પ્રવેશી. બાજુમાં જ રહેતી સુનીતા સાથે મારે પ્રેમ સંબંધ બંધાઈ ગયેલો. સુનીતા મારી સાથે લગ્ન કરવા તૈયાર હતી. એણે કહ્યુ હતુ કે તુ પૂજાને છૂટાછેડા આપી દે એટલે આપણે પરણી જઈએ.સમય જતા આ વાતની મારા ઘરમાં પણ ખબર પડી ગઈ. પછી તો જીવવુ હરામ થઈ ગયુ. ઘરમાં પગ મુકુ કે તરત જ મારા મમ્મી પપ્પા મને જેમતેમ બોલવા માંડતા અને બેડરુમમાં પગ મુકુ તરત જ પૂજા ઉધડો લેવા માંડતી. આ જ કારણે મારા મમ્મી-પપ્પાએ એમની તમામ મિલકતો પૂજાના નામે કરી દીધી. મારુ દિમાગ ફાટી ગયું. મે એમને ફરીયાદ કરી તો કહે તું તો રખડું છે, ઐયાશ છે. તારા જેવાને તો અમે ચાર આનાય નહીં આપીએ. બસ ત્યારે જ મે નક્કી કરી લીધું હતું કે આ બધું પૂજાના જ કારણે થયું છે માટે હવે ન તો પૂજા રહેશે ન આ પ્રોબ્લેમ. જાેઉં છું કોણ રોકે છે મને આ સંપતિનો માલીક બનવાથી. હું બરાબરનો કંટાળી ગયો હતો.કતલની રાતે પણ એવુ જ થયુ. લગભગ દસ વાગે હું ઘરે પહોંચ્યો. મમ્મી પપ્પા ઉંઘી ગયા હતા પણ પૂજા જાગતી હતી.

બેડરુમમાં પગ મૂકતા જ પૂજાએ એનો બડબડાટ ચાલુ કરી દીધો. આમ પણ ઘણા દિવસથી મારા મગજ પર ખૂન સવાર હતું. એ રાતે હું મારા પર કાબુ ના કરી શક્યો. પૂજા બડબડાટ કરતી રહી અને હું રસોડામાં જઈને એક તેજ ચપ્પૂ લઈ આવ્યો અને પૂજા પર તૂટી પડ્યો. એની છાતી અને પેટમાં ચાલીસ વાર કર્યા. રાડારાડ સાંભળી મારા મમ્મી અને પપ્પા દોડી આવ્યા. મે એમને પણ વેતરી નાંખ્યા. ત્યાર પછી હું બાઈક લઈને બહાર નીકળી ગયો. દ્વારકા રોડ પર હાથે કરીને એક કાર સાથે અથડાયો. જેથી ખૂન વખતે મારા બહાર હોવાના પુરાવા મળી રહે. પછી મે મારા કાકાને ફોન કરીને ઘરે મોકલ્યા જેથી કોઈને મારા પર શક ના જાય. બસ પછી તો તમને બધી ખબર છે. મને હતું કે હું છટકી જઈ શકીશ પણ આખરે મારુ પાપ છાપરે ચડીને પોકાર્યું.’

* * *

ઈન્સપેકટર ઘેલાણી, નાથુઅને અજયના બંને કાકાઓ અજયની ક્રુરતાથી દિગ્મૂઢ હતું. જેણે એને અનાથુઆશ્રમના અંધારાથી ઉગારીને પરીવારના પ્રકાશમાં બેસાડ્યો હતો એજ મા-બાપને એણે મોતને ઘાટ ઉતારી દીધા. ઉપકારના બદલામાં લોકો પોતાનું માથું ઉતારી આપતા હોય છે ,પણ આ નરાધમે તો માથુ ઉતારી લીધું. ઘેલાણી અને નાથુનું મન ઉદ્વીગન્ થઈ ગયુ હતું. કેસ તો મોટો સોલ્વ કર્યો હતો પણ કોણ જાણે કેમ આજે એમને જશ ખાંટવાનો જરાય મુડ નહોતો. એમણે અજયના કાકાઓને વિદાય કર્યા અને અજયની ધરપકડ કરી કોર્ટ કાર્યવાહી માટેની તૈયારીઓ કરી….

સમાપ્ત

Dark Secrets | અંદરનું દૃશ્ય જોઈને એના પગ તળેથી જમીન સરકી ગઈ. ઘરમાં જુદી જુદી જગ્યાએ ત્રણ વેતરાયેલી લાશો પડી હતી.

રાતનો એક વાગી રહ્યો હતો છતાં અમદાવાદની સડકો હજુ શાંત થવાનું નામ નહોતી લેતી. રંગીન રાતને ઔર રંગીન કરવા નીકળેલા જુવાનીયાઓથીમાંડીને કોઈ કાળી ડિબાંગ રાત જેવી જ કાળી મજુરી કરીને નીકળેલા નોકરિયાતો પોતપોતાના સરનામે આગળ વધી રહ્યાં હતા. અજય પણ એ સુમસામ સડક પર પુરપાટ વેગે બાઈક લઈને પસાર થઈ રહ્યો હતો. એની બાઈકની સ્પિડ કાબુ બહાર હતી. હવા સાથે વાત કરતા એણે લો ગાર્ડન પાસેથી સડકની ડાબી સાઈડ ટર્ન લીધો એ સાથે જ એની બાઈક એક કાર સાથે ધડાકાભેર અથડાઈ પડી. અજય ઘસડાતો ઘસડાતો છેક પંદર ફુટ દૂર જઈ પડ્યો અને એની બાઈક ડીવાઈડર સાથે અથડાઈને શાંત થઈ ગઈ. કારમાં બેઠેલા વ્યક્તિએ માંડ માંડ સ્ટીયરીંગ સંભાળ્યુ. એક નજર બહાર કરી અને આસપાસ ભેગી થઈ રહેલી ભીડ જાેઈને કાર મારી મુકી.

અજયની આસપાસ લોકોનુ ટોળુ એકઠુ થઈ ગયુ. બધાએ એને ઉભો કરીને પાણી પાયુ. એનો જમણો ઢિંચણ રંધો માર્યો હોય એવો છોલાઈ ગયો હતો.અને ડાબા હાથનો પંજાે પણ ફ્રેકચર થઈ ગયો હતો. ભીડમાંના ઘણા લોકોએ એને હોસ્પીટલ લઈ જવાની તૈયારી બતાવી પણ અજયે સ્વસ્થ હોવાનું કહીને ના પાડી, ‘ જી, આપ સૌનો આભાર પણ મારુ ઘર નજીકમાં જ છે. હું હમણા જ ફોન કરીને મારા પપ્પાને બોલાવી લઉં છું.’

નીતીને પોતાનો મોબાઈલ કાઢીને ઘરનો લેન્ડ લાઈન નંબર જાેડ્યો. લગભગ દસેક વાર કોલ કર્યો પણ કોઈ ઉપાડતું નહોતું. આખરે થાકીને એણે એના પપ્પાનો મોબાઈલ ટ્રાય કર્યો. એમણે પણ મોબાઈલ ના ઉપાડ્યો. એ પછી એણે એની પત્ની પૂજાના મોબાઈલ પર પણ કોલ કરી જોયો. કોઈ રીપ્લાય ના મળ્યો. એને થોડીક ફાળ પડી. રાતનો એક થયો હતો એ વાત સાચી પણ ત્રણમાંથી એકે નંબર રીસીવ ના થાય એ તો નવાઈ કહેવાય. આજ સુધી આવુ અનેકવાર બન્યુ હતુ. નીતીન અનેક વાર રાતે બે ત્રણ વાગે ફોન કરતો પણ એના પપ્પા કે પત્ની વધુમાં વધું બીજી રીંગે તો ફોન ઉપાડી જ લેતા. એને અવનવા વિચારો આવવા લાગ્યા. એણે તાત્કાલીક બાજુની જ સોસાયટીમાં રહેતા એના કાકા વિજયભાઈને કોલ કર્યો,

‘અંકલ અહીં લો ગાર્ડન રોડ પાસે મારુ નાનકડું એક્સીડેન્ટ થઈ ગયું છે. બહુ વાગ્યુ નથી પણ બાઈકને ખાસુ નુકશાન થયુ છે. હું ઘરે ક્યારનો ફોન કરુ છું પણ કોઈ ફોન ઉપાડતું નથી. પૂજા પણ એનો મોબાઈલ નથી ઉપાડતી. મને ખુબ ટેન્શન થઈ રહ્યું છે. આવુ ક્યારેય થતું નથી. પ્લીઝ જઈને તપાસ કરોને.’

‘ચિંતા ના કર બેટા. હું અત્યારે જ તારા ઘરે જઈને તપાસ કરુ છુુ. અને જયેશને તારી પાસે મોકલું છું. તમે બંને ઘરે પહોંચો એટલી વારમાં હું ત્યાં પહોંચું છું.’

વિજયભાઈએ પોતાના દિકરા જયેશને અજય પાસે મોકલ્યો અને એ મોટાભાઈના ઘર તરફ ચાલી નીકળ્યા. જતા જતા એમણે પણ મોટાભાઈનો મોબાઈલ જાેડી જાેયો પણ નો રિપ્લાય.

* * *

બરાબર અઢી વાગે અજય ઘરે પહોંચ્યો. એના બંગલાની બહાર લોકોની ભીડ જમા થયેલી હતી. કંઈક અજુગતુ બની ગયાનો અણસનાર આવતા જ એ છોલાયેલા ઢીંચણે ઘરમાં દોડી ગયો. અંદરનું દૃશ્ય જાેઈને એના પગ તળેથી જમીન સરકી ગઈ. ઘરમાં જુદી જુદી જગ્યાએ ત્રણ વેતરાયેલી લાશો પડી હતી. હોલમાં એના પિતા વિનોદભાઈ ગળુ વેતરાયેલી હાલતમાં નીર્જીવ પડ્યા હતા. એના બેડરુમના બારણા પાસે એની મમ્મી પુષ્પા વર્માની ચિરાયેલી લાશ પડી હતી તો બેડ પર એની વ્હાલસોયી પત્ની પૂજા ચારણી થઈને પડી હતી, એના આંતરડા બહાર પડ્યા હતા અને પેટ જાણે લોહીનુ ખાબોચિયુ બની ગયુ હતું. અજય એક કારમી ચીસ સાથે બેભાન થઈને ફસડાઈ પડ્યો.

* * *

રાતાના ત્રણ વાગ્યા હતા. ઘેલાણી અને નાથુની નાઈટ ડ્યુટી હતી. બંને પોત પોતાની ખૂરશીમાં બેસીને મીઠીં નિદર માણી રહ્યાં હતા. ત્યાંજ પોલીસ સ્ટેશનનો ટેલીફોન રણકી ઉઠ્યો. થોડી વાર રીંગ વાગવા દઈને નાથુએ કમને ફોન ઉપાડ્યો, ‘ હેલ્લો, અકોલી પોલીસ સ્ટેશન પ્લીઝ!’

‘સાહેબ, મારુ નામ રાજેશભાઈ છે.’ એક માણસ ડુસકાતા અવાજે બોલી રહ્યો હતો, ‘સર, અહીં વીનાયક સોસાયટીમાં કોઈએ મારા ભાઈ- ભાભી અને એમના પુત્રવધુનુ બેરહેમીથી ખૂન કરી નાંખ્યુ છે. જલ્દી આવો સાહેબ!’

સામેનો અવાજ સાંભળી નાથુની ઉંઘ ઉડી ગઈ. એણે તાત્કાલિક સાહેબને ઉઠાડ્યા અને બંને થોડી જ વારમાં ઘટના સ્થળ પર પહોંચી ગયા. બેરહેમીથી વેતરી નંખાયેલી ત્રણ ત્રણ લાશો જાેઈને ઘેલાણીનું મન ખિન્ન થઈ ગયુ. એમનું મન અંદરથી ચિત્કારી રહ્યુ હતું, કોણ હશે આ નરાધમ જેણે આટલી ક્રુરતાથી કતલ કર્યા હશે. એમાંય પૂજા તો પ્રેગનેન્ટ હતી. એનું ચારણી થઈ ગયેલું પેટ તો ભલભલાના હાજા ગગડાવી દે તેવું ભયાનક લાગી રહ્યુ હતું.

જરૂરી તપાસ કરીને ઘેલાણીએ ત્રણેય લાશોને પોસ્ટ મોર્ટમ માટે મોકલી આપી. અને પોતે પણ ચાલ્યા ગય. એ ઘરે ગયા ત્યારે સવારના સાડા છ વાગી રહ્યાં હતા.

દસ વાગે પોસ્ટ મોર્ટમ થયેલી લાશ આવી ગઈ. પરિવારજનોએ ભારે હૈયે એમની સ્મશાન યાત્રા કાઢી. એક જ ઘરેથી એક સાથે ત્રણ ત્રણ નનામીઓ ઉઠી એ જાેઈને આસપાસના વિસ્તારોમાં પણ ગમગીની છવાઈ ગઈ હતી. અગિયાર વાગે તો પરિવારજનો અગ્નીસંસ્કારની વિધી પતાવીને આવી પણ ગયા હતા.

અજયની આંખોના આંસુ હજુ નહોતા સુકાયા. મા-બાપ અને સગર્ભા પત્નીને આગ દઈને આવેલો અજય ઘરે આવીને કાકાના ખોળામાં ભાંગી પડ્યો. ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો. એ રડતો હતો ત્યાંજ ઈન્સપેકટર ઘેલાણી અને નાથુની એન્ટ્રી થઈ.

ઘેલાણી આખો દિવસ ત્યાં જ રોકાયા. એમણે આડોશી – પડોશીઓથી માંડીને પરિવારના અનેક લોકોની પુછપરછ કરી હતી. પ્રાથમિક તપાસમાં કંઈ ખબર નહોતી પડતી કે કોણે ખૂન કર્યુ હશે અને શા માટે? કારણ કે નહોતી કોઈ ચોરી થઈ, નહોતો જમીન કે સંપતિનો ઝઘડો, નહોતી કોઈ મોટી દુશ્મની કે નહોતુ દેખાતું કોઈ અન્ય કારણ. તો પછી કોણે અને શા માટે આ હસતા ખેલતા પરિવારને ઉઝાડી નાંખ્યો હશે? એ જ ઘેલાણીને સમજાતું નહોતુ.

પૂછપરછને અંતે જે ઘેલાણીને જે કોઈ પ્રાથમિક માહિતી મળી એ કંઈક આવી હતી.

વિનોદભાઈ પટેલ ને એ કુલ ત્રણ ભાઈઓ અને એક બહેન. બહેન સાસરે હતી. બાકીના બે ભાઈઓ રાજેશ અને વિજય પણ વેલ સેટ હતા. બાજુની જ સોસાયટીમાં એમનું મકાન. વિનોદભાઈ એક ખાનગી કંપનીમાં નોકરી કરતા હતા. બધી વાતે સુખી પણ લગ્નના વીસ વીસ વર્ષે પણ એમને ત્યાં સંતાન નહોતુ થયુ એટલે જિંદગી દોજખ બની ગયેલી.

વર્ષો પહેલા એક દિવસ વિનોદભાઈ અને એમની પત્ની પુષ્પા એક સંબંધીની ખબર કાઢવા સિવિલ હોસ્પિટલ ગયેલા. ત્યાં એક સ્ત્રી એના ચાર દિવસના દિકરાને લાવારીસ મુકીને ચાલી ગઈ. ચાર દિવસનું છોકરુ કાનના પડદા ફાડી નાખે એમ રડતું હતું. વિનોદ અને પુષ્પાનો જીવ બળી ગયો. એમને લાગ્યુ કે એમની બાળક વગરની રણ જેવી જિંદગી પર તરસ ખાઈને ભગવાને જ આ ઘાટ ઘડ્યો લાગે છે. એમણે ત્યાં ને ત્યાં જ એ બાળકને દત્તક લેવાનો નિર્ણય કરી લીધો. થોડા જ દિવસમાં બધી કાનુની પ્રક્રિયાઓ પુરી થઈ ગઈ અને વિનોદ અને પુષ્પાની જિંદગી બાળકની કિલકારીથી ભરાઈ ગઈ. બાળકનુ નામ રાખ્યુ અજય. બંને પતિ-પત્ની અજયને દિવસે બે ગણો અને રાતે ચાર ગણો પ્રેમ કરતા. જિંદગીમાં એટલી બધી ખુશી હતી કે સમય ક્યાં પસાર થઈ ગયો એ ખબર જ ના પડી.

વિનોદ અને પુષ્પાએ અજયને એટલા લાડ કોડથી ઉછેરેલો કે એ બહુ જિદ્દી થઈ ગયેલો. દસમુ ધોરણ તો એણે માંડ માંડ પાસ કર્યું એ પછી ક્રેડિટ કાર્ડ બનાવતી એક કંપનીમાં નોકરીએ જાેડાઈ ગયો. એ દરમિયાન એની ઓળખાણ પૂજા સાથે થઈ.બંને પ્રેમમાં પડ્યા.

અમદાવાદમાં જ રહેતી પૂજાના પિતા વીસ વર્ષ પહેલા જ એક કાર અકસ્માતમાં ગુજરી ગયેલા . એ ઘરડી મા અને બે નાના ભાઈઓ સાથે રહેતી હતી. અજય અને પૂજાનો પ્રેમ એકાદ વર્ષ ચાલ્યો પછી બંને એ લગ્ન કરવાનો નિર્ણય કર્યો. વિનોદ અને પુષ્પાનો તો ઈન્કાર કરવાનો સવાલ જ નહોતો. અને પૂજાની મમ્મીએ પણ હા પાડી દીધી. થોડા જ સમયમાં અજય અને પૂજાના ધામધૂમથી લગ્ન થઈ ગયા. લગ્ન બાદ પૂજાએ એક પબ્લિક સ્કૂલમાં શિક્ષિકા તરીકે નોકરી મેળવી લીધી. એણે એના મળતાવડા સ્વભાવથી સાસુ અને સસરાના દિલ પણ જીતી લીધા હતા. વિનોદ અને પુષ્પા પૂજાને સગી દિકરી જેમ રાખતા. જિંદગી એકદમ આનંદમાં પસાર થઈ રહી હતી. અજય રેગ્યુલર નોકરી કરતો. પૂજા કુશળતા પૂર્વક આખુ ઘર સંભાળતી અને સાસુ સસરાની સેવા કરતી. અને હવે તો ખુશી ઓ બે ગણી થઈ ગઈ હતી. પૂજાને સારા દિવસો જતા હતા. આવતા મહિને એનુ સિમંત હતુ. સાસુ સસરાના પગ જમીન પર નહોતા ટકતા. આવનારી ખુશીને વધાવવા એ થનગની રહ્યાં હતાં પણ એ સમય આવ્યો જ નહીં. ઘરમાં એક એવી ઘટના ઘટી ગઈ કે એ આખા પરિવારની જિંદગી હરામ થઈ ગઈ. હસતો ખેલતો પરિવાર અચાનક ર્દર્દોના દરિયામાં ખાબકી પડયો.

ઘેલાણી અને નાથુઆ હસતા ખેલતા પરિવારના ટ્રીપલ મર્ડર કેસથી હચમચી ગયા હતો. બધી માહિતીઓ મેળવીને એ આ ઘરેથી નીકળ્યા ત્યારે ઘેલાણીએ મનમાં ગાંઠ વાળી લીધી હતી કે ગમે તે થાય એ અસલી ગુનેગારને છોડશે નહીં? આકાશ પાતાળ એક કરીને એને શોધી કાઢશે.

ક્રમશઃ

(Dark Secrets । આ હસતા ખેલતા પરિવારનો માળો કોણે વિંખી નાંખ્યો હશે? આ ટ્રીપલ મર્ડર કેસનું રહસ્ય ખુલશે બીજા ભાગમાં )